Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

Θέλω να σου το πω καθαρά. Ο Θεός δεν είναι εκδικητής. Δεν στήνει παγίδες για να «πληρώσουμε». Δεν μετρά λάθη για να στείλει πόνο. Δεν χαίρεται όταν σε βλέπει να λυγίζεις. Αυτός είναι ο φόβος μας. Όχι ο Θεός. Ο Θεός είναι Πατέρας. Και ο Πατέρας δεν τιμωρεί για να ικανοποιηθεί. Πονά όταν πονάς. Μερικά πράγματα που ζεις δεν είναι θέλημά Του. Είναι επιλογές ανθρώπων. Είναι αδικίες. Είναι τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Είναι η σκληρότητα ενός κόσμου που δεν έγινε ακόμη Βασιλεία. Μην τα χρεώνεις όλα στον Θεό. Αλλά άκου το πιο δύσκολο: Ο Θεός δεν τα προκάλεσε. Όμως δεν θα τα αφήσει να σε καταπιούν. Μπαίνει μέσα στο σκοτάδι. Δεν το κοιτά από μακριά. Το διασχίζει μαζί σου. Η υπομονή δεν είναι να κάθεσαι και να διαλύεσαι. Δεν είναι να βαφτίζεις την κακοποίηση «σταυρό». Δεν είναι να σιωπάς όταν συνθλίβεσαι. Υπομονή είναι να μη χάσεις την πίστη σου την ώρα που ψάχνεις την έξοδο. Είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ενώ κάνεις βήματα προς το φως. Δεν είσαι αχάριστη που πονάς. Δεν είσαι αδύναμ...

 

 «Εγώ ειμί ο Ων». Το βλέπετε γραμμένο στην εικόνα του Χριστού; Τι θα πει «Εγώ ειμί ο Ων»; «Εγώ είμαι Αυτός που είναι». Αυτό προσδιορίζει τον Θεό: Είναι!  Τι θα πει υπάρχω; «Άρχω κάτω από κάποιον άλλον». Ε λοιπόν, ο Θεός δεν υπάρχει, ο Θεός είναι! Δεν είναι σχήμα λόγου, είναι μια τρομακτική αλήθεια αυτή. Επειδή ο Θεός είναι, γιʼαυτό εγώ μπορώ να υπάρχω.   Αν ο Θεός «δεν είναι» τότε κι εγώ είμαι ένα «μη ον» ή αν θέλετε- έστω και αν σοκάρει- ένα σκουπίδι. Γιατί εγώ δεν μπορώ να «είμαι»; Γιατί υπάρχει ο θάνατος. Ποιό είναι το μέλλον του ανθρώπου χωρίς τον Θεό;  Θα μεταβληθεί σε ένα ψόφιο κουφάρι· κι αυτοί που τον αγαπάμε ακόμα, θα τρέξουμε να τον θάψουμε γρήγορα γιατί θα βρωμάει. Άρα το μέλλον χωρίς τον Θεό είναι η σκουπιδοποίηση μας. Αυτή είναι η αξία μας. Κι εκείνοι που αρνούνται τον Χριστό, δεν κατάλαβαν ότι αρνούνται τον ίδιο τον εαυτό τους» († Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος)

 Το εικονοστάσι της μάνας, στο πατρικό μας σπίτι… Η μάνα πάντα φρόντιζε το καντηλάκι του να καίει ήταν δεν ήταν γιορτή, θεωρούνταν ευλογία για το σπίτι και προστασία απο όλα τα κακά. Πόσες προσευχές δεν είχε ακούσει το παλιό εικονοστάσι… Όταν δεν είχαμε να φάμε, όταν το μεροκάματο στα χωράφια του πατέρα δεν έφτανε ούτε για ψωμί, όταν τα τρια μοναδικά ζώα της οικογένειας δεν έβγαζαν γάλα, και τι θα πίναμε τα μικρά, όταν έβρεχε καταρακτωδώς και οι τρύπες στην σκέπη έσταζαν, η μάνα έπιανε με λεκάνη τσίγκινες τα νερά και προσευχόταν μην πλημμυρίσει το σπίτι, όταν αρρωσταίναμε και μας έκαιγε ο πυρετός ήθελε η παναγία να κάνει το θάυμα της γιατί που λόγος για γιατρούς και φάρμακα…και όλες οι προσευχές από μέσα της να μην ακούσει κανείς και στεναχωρηθεί… όλα να τα αντέχει… όλα να τα υπομένει… έτσι μεγάλωσε τα παιδιά της… με βοήθεια το παλιό εικονοστάσι και την ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ! Στα χρόνια της τουρκοκρατίας τα εικονοστάσια ήταν πολύ απλά. Ήταν ένα μικρό ράφι από σανίδι και ένα υποστήρ...

 Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος ο άνθρωπος που το κατάλαβε! Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «Θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου» (Β’ Κορ. 616). Ποιοι λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιο αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο το Θεό! Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή ...

 Δεν πρέπει να κρίνομε τον Θεό με ανθρώπινα κριτήρια Ώστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φως του από τους τυφλούς. «Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, απορεί όμως πως ο Θεός για τους αγαθούς χαίρεται ενώ τους κακούς τους αποστρέφεται, και εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν οργίζεται, ενώ όταν υπηρετείται και λατρεύεται γίνεται ευμενής, πρέπει να του πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται. γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. ούτε με δώρα κολακεύεται, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι νικιέται από την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνομε τον Θεό με ανθρώπινα κριτήρια. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο και ουδέποτε βλάπτει, αλλά είναι πάντοτε ο ίδιος απαθής. Ενώ εμείς εφόσον είμαστε αγαθοί ενωνόμαστε με τον Θεό. Κι όταν είμαστε κακοί χωριζόμαστε από Αυτόν, επειδή είμαστε ανόμοιοι. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε τον Θεό, όταν όμως γινόμαστε κακοί, κάνομε εχθρό μας Εκείνον που δεν ορ...

 Καταγράφηκε από προσκυνητές, στο κελί του μακαριστού Γέροντος, στις 13 Ιουνίου 2009, λίγες μέρες πριν κοιμηθεί εν Κυρίω. “…Να μη χάσουμε την ψυχή μας, δεν έχει τέλος. Προσέχετε μην ακούετε τι λέει ο καθένας, να κοιτάξετε τον φόβο του Θεού, τις εντολές του Χριστού, εμείς γι’ αυτά είμεθα, δεν είναι για την ύλη, αύριο θα πεθάνουμε. Βέβαια θα φάμε κάτι και θα κοιμηθούμε, αλλά μην ξεχνάτε ότι θα πεθάνουμε, θα πάμε στο δικαστήριο. Θα αποδείξουμε. Ήλθεν ο Υιός του Θεού ο ίδιος και έγινε άνθρωπος, εσταυρώθη και επλήρωσε με το αίμα του την ενοχή μας, να μας ανοίξει την πόρτα της επιστροφής. Όταν γίνουμε πιστοί πραγματικά. Ε, όταν τούτο το αρνηθούμε, τότε η χάρις δεν βοηθάει και θα χάσουμε την ψυχή. Όταν σας λένε χριστιανοί, αν δεν είναι ορθόδοξοι, δεν είναι χριστιανοί, μην τους ακούτε. Ο Πάπας έχει γεμίσει τον τόπο από αιρετικούς, παπιστές, και γενικά πόσες άλλες αιρέσεις υπάρχουν. Να προσέχετε και σας το λέω και τούτο υπεύθυνα. Δεν έχουμε μέρες, πολύ κοντά θα το δείτε. Θα δοκιμάσετε σκληρ...

 Για την πρόκληση των ταυτοτήτων, να αντιχησει στις καρδιές όλων μας ο λόγος του Αγίου γέροντα Ιωσήφ του Βατοπεδινού  "δεν κάνει λάθη ο Θεός"! Η Ελλάδα πάντα στα δύσκολα ενώνεται! Έχουν τον τρόπο τους οι Έλληνες!! Ολοι μαζί για τον ίδιο σκοπό. Επιτέλους να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στο κοινό ζήτημα. Ελλάδα ενωμένη, πότε νικημένη! Να ενωθούμε επιτέλους, έστω σε εθνικό επίπεδο, όπως ο Θεός θέλει φυσικά! Ίσως επετρεψε ο Θεός αυτή την στιγμή να δεχτούμε τέτοια πρόκληση για να διορθωθούν πραγματα. Όλα για καλό μόνο τα επιτρέπει ο Θεός, όπως γράφει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος! Με χαρά και ενθουσιασμό να εμπιστευτούμε κάθε αγώνα που παραχωρεί ο καλός μας Θεός! Ανδρεία, θάρρος, γενναιότητα, αγάπη και πίστη ...οι ουράνιες πανοπλίες μας! Κεφάλι ψηλά, με παλληκαριά και φρόνημα γενναιότητας όπως οι Άγιοί μας και οι πολεμιστές του γένους!!!

 

 O Θεός δεν πρόκειται να αφήσει τέτοια ελεημοσύνη δίχως μετάνοια «Θέλω να σας μιλήσω πάτερ για κάτι σοβαρό». Η κοπέλα στεκόταν στην είσοδο του ιερατικού γραφείου, περιμένοντας την άδεια για να προχωρήσει. Δεν είχε παρουσιαστικό «θρησκευόμενου» ανθρώπου. Φορούσε κολλητό παντελόνι και ήταν βαμμένη έντονα.Ο ηλικιωμένος ιερέας την κοίταξε με καλοσύνη. «Παρακαλώ. Ό,τι θέλετε!». Η κοπέλα προχώρησε και κάθισε μπροστά στο γραφείο του ιερέα. «Θέλω τη συμβουλή σας», είπε κοφτά και με αποφασιστικότητα. «Η μητέρα μου είναι στα τελευταία της. Έζησε μεγάλο μέρος της ζωή της δουλεύοντας τη νύχτα σε άσχημα μέρη … Ξέρω … Ίσως να σας σκανδαλίζω λίγο …». Δίστασε κοιτάζοντας τον ιερέα εξεταστικά αλλά με ειλικρίνεια στα μάτια της. «Παρακαλώ, συνεχίστε». «Η μητέρα μου με τα χρήματα που κέρδιζε κατάφερε να μεγαλώσει εμένα και τον αδερφό μου χωρίς να χρειαστεί να μας δώσει σε ξένα χέρια. Πατέρα δε γνωρίσαμε … Αλλά δε μεγάλωσε μονάχα εμάς. Τα μισά της χρήματα και παραπάνω τα έδινε πάντα σε ελεημοσύνες. Πολ...

 «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.»     Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.» Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες. Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από ‘κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια. Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται; Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά. Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πρά...

 Όταν νιώθεις ότι ο Θεός σε έχει ξεχάσει!!! Ο πόνος του ανθρώπου όταν νιώθει ότι τον ξέχασε ο Θεός, είναι εξαιρετικά επίπονος. Εκείνες τις στιγμές μπορεί να παλεύεις με τον εαυτό σου να διατηρήσεις την λίγη πίστη που σου έχει απομείνει και της απόλυτης απόρριψης της πίστης, γιατί στην προσπάθεια να διατηρήσεις την πίστη σου, σου  υπενθυμίζει όλα αυτά που  δεν έχεις!! Παρόλο που κάποιες στιγμές μπορεί να νιώθουμε ξεχασμένοι από τον Θεό θα πρέπει να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί..... "μπορεί να μας ξεχάσει ο Θεός;" Διαβάζοντας τον Ησαΐα και στο κεφάλαιο 49:15 μας λέει: "Mπoρεί η γυναίκα να λησμoνήσει τo βρέφoς της πoυ θηλάζει, ώστε να μην ελεήσει τo παιδί της κoιλιάς της;  Aλλά, και αν αυτές λησμoνήσoυν, εγώ όμως δεν θα σε λησμoνήσω". Συμπερασματικά λοιπόν είναι αδύνατο να σε ξεχάσει ο Θεός!! Δεν είναι στη φύση Του να το κάνει!! Έχε εμπιστοσύνη στο Λόγο του!! Ο Θεός δεν αλλάζει!! Μπορεί να νιώθουμε εγκαταλειμμένοι από Τον Κύριο σε διάφορες χρονικές περιόδους, αλλά π...

 

 Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.   Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι; Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί; "Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω." Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση...

 Η ιστορία μιας θαυμαστής θεραπείας από τον… θυμό Ο Άγιος Τύχων του Ζάντονσκ είχε φύση εκρηκτική. Θύμωνε συχνά με τουςανθρώπους, μετάνιωνε, και πάλι θύμωνε. Αυτή την αδυναμία του όμως την συναισθανό­ταν πιο έντονα απ’ ότι οποιοσδήποτε άλλος. Πόλυ προ­σευχόταν στο Θεό, να τον διορθώσει και να τον σώσει ο Θεός από τον τόσο οργίλο χαρακτήρα του. Και πρά­γματι, κατά την Πρόνοια του Θεού του συνέβη κάτι που θα τιθάσευε για πάντα το θυμό του και θα τον οδηγού­σε στην ταπεινοφροσύνη και τη συντριβή. Μετά από μία προσευχή στην οποία ζητούσε απ’ το Θεό μια αρρώστια που να τον θεραπεύσει απ’ το θυμό, κοιμήθηκε, και στο όνειρό του είδε τον εαυτό του μέσα σ’ ένα ναό. Βγαίνει ο ιερέας από το ιερό κρατώντας στα χέρια του ένα μικρό παιδί, σκεπασμένο με διαφανές μαντίλι. Ο Άγιος πλησίασε το παιδί, το κοίταξε, και ρώτησε τον ιερέα «ποιό είναι τ’ όνομα του παιδιού»; Ο ιερέας του απάντησε. «Βασίλειος» (που στα ελληνικά σημαίνει Βα­σιλιάς). Τότε ο Τύχων κατέβασε το μαντίλι απ’ το παιδί και το φίλησε σ...

 Αν θες να γλιτώσεις, φύγε… αν θέλεις να αγιάσεις, μείνε Το 1933 ο περίφημος γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε ηλικία 21 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση της ζωής του να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχός στο άγιο Όρος. Έχοντας σαν οδηγό του την ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη του στο Θεό έφτασε σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και απαράκλητες περιοχές του Άθωνα, τα Καυσοκαλύβια. Εκεί η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε στο ασκητικό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία. Έζησε κοντά τους με πολύ υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν. Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε...

 Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη.. Κάπου είχα ακούσει πως καμία προσευχή δεν πάει χαμένη... Κάθε ικεσία που βγαίνει ειλικρινά, γεμάτη δάκρυα, ποτέ δεν χάνεται...  Κατευθείαν πηγαίνει στον δικό Του θρόνο.  Εκείνος, φίλε μου, πάντα σε κοιτάζει.Όχι βλοσυρά, όχι σαν κακός εκδικητής. Μα σαν στοργικός πατέρας,έτοιμος να σε σηκώσει αν χτυπήσεις, έτοιμος αν στενοχωρηθείς να σε παρηγορήσει... Όμως, έχεις και μια μητέρα ακόμα. Την δική Του μητέρα που και εσένα αγαπάει όσο δεν φαντάζεσαι... Είναι η πιο γλυκιά μητέρα του κόσμου. Όποτε την χρειαστείς και την ζητήσεις, αμέσως θα έρθει. Αν από την καρδιά σου την φωνάξεις, Εκείνη στη στιγμή θα είναι δίπλα σου. Ξέρεις πώς;Με ένα χάδι. Ένα αθόρυβο, ουράνιο χάδι. Η αγκαλιά της Παναγίας είναι η πιο μεγάλη, η πιο σίγουρη, η πιο στοργική, η ωραιότερη... Περιμένει μονάχα από σένα να προσπαθείς. Να αγαπάς το παιδί Της και να προσεύχεσαι.Όσα είναι τα άστρα τ'ουρανού, ας είναι και οι προσευχές σου. Γι'αυτό, αδερφή και αδερφέ,...

 Μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς -Πάσχα Θα σας πω κάτι που μου συνέβη τότε στην πείνα, στην Κατοχή. Είχα ένα χρέος, που έπρεπε να το δώσω. Είχα εντολή να το εξοφλήσω μέχρι το Πάσχα. Και έκανα μεγάλη οικονομία, για να κλείσω το χρέος. Έτρωγα όλη την Μεγάλη Εβδομάδα λίγο ψωμάκι, πενήντα δράμια ψωμί, που και αυτό ακόμη δεν μπορούσα να το αγοράσω- έβρεχα το ψωμί μου μέσα στο νερό και το έτρωγα, δεν είχα τίποτε άλλο. Θέλω να σας πω, τι κάνει ο Θεός στην στέρησι, στην ανέχεια την μεγάλη και πως βοηθάει. Όχι ότι είχα άξια, αλλά με γλύκανε, για να μου δείξη πόσο δυνατός είναι και πόσο πρέπει να Τον λατρεύουμε. Ήλθε το Μέγα Σάββατο και πήγα στις οκτώ το βράδυ στην εκκλησία, γιατί ο πνευματικός μας διάβαζε νωρίς τις Πράξεις των Αποστόλων. Όπως γίνεται στο Άγιον Όρος. Και κάθησα σε μία γωνιά και τραβούσα κομποσχοινάκι. Όλοι κρατούσαν λαμπάδες, εγώ δεν είχα τίποτε, ούτε ένα κεράκι, τίποτε. Τώρα πως να πήγαινα στο «Δεύτε λάβετε φως», δεν είχα κερί. Είπα με το νου μου: «Αφού θέλεις, Χ...

 ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ!!!   «Βλέπεις έναν άνθρωπο υπερήφανο, εγωϊστή, κακεντρεχή και φθονερό, να γίνεται πράος και ταπεινός, επιεικής και υποχωρητικός, γενναιόδωρος προς όλους, να απαρνείται τον εαυτόν του, προς χάριν της δόξας του Θεού και της ωφελείας του πλησίον του;; Αυτό είναι έργο της Χάριτος του Θεού! Βλέπεις έναν άπιστο να γίνεται πιστός και να τηρεί με ζήλο τις εντολές του Ευαγγελίου;; Η αλλοίωσί του αυτή οφείλεται, στην Χάρι του Θεού! Βλέπεις ένα φιλάργυρο άνθρωπο, άπληστο, άδικο, σκληρόκαρδο προς τους πτωχούς, να αλλάζει ξαφνικά και να γίνεται ανιδιοτελής, δίκαιος, γενναιόδωρος, στοργικός;; Την μεταβολή του αυτή, την οφείλει στην Χάρι του Θεού! Είδες κάποιον κοιλιόδουλο, μεγάλο φαγά και πότη, να γίνεται εγκρατής και μετρημένος, όχι επειδή αρρώστησε ή επειδή συνειδητοποίησε πως η πολυφαγία και η πολυποσία είναι βλαβερές γιά την υγεία του, αλλά επειδή απόκτησε επίγνωση του υψηλού προορισμού του;; Το οφείλει και αυτός στην θαυματουργική δύναμι της ...

 Οι κεκοιμημένοι συγγενείς μας ωφελούνται από τις ελεημοσύνες μας. Κάποιος κτυπάει τήν πόρτα της. Βγαίνει νά δῆ. Ἄ, ἡ κυρά Μαρία! Eἶναι μία ἀπ᾽ τίς γιαγιάδες πού ζητιανεύουν. —Κόπιασε μέσα, κυρά-Μαρία, κάθησε. Ἡ γυναίκα κάθησε στόν πάγκο. —Νά σοῦ ψήσω ἕνα καφέ, μά τί καφέ! Ἀπό καβουρδισμένα καί ἀλεσμένα κουκούτσια χαρουπιοῦ. Ἔχει καί λιγουλάκι ἀληθινό μέσα. Σέ λίγο ὁ παράξενος καφές εἶναι ἕτοιμος. Ἔχει καί λίγες ἐλίτσες καί παξιμάδια ἀπό κουραμάνα. Ἡ γυναίκα ἤπιε τόν καφέ καί ἔφαγε μέ ὅρεξι. Εἶπε χίλια “φχαριστῶ” καί ἔφυγε.  Ἡ Πελαγία βάλθηκε νά κάνη τίς δουλειές τοῦ σπιτιοῦ. Τό μεσημέρι ἔνιωσε κουρασμένη καί ξάπλωσε. Τά βλέφαρα βάρυναν καί ἀποκοιμήθηκε. Στόν ὕπνο της εἶδε ὅτι εἶχε βγεῖ ἔξω καί συνάντησε κάπου τό μακαρίτη τόν ἄνδρα της. —Ποῦ πᾶς, Μανώλη μου; Δέν θά ᾽ρθης στό σπίτι νά φᾶς; —Ὄχι, γυναίκα, εἶμαι χορτάτος. Πέρασα ἀπ᾽ τό σπίτι, ἤπια τόν καφέ ἀπό κουκουτσάλευρο καί ἔφαγα τό παξιμάδι μέ τίς ἐλιές. Εἶμαι πλήρης!... (...) Κάτι παρόμοιο ἔγινε καί ἄλλη φορά. Εἶναι περασμ...