Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Κάποια αγράμματη αλλά ευσεβής γιαγιά, πήγε μια μέρα στην Εκκλησία και άκουσε τον παπά να λέει  Αυτός που δεν διαβάζει την Αγία Γραφή, δεν θα σωθεί ! Η γιαγιά μόλις άκουσε το λόγο αυτό χλώμιασε,  απογοητεύτηκε και γυρίζοντας σπίτι, λέει στην κόρη της :  --- Παιδί μου θα κολαστώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή !  Η κόρη της προσπάθησε να την καθησυχάσει, αλλά ματαίως...... Μια μέρα, αποφάσισε η γιαγιά να πάει σε έναν πολύ φωτισμένο γέροντα, για να την βοηθήσει .  --- Πάτερ μου, δεν θα σωθώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή, επειδή είμαι αγράμματη !  Τότε ο γέροντας την καθησύχασε και της είπε :  Πώς σώθηκαν τόσοι αγράμματοι άνθρωποι γιαγιά ;  Μάλιστα έχουμε και Αγίους, που ήταν τελείως αγράμματοι !  Αυτοί πως σώθηκαν ;  Τα γράμματα δεν σώζουν, ούτε η αμορφωσιά κολάζει .  Λοιπόν γιαγιά, θα κάνεις το εξής :  Θα παίρνεις το Ευαγγέλιο, θα το ανοίγεις στην πρώτη σελίδα, θα βάζεις την παλάμη σου πάνω στο Ευαγγέλιο και μετά θα π...

 Μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς -Πάσχα Θα σας πω κάτι που μου συνέβη τότε στην πείνα, στην Κατοχή. Είχα ένα χρέος, που έπρεπε να το δώσω. Είχα εντολή να το εξοφλήσω μέχρι το Πάσχα. Και έκανα μεγάλη οικονομία, για να κλείσω το χρέος. Έτρωγα όλη την Μεγάλη Εβδομάδα λίγο ψωμάκι, πενήντα δράμια ψωμί, που και αυτό ακόμη δεν μπορούσα να το αγοράσω- έβρεχα το ψωμί μου μέσα στο νερό και το έτρωγα, δεν είχα τίποτε άλλο. Θέλω να σας πω, τι κάνει ο Θεός στην στέρησι, στην ανέχεια την μεγάλη και πως βοηθάει. Όχι ότι είχα άξια, αλλά με γλύκανε, για να μου δείξη πόσο δυνατός είναι και πόσο πρέπει να Τον λατρεύουμε. Ήλθε το Μέγα Σάββατο και πήγα στις οκτώ το βράδυ στην εκκλησία, γιατί ο πνευματικός μας διάβαζε νωρίς τις Πράξεις των Αποστόλων. Όπως γίνεται στο Άγιον Όρος. Και κάθησα σε μία γωνιά και τραβούσα κομποσχοινάκι. Όλοι κρατούσαν λαμπάδες, εγώ δεν είχα τίποτε, ούτε ένα κεράκι, τίποτε. Τώρα πως να πήγαινα στο «Δεύτε λάβετε φως», δεν είχα κερί. Είπα με το νου μου: «Αφού θέλεις, Χ...

 ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ!!!   «Βλέπεις έναν άνθρωπο υπερήφανο, εγωϊστή, κακεντρεχή και φθονερό, να γίνεται πράος και ταπεινός, επιεικής και υποχωρητικός, γενναιόδωρος προς όλους, να απαρνείται τον εαυτόν του, προς χάριν της δόξας του Θεού και της ωφελείας του πλησίον του;; Αυτό είναι έργο της Χάριτος του Θεού! Βλέπεις έναν άπιστο να γίνεται πιστός και να τηρεί με ζήλο τις εντολές του Ευαγγελίου;; Η αλλοίωσί του αυτή οφείλεται, στην Χάρι του Θεού! Βλέπεις ένα φιλάργυρο άνθρωπο, άπληστο, άδικο, σκληρόκαρδο προς τους πτωχούς, να αλλάζει ξαφνικά και να γίνεται ανιδιοτελής, δίκαιος, γενναιόδωρος, στοργικός;; Την μεταβολή του αυτή, την οφείλει στην Χάρι του Θεού! Είδες κάποιον κοιλιόδουλο, μεγάλο φαγά και πότη, να γίνεται εγκρατής και μετρημένος, όχι επειδή αρρώστησε ή επειδή συνειδητοποίησε πως η πολυφαγία και η πολυποσία είναι βλαβερές γιά την υγεία του, αλλά επειδή απόκτησε επίγνωση του υψηλού προορισμού του;; Το οφείλει και αυτός στην θαυματουργική δύναμι της ...

 Δύο Μάνες....... Η μία του Ιησού και η άλλη του Ιούδα.....Δύο Μάνες που πόνεσαν...... Η μία για τον Θάνατο και η άλλη για την Προδοσία. Τι μπορεί να ειπώθηκε ανάμεσά τους; Η περιγραφή φέρει ρίγη συγκίνησης: Η στιγμή που η Παναγία συναντά την μάνα του Ιούδα είναι συγκλονιστική.  ................... Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο, την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο, τον Ιωάννη πλάι της μες στο σκοτάδι εκείνο και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο. Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος, θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος. Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη, και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει τα λέει και ο αντίλαλος από όπου και αν διαβαίνει κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει. Πώς να μην κλάψει που ‘γινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα; Κι ’αν είναι Αυτός θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα. Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει. Αχ,τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει; Ποιος σαν Αυτ...

 Οι κεκοιμημένοι συγγενείς μας ωφελούνται από τις ελεημοσύνες μας. Κάποιος κτυπάει τήν πόρτα της. Βγαίνει νά δῆ. Ἄ, ἡ κυρά Μαρία! Eἶναι μία ἀπ᾽ τίς γιαγιάδες πού ζητιανεύουν. —Κόπιασε μέσα, κυρά-Μαρία, κάθησε. Ἡ γυναίκα κάθησε στόν πάγκο. —Νά σοῦ ψήσω ἕνα καφέ, μά τί καφέ! Ἀπό καβουρδισμένα καί ἀλεσμένα κουκούτσια χαρουπιοῦ. Ἔχει καί λιγουλάκι ἀληθινό μέσα. Σέ λίγο ὁ παράξενος καφές εἶναι ἕτοιμος. Ἔχει καί λίγες ἐλίτσες καί παξιμάδια ἀπό κουραμάνα. Ἡ γυναίκα ἤπιε τόν καφέ καί ἔφαγε μέ ὅρεξι. Εἶπε χίλια “φχαριστῶ” καί ἔφυγε.  Ἡ Πελαγία βάλθηκε νά κάνη τίς δουλειές τοῦ σπιτιοῦ. Τό μεσημέρι ἔνιωσε κουρασμένη καί ξάπλωσε. Τά βλέφαρα βάρυναν καί ἀποκοιμήθηκε. Στόν ὕπνο της εἶδε ὅτι εἶχε βγεῖ ἔξω καί συνάντησε κάπου τό μακαρίτη τόν ἄνδρα της. —Ποῦ πᾶς, Μανώλη μου; Δέν θά ᾽ρθης στό σπίτι νά φᾶς; —Ὄχι, γυναίκα, εἶμαι χορτάτος. Πέρασα ἀπ᾽ τό σπίτι, ἤπια τόν καφέ ἀπό κουκουτσάλευρο καί ἔφαγα τό παξιμάδι μέ τίς ἐλιές. Εἶμαι πλήρης!... (...) Κάτι παρόμοιο ἔγινε καί ἄλλη φορά. Εἶναι περασμ...