Ὁ Χριστὸς δὲν κηδεύτηκε ἐντελῶς… μονάχος. Ἡ θαυμαστὴ ἱστορία μιᾶς μυστικῆς μετάληψης
Θὰ σᾶς διηγηθῶ ἕνα περιστατικὸ σὲ πρῶτο πρόσωπο ὅπως ἀκριβῶς μοῦ τὸ περιέγραψε ἕνα προσφιλὲς πρόσωπο ποὺ μοῦ ζήτησε γιὰ εὐνόητους νὰ μὴν ἀποκαλυφθῇ τὸ ὄνομά του καὶ ὁ τόπος ποὺ συνέβη: «Ἦταν ἀπόγευμα Μεγάλης Παρασκευῆς· ἡ ἀτμόσφαιρα γλυκειά, ἀνοιξιάτικη, ἀλλὰ ἡ καρδιά μου ἦταν πικραμένη. Ὁ Χριστὸς στὸν τάφο, μονάχος, χωρὶς κανένα δίπλα του ὅπως καὶ τότε. Δὲν ἄντεχα στὴν σκέψη ὅτι τὸ πιὸ ἀγαπημένο μου πρόσωπο στὸν κόσμο θὰ ἔστεκε σήμερα ἐγκαταλελειμμένο ἀπὸ ὅλους. Ὄχι βέβαια χωρὶς αἰτία. Ἡ αἰτία ἦταν σοβαρὴ καὶ σεβαστή, ἀλλὰ ἀνθρωπίνως ἡ ψυχή μου δὲν μποροῦσε νὰ τὸ βαστάξῃ. Σχεδὸν πενῆντα ἡμέρες μὲ νηστεία καὶ προσευχὴ εἶχαν περάσει χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν πιὸ μεγάλη στιγμὴ ὅλα ἔδειχναν νεκρά. Ἔψαχνα ἕνα ἀποκούμπι, ὅταν στὸ διαδίκτυο εἶδα μιὰ ὄμορφη ἱστορία, «Εἶναι Ἄνοιξη. Ὁ Χριστός μας κηδεύεται μονάχος. Μέρος πρῶτο». Συγκινήθηκα πολύ, δὲν ἤξερα τὸ τέλος τῆς ἱστορίας, ὅμως θέλησα τελείως αὐθόρμητα νὰ ζήσω λίγο ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ συναίσθημα τῶν μυροφόρων, ὅπως ἀκρ...