Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Όσο βρίσκεστε στη γη, θεωρήστε τον εαυτό σας ως φιλοξενούμενο στο Πανεπιστήμιο του Χριστού. Αν είσαι σε τραπέζι, σε κερνάει Αυτός. Αν αναπνέεις αέρα, τον αέρα Του αναπνέεις. Αν κάνεις μπάνιο, κάνεις μπάνιο στο νερό Του. Αν ταξιδεύεις, ταξιδεύεις στη χώρα Του. Αν συλλέγεις περιουσία, εισπράττεις την δικιά του. Αν ξοδεύεις, ξοδεύεις την δική Του. Αν είσαι ισχυρός, είσαι ισχυρός με την άδειά Του. Αν είσαι παρέα με ανθρώπους, είσαι στην κοινωνία άλλων φιλοξενούμενων Του. Αν είσαι στη φύση, είσαι στον κήπο Του. Αν είσαι μόνος, είναι παρών. Όπου και να πας, σε βλέπει. Ότι και να κάνεις, θυμάται, Είναι ο πιο προσεκτικός Οικοδεσπότης που έχεις επισκεφθεί ποτέ.  Σε έναν καλό οικοδεσπότη και ο επισκέπτης πρέπει να είναι καλός. Όλα αυτά είναι απλά λόγια, αλλά σου λένε την μεγάλη αλήθεια. Όλοι οι άγιοι ήξεραν αυτή την αλήθεια, και προσάρμοσαν τη ζωή τους σύμφωνα με αυτήν.  Γι' αυτό ο αθάνατος Οικοδεσπότης, τους αντάμειψε με αιώνια ζωή στον ουρανό και δόξα στη γη. - Άγιος Ευστάθιος

 «’Ωπ πόρνη του ευαγγελίου πόσο σε ζηλεύω. Όχι την αμαρτία αλλά τη μετάνοιά σου. Εγώ είμαι χειρότερη από σένα. Τι κι αν δεν πόθησα άνδρα στη ζωή μου. Φυσιολογική κοπέλα ήμουν. Όμως έζησα ένα συνταρακτικό γεγονός στα δεκαοκτώ μου χρόνια. Είπα κάτι άπρεπο στον μακαρίτη τον πατέρα μου. Ανάμεσα στις τέσσερις κόρες του εγώ η μαγάρισσα ήμουν η αδυναμία του. Και κάποτε ένα δάκρυ έτρεξε από τα μάτια του λόγω μιας κουβέντας μου. Δεν είπε τίποτα. Το δάκρυ εκείνο σημάδεψε τη ζωή μου. Εξομολογήθηκα αμέσως στον αγιασμένο παππού μου τον παπά-Νικόλα. Δεν έφθανε για μένα η συγχωρητική ευχή. Το δάκρυ του πατέρα μου μ’ έκαιγε. Νύχτες ολόκληρες πέρασα μπρούμητα κάτω στον οντά και παρακαλούσα το Άγιο Πνεύμα να με συγχωρέσει, να το αισθανθώ μέσα στην καρδιά μου. Ένα πρωϊνό μπήκα στην αποθήκη αμέριμνη κι έσκυψα κάτι να πάρω. Κατέβηκε μια φλόγα από τον ουρανό. Κάθισε στο κεφάλι μου. Το διαπέρασε γλυκά- γλυκά κι έφθασε στην καρδιά μου. Έφυγαν αστραπιαία οι αμαρτίες μου, όπως φεύγουν οι φλετζακούδες από το...

 "Όπως ο Κύριος θέλει ο άνθρωπος να σώζεται μέσω άλλου ανθρώπου, έτσι και ο σατανάς σπεύδει τον άνθρωπο μέσω άλλου ανθρώπου να τον κολάσει. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να προσκολλάται κανείς σε άνθρωπο που καταφρονεί τα θεία και είναι πονηρός και δεν κρατεί τη γλώσσα του, για να μην πάει μαζί του στην κόλαση. Γιατί και δίκαιο άνθρωπο να συναναστρέφεται κανείς, μόλις και μπορεί να σωθεί. Aν όμως συναναστραφεί με πονηρό απρόσεκτα, είναι σαν να κόλλησε λέπρα και θα οδηγηθεί σε ναυάγιο. Και ποιός λοιπόν θα ελεήσει εκείνον που πλησιάζει χαρούμενος το φίδι; Ν’ αποφεύγεις λοιπόν εκείνους που είναι άτακτοι στη γλώσσα τους και φιλόνικοι και ταράζονται εσωτερικά και εξωτερικά". Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

 Γέροντας Παϊσιος Όλάρου: Είναι πολύ ακριβός ο παράδεισος.   Ένα από τα πρώτα βράδια μετά την κοίμηση του Γέροντος Παισίου Όλάρου, του φημισμένου πνευματικού της Μονής Συχαστρία στη Ρουμανία, ό μαθητής του από την κούραση αποκοιμήθηκε στα γόνατα. Τότε, είδε το γέροντα, ντυμένο στα ράσα, με το Σχήμα, το πετραχείλι, καθισμένο στην άκρη του κρεβατιού του, με το σταυρό στο χέρι, καί να κλαίει. Ό μαθητής του ,μοναχός Γεράσιμος, φίλησε το Σταυρό, ύστερα το χέρι καί λυπημένος ρώτησε: – Γιατί κλαις, πάτερ Παίσιε; Σέ πονάει κάτι; – Όχι, αγαπητέ μου. Επειδή εσείς δεν κλαίτε, κλαίω εγώ για εσάς, διότι είναι πολύ δύκολο να φθάση κανείς στον παράδεισο. Ω, πόση αγωνία, πόση δυσκολία καί φόβο έχει τότε ή ψυχή! Καί, εάν δεν κλάψης εσύ για τον εαυτό σου εδώ, ποιος θα κλάψη τότε έκεί μετά θάνατον; Διότι μόνο αυτός πού έχει πόνο στην καρδιά καί έχει καθαρή συνείδηση, μπορεί να κλάψη. Βλέπεις πώς περνάει ό καιρός! Αλλοίμονο, άλλοίμονο, μην αφήνετε να περνάη ό καιρός ανώφελα, διότι δεν θα τόν βρήτ...