Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Με ρώτησες πόσο χρονών είμαι... Κι απαντώ: Χμμ... Εξαρτάται... Είμαι 5 όταν μου λένε καλά νέα και χοροπηδάω από τη χαρά μου. Είμαι 10 όταν πακετάρω ανέμελη τη βαλίτσα μου για αναχώρηση. Είμαι 15 όταν πιάνω το κινητό μου με την ελπίδα πως κάποιος με ψάχνει. Είμαι 20 όταν νιώθω πως ήδη τα έχω δει και τα έχω δοκιμάσει όλα σε αυτή τη ζωή. Είμαι 30 όταν νομίζω ότι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Είμαι 40 όταν νομίζω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα μόνη μου. Είμαι 50 όταν δεν παραπονιέμαι και δέχομαι παθητικά τα πάντα. Είμαι 60 όταν αρχίζω να μετανιώνω για κάτι. Είμαι 70 όταν νιώθω μόνη και θέλω τους πάντες γύρω μου. Είμαι 80 όταν μου λένε κάτι και συνειδητοποιώ ότι δεν το θυμάμαι. Είμαι 90 όταν λέω ξανά το ίδιο πράγμα. Είμαι 100 όταν φτάνω σε ένα ορόσημο που θεωρούσα αδύνατο. Μα είμαι ήδη νεκρή κάθε φορά που κάποιος φεύγει από τη ζωή μου. (Ένα εξαιρετικό κείμενο από το διαδίκτυο)

 Σε ξέχασαν! Σε ξέχασαν όλοι τους, μα εσύ δεν ξέχασες ποτέ κανέναν. Σε αφήσανε μοναχή σου, όλοι εκείνοι που εσύ δεν τους παράτησες ποτέ σου. Σε ξέχασαν σε έναν καναπέ, μπροστά από μια οθόνη, με ανόητες σαπουνόπερες, ανιαρά δελτία ειδήσεων, άθλιες κουτσομπολίστικες εκπομπές και λίγο διαδίκτυο και social media, που τώρα πια είναι η μόνη συντροφιά σου, κι όλοι αυτοί που θα έπρεπε να σε συντροφεύουν, τραβήξανε τον δρόμο τους, που εσύ δεν έχεις θέση. Κάποτε σε φωνάζαν μαμά, κι εσύ ήσουνα εκεί πριν καν τελειώσουνε την λέξη του; Κάποτε ήσουνα σύντροφος, μα τώρα ο σύντροφος σου δεν θυμάται, ποια ήσουνα, τι σήμαινες, τι του έδωσες, πόσες φορές τον στήριξες, κι εσένα τώρα σε αφήνει να αιωρείσαι στο κενό σου. Περάσανε τα χρόνια μάτια μου θλιμμένα, κι αφού όλοι τους σου πήρανε ό,τι είχες να τους δώσεις, αφού σε στύψανε, τώρα δεν σε χρειάζονται άλλο. Πέρασε γαμώτο σχεδόν όλη η ζωή σου, κι όλοι εκείνοι που δικαίως σε αποκαλούσαν ουρανό τους, σε πέταξαν στα χώματα, σε αφήσανε εκεί. κι αυτοί άνοιξ...

 Πῶς φεύγει ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ κατάθλιψη... Άγιος Πορφύριος  Ὅλα τὰ κακὰ αἰσθήματα, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ ἀπογοήτευση, ποῦ πᾶνε νὰ κυριεύσουν τὴν ψυχή, φεύγουν μὲ τὴν ταπείνωση.  Αὐτὸς πού δὲν ἔχει ταπείνωση, ὁ ἐγωιστής, δὲν θέλει νὰ τοῦ κόψεις τὸ θέλημα, νὰ τὸν θίξεις, νὰ τοῦ κάνεις ὑποδείξεις. Στενοχωρεῖται, νευριάζει, ἐπαναστατεῖ, ἀντιδρᾶ, τὸν κυριεύει ἡ κατάθλιψη.  Ἡ κατάσταση αὐτὴ θεραπεύεται μὲ τὴ χάρη. Πρέπει ἡ ψυχὴ νὰ στραφεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεραπεία θὰ γίνει μὲ τὸ ν’ ἀγαπήσει τὸν Θεὸ μὲ λαχτάρα. Πολλοὶ ἅγιοί μας μετέτρεψαν τὴν κατάθλιψη σὲ χαρὰ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό.  Παίρνανε δηλαδὴ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ποῦ ἤθελε νὰ τὴ συντρίψει ὁ διάβολος, καὶ τὴ δίνανε στὸν Θεὸ καὶ τὴ μεταβάλλανε σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.  Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει σιγὰ σιγὰ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά, διότι ἐπιδρᾶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.  Ἐδῶ χρειάζεται νὰ ἔχεις τὴ δύναμη, ὥστε ν’ ἀποσπάσεις τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού θὰ σὲ βοηθάει ...