Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Όταν το ρολόι σημαίνει μεσάνυχτα και η σιωπή απλώνεται πάνω από τις στέγες των σπιτιών, μια γλυκιά παρουσία αρχίζει την περιπλάνησή της.Δεν ακούγεται βήμα, μόνο μια ανεπαίσθητη ευωδιά από τριαντάφυλλο και λιβάνι που τρυπώνει από τις χαραμάδες. Είναι η Παναγία, που αφήνει για λίγο τον θρόνο της και κατεβαίνει στις γειτονιές των ανθρώπων.Περνάει έξω από τις πόρτες,εκεί που τα φώτα έχουν σβήσει και οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη ,τις έγνοιες και τους φόβους της ημέρας. Σταματάει στο προσκεφάλι των αρρώστων και ακουμπά το χέρι της στο μέτωπό τους, δροσίζοντας τον πυρετό. Περνάει από τα δωμάτια των παιδιών και κάνει το σημείο του σταυρού πάνω από τα όνειρά τους, διώχνοντας κάθε σκοτεινή σκιά. Στέκεται δίπλα σε εκείνους που κοιμούνται με δάκρυα στα μάτια, ψιθυρίζοντας στην ψυχή τους πως «αύριο είναι μια νέα μέρα». Μάλιστα,αν τύχει και ξυπνήσεις μέσα στη νύχτα και νιώσεις μια ξαφνική ειρήνη να πλημμυρίζει το δωμάτιο,είναι γιατί μόλις πέρασε από εκεί.Δεν ζητάει τίποτα, μόνο να αγαπούμε τον...

 Από την Άλωση της Πόλεως έως τη σύγχρονη δοκιμασία της Κύπρου. Η ευθύνη της ομολογίας και το χρέος της πίστεως «Στήκετε και κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἃς ἐδιδάχθητε» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2,15). Ο λόγος αυτός του Αποστόλου δεν αποτελεί απλή προτροπή, αλλά εντολή ζωής. Η Εκκλησία του Χριστού δεν οικοδομήθηκε πάνω σε διπλωματικές ισορροπίες ούτε σε πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά πάνω στην αλήθεια της Αποκαλύψεως και στο αίμα των ομολογητών. Όταν η αλήθεια αυτή φυλάσσεται, η Εκκλησία ακτινοβολεί. Όταν όμως επιχειρείται η αλλοίωσή της, τότε η ιστορία μαρτυρεί ότι ακολουθούν δοκιμασίες, όχι ως εγκατάλειψη του Θεού, αλλά ως παιδαγωγία και κρίση. Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως δεν υπήρξε μόνο στρατιωτική κατάρρευση, αλλά φανέρωση μιας βαθύτερης πνευματικής τραγωδίας. Η ψευδής ένωση της Φλωρεντίας δεν γεννήθηκε από την εμπειρία της θεώσεως, αλλά από τον φόβο και την ανθρώπινη ελπίδα σε ξένες δυνάμεις. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο μόνος που δεν υπέγραψε, διεκήρυξε με παρρησία ότι «οὐδὲν οὕτω τὸν ...

 Άγιος Άνθιμος εν Χίω 15 Φεβρουαρίου  Μια μέρα, ενώ ο Άγιος Άνθιμος βρισκόταν στο μοναστήρι της Παναγίας Βοήθειας, τον επισκέφθηκε ένας φτωχός οικογενειάρχης από ένα χωριό της Χίου. Ο άνθρωπος αυτός ήταν σε απόγνωση: δεν είχε ούτε ένα κομμάτι ψωμί να δώσει στα παιδιά του και χρωστούσε παντού. Ντρεπόταν όμως να ζητήσει βοήθεια ανοιχτά. ​Ο Άγιος Άνθιμος, χωρίς να τον αφήσει να πει λέξη για την ένδειά του, τον υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο. Τον κέρασε ένα γλυκό και άρχισε να του μιλάει για την εμπιστοσύνη στον Θεό. ​Πριν ο άνθρωπος φύγει, ο Άγιος του έδωσε ένα δεμένο δέμα και του είπε: ​"Πάρ’ το αυτό, παιδί μου, για την ευλογία της Παναγίας. Αλλά σε παρακαλώ, μην το ανοίξεις μέχρι να φτάσεις στο σπίτι σου και να κλειστείς μέσα με τη γυναίκα σου." ​Ο άνθρωπος πήρε το δέμα, το οποίο ένιωθε ελαφρύ, και αναρωτιόταν τι μπορεί να περιείχε. Καθώς περπατούσε στον δρόμο, η απελπισία τον κυρίευσε ξανά. Σκεφτόταν: "Τι να το κάνω ένα δέμα με ευλογίες; Ψωμί χρειάζομαι!" ​Μόλις έ...

 

 ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΟ Ο ΙΗΣΟΥΣ. Δεν θα καβαλάει το πράο και ταπεινό πουλάρι αλλά θα καβαλάει ένα μεγαλοπρεπές λευκό άλογο. Δεν θα είναι αρνί θυσίας αλλά λιοντάρι κατακτητής. Δεν θα έρθει ντυμένος με απλά ρούχα, αλλά ντυμένος με ένα ένδυμα αιματοβαμμένο, και με την Ουράνια Μεγαλειότητα. Δεν θα φοράει αγκάθινο στεφάνι αλλά πολλά διαδήματα και ένα όνομα γραμμένο που κανείς δεν ξέρει παρά μόνο ο ίδιος.  Δεν θα είναι με άδεια χέρια ούτε ακίνδυνος, αλλά με μια σιδερένια ράβδο θα κυβερνήσει τα έθνη. Δεν θα έχει ματιά γεμάτα γλυκύτητα, αλλά μάτια γεμάτα άγια φωτιά και δίκαιη κρίση.

 Η ζωή μας πάνω στη γη είναι πόλεμος,  αδιάκοπος πόλεμος.  Αδυσώπητα μας πολεμούν οι νοητοί εχθροί μας  με τα διάφορα πάθη…  Σχεδόν κάθε καλή μου σκέψη,  κάθε καλό μου αίσθημα,  πρέπει να το υπερασπίζομαι με αγώνα…  Το ληστρικό πλήθος των πονηρών πνευμάτων ενεργεί μέσα μου πρωί και βράδυ, νύχτα και μέρα,  ακόμα και στα όνειρα! Τι άντρο νοητών ληστών είναι η ψυχή μου!  Πόσο μολυσμένη είναι η καρδιά μου!  Πόσο παραμορφωμένη είναι μέσα μου η εικόνα του Θεού!  Τι θύελλες ξεσηκώνουν τα πάθη μου! Κύριε, βοήθησέ με στον αγώνα μου!  Δυνάμωσε, παντοδύναμε Αρχηγέ, τους στρατιώτες Σου!  Χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Ένας φουκαράς γέρος πήγε να μείνει με τον γιο του, τη νύφη του και τον τετράχρονο εγγονό του . Τα χέρια του γεροντάκου έτρεμαν, τα μάτια του δεν έβλεπαν καλά κι η περπατησιά του ήταν διστακτική . Η οικογένεια έτρωγε όλη μαζί στο τραπέζι, όμως τα πράγματα τα έκαναν δύσκολα τα τρεμουλιάρικα χέρια και η αδύνατη όραση του παππού . Απ’ το κουτάλι του έπεφτε στο πάτωμα φαγητό, όταν έπιανε το ποτήρι με το νερό πιτσίλιζε το τραπεζομάντιλο κι ο γιος κι νύφη ταράζονταν με όλη αυτή την ανακατωσούρα .... " Πρέπει να κάνουμε κάτι με τον παππού " είπε ο γιος . " Φτάνει πια το λερωμένο τραπεζομάντιλο, το μάσημα όλο σαματά και το φαγητό στο πάτωμα ". Κι έτσι το ζευγάρι έβαλε ένα μικρό τραπεζάκι σε μια γωνιά όπου ο παππούς έτρωγε μόνος του την ώρα που η υπόλοιπη οικογένεια απολάμβανε το φαγητό της . Κι όταν πια ο παππούς έσπασε ένα – δύο πιάτα, του σερβίριζαν το φαγητό του σ’ ένα ξύλινο μπολ . Όταν οι υπόλοιποι έριχναν καμιά ματιά προς τη μεριά του παππού έβλεπαν μερικές φορές ένα δ...

 Ο ΣΟΦΟΣ ΛΗΣΤΗΣ ΔΥΣΜΑΣ Όταν το θείο βρέφος διέφυγε το ξίφος του Ηρώδη, η  Παναγία Θεοτοκος με τον Ιωσήφ  πορευόταν προς την Αίγυπτο. Στον δρόμο εμφανίστηκαν  κάποιοι ληστές, με πρόθεση να κατακλέψουν τους οδοιπόρους. Ο δίκαιος Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδουράκι, πάνω στο οποίο ήταν φορτωμένα τα λίγα υπάρχοντά τους και όπου επέβαινε η Υπεραγία Θεοτόκος, κρατώντας στο στήθος της τον Υιό της. Οι ληστές άρπαξαν το γαϊδουράκι με σκοπό να το οδηγήσουν μακριά, και ένας απ’ αυτούς πλησίασε τη Μητέρα του Θεού για να δει τι κρατούσε κατάστηθα.  Μόλις αντίκρισε το Χριστό-νήπιο, εξεπλάγη από την ασυνήθιστη ομορφιά Του και τότε, μέσα στην έκπληξή του, αναφώνησε: -«Και ο Θεός αν έπαιρνε σάρκα ανθρώπινη, δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφος απ’ αυτό το Παιδί!».  Κατόπιν ο ληστής πρόσταξε τους συνεργούς του να μην αρπάξουν τίποτα απ’ αυτούς τους οδοιπόρους. Γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον γενναιόδωρο αυτό ληστή, η Παναγία Θεοτόκος του είπε: -«Γνώριζε ότι το Παιδί αυτό θα σε ανταμείψ...

 Ἐρώτηση Ἀν γίνει διωγμός, τί νὰ κάνω; νὰ μείνω ἢ νὰ φύγω;” Ἀπόκριση Ἐρώτησε τοὺς πνευματικοὺς πατέρες, καὶ κᾶνε ὅ,τι σου ποῦν• μὴ ἀκολουθήσεις ὅμως τὴν κρίση σου, γιὰ νὰ μὴ κινδυνέψεις ἀπὸ ἀγνωσία. Ἐρώτηση Καὶ ἂν δὲν βρίσκω πατέρες κατὰ τὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης, στοὺς ὁποίους ἔχω ἐμπιστοσύνη, γιὰ νὰ τοὺς ἐρωτήσω γι’ αὐτό, τί νὰ κάνω; Νὰ μείνω γιὰ νὰ μὴ φανῶ ὅτι προδίδω τὴν πίστη, ἢ νὰ φύγω φοβούμενος τὴν ἥττα; Ἀπόκριση Στάσου σὲ προσευχὴ καὶ παρακάλεσε μὲ ὅλη τὴν καρδιά σου τὸν φιλάνθρωπο Θεό, λέγοντας• “Δέσποτα, ἐλέησε μὲ ἐξαιτίας τῆς ἀγαθότητάς σου, καὶ μὴ ἀφήσεις νὰ πλανηθῶ ἀπὸ τὸ θέλημά σου, οὔτε νὰ μὲ παραδώσεις στὸν προκείμενο πειρασμὸ πρὸς ἀπώλεια. Αὐτὸ κᾶνε τὸ μέχρι τρεῖς φορές, σύμφωνα μὲ τὸν Σωτήρα κατὰ τὴν ὥρα τῆς παραδόσεως. Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτά, ἂν δεῖς ὅτι ἔχεις ἀδίστακτη προθυμία νὰ μείνεις καὶ νὰ ὑποφέρεις μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὅλα τὰ ἐπερχόμενα δεινὰ μέχρι καὶ αὐτοῦ του θανάτου, τότε μεῖνε. Ἂν ὅμως διαπιστώσεις δειλία στὴν καρδιά σου, φύγε. Καὶ μὴ νομίσεις ὅτι μ’ αὐτὸ προδί...

 "....Έμαθα ότι στη ζωή σου λείπουν πραγματικά πολλά, χάνεις φίλους που νόμιζες ότι ήταν πραγματικά για πάντα,  χάνεις εκείνα τα μικροσκοπικά αντικείμενα που νόμιζες ότι θα  σου έφερναν τύχη, και χάνεις δάκρυα για τους ανθρώπους,  που άλλοι τους αξίζουν και άλλοι όχι! Συχνά χάνουμε και την επιθυμία να χαμογελάμε, την επιθυμία να  συνεχίσουμε, να προσπαθούμε ξανά, αναγκασμένοι να αφήσουμε πίσω αγαπημένα μέρη και έργα που ήταν πάθος και λόγος για  να είμαστε περήφανοι! Χάνουμε σημαντικά όνειρα που κουβαλάμε μαζί μας από παιδιά,  μένουν κλειδωμένα στην ντουλάπα των ελπίδων και συχνά τα χάνουμε κι αυτά! Χάνουμε κομμάτια καρδιάς και κομμάτια του εαυτού μας στις ζωές εκείνων που μετά ξεχνούν ότι ήμασταν εκεί μαζί τους,  ότι αναπνεύσαμε και μοιραστήκαμε την ίδια σκέψη, ζωή και μερικές φορές ακόμα και τον θάνατο, ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό  πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε και αυτό είναι ότι χάνοντας μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους, δεν έχουμε χά...

 Πώς θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους Πνευματικούς μας Πατέρες,; Να αγαπήσεις τους πνευματικούς πατέρες. Αυτοί σε μετέφεραν από την απλή ζωή στη ζωή της αρετής, σου μετέδωσαν το φωτισμό της γνώσεως, σου δίδαξαν την αλήθεια, σε αναγέννησαν με το λουτρό της παλιγγενεσίας, έβαλαν μέσα σου την ελπίδα της αναστάσεως και της αθανασίας και της αδιάδοχης βασιλείας και κληρονομίας, και από ανάξιο σ' έκαναν άξιο των αιωνίων αγαθών.  Σ' έκαναν ακόμη ουράνιο και αιώνιο, από επίγειος και πρόσκαιρος που ήσουν, και υιό και μαθητή όχι ανθρώπου, αλλά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού που σου χάρισε το Πνεύμα της υιοθεσίας και που είπε: Μην ονομάσετε κανένα <<πατέρα>> ή <<καθηγητή>> σας στη γη, γιατί ένας είναι ο πατέρας και ο καθηγητής σας ο Χριστός. Οφείλεις λοιπόν κάθε τιμή και αγάπη στους πνευματικούς πατέρες, γιατί η τιμή σε αυτούς αναφέρεται στο Χριστό και στο Πανάγιο Πνεύμα, από το οποίο πήρες την υιοθεσία, και στον επουράνιο Πατέρα, από τον οποίο παίρνει το όνομα ...

 "Όταν περνούσε η Παναγία σιωπηλή κάτου απ' τα δέντρα κανένας δεν την άκουσε Τα σκυλιά δε γαυγίσαν στις αυλόπορτες. Μονάχα τα τριζόνια τη χαιρέτισαν, κι ένα μεγάλο αστέρι χτύπησε σε μια χορδή κάποιο άγνωστο τραγούδι που τ' ακούσαν μόνο τα παιδιά στον ύπνο τους και γύρισαν απ' τα' άλλο τους πλευρό χαμογελώντας." Γιάννης Ρίτσος “Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ” Δεν έχει σταματήσει η Μεγαλόχαρη να δακρύζει, βλέποντας ότι δεν λέμε να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε το Έλεος Του Υιού Της. Ό,τι λέει και ζητάει η Παναγία από το Χριστό, γίνεται!  Ποτέ δεν αστόχησε η Παναγία, να ζήτησε δηλ. κάτι και να μην έγινε.  Πάντα γίνεται!  Και αυτό γιατί η Παναγία πριν ζητήσει κάτι, το δουλεύει καλά το θέμα, θα το σκεφτεί πολύ καλά πριν το ζητήσει από τον Υιό και Θεό Της, αρκεί εμείς να Την αναπαύουμε, σε αυτό που θέλει να δει μέσα μας, στο νου και στη καρδιά μας. Η Παναγία είναι το τελευταίο δημιούργημα, που θα αποφασίσει κάτι για εμάς.  Καθώς αποφασίζει ο Χριστός κάτι για εμάς, θα πρέπει κα...

 Χίλιες εκκλησίες να χτίσεις αν δεν μπεις μέσα δεν σώζεσαι! Ἤμουν στὸ λεωφορεῖο καὶ δίπλα μου καθόταν μία κυρία. Περνῶντας ἔξω ἀπὸ ἕναν Ἱερὸ Ναὸ ἔκανα τὸ σταυρό μου. Παρακινούμενη ἀπὸ ἐμένα ἔκανε καὶ ἐκείνη κάτι σὰν σταυρό -γρήγορα -γρήγορα- κάτι σὰν ἀνακάτεμα! Τῆς λέω..”αὐτὸν τὸν σταυρὸ ποὺ κάνεις δὲν τὸν φοβᾶται ὁ διάβολος” ἔτσι ὅπως τὸν κάνεις εἶναι σὰν νὰ κοροϊδεύεις. Θίχτηκε τότε ἐκείνη καὶ μοῦ λέει… -”τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; τὸ ξέρετε πὼς ἐγὼ εἶμαι πολὺ πιστὴ καὶ βοηθάω τὴν ἐκκλησία ὅσο μπορῶ; ” Τῆς ἀπάντησα πὼς δὲν τὸ ἤξερα καὶ συνέχισα …. ”Δηλαδὴ ἐκκλησιάζεστε, ἐξομολογείστε, κοινωνάτε, καὶ συμμετέχετε στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας;” -Δὲν ἐκκλησιάζομαι συχνά, μοῦ λέει, οὔτε συμμετέχω ἰδιαίτερα, ἀλλὰ βοηθάω ὅσο μπορῶ τὴν ἐκκλησία. Ἔχω δώσει ἕνα σωρὸ λεφτὰ γιὰ νὰ χτιστοῦν ἐκκλησίες, γιὰ νὰ ἐξοπλιστοῦν μὲ τὰ ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ ἁγιογραφηθοῦν τόσοι Ἅγιοι….!!! -Χίλιες ἐκκλησίες νὰ χτίσεις, ἂν δὲν μπεῖς μέσα, δὲ σώζεσαι…της ἀπάντησα! Ἡ Εκκλήσία σὰν κιβωτὸς ποὺ εἶναι, τὸ ξέρεις πὼς πρ...

 Η σημασία του ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και συντομότερα «Κύριε ελέησον», από τον καιρό των Αποστόλων χαρίστηκε στους Χριστιανούς και ορίστηκε να το λένε ακατάπαυστα, όπως και το λένε. Τι σημαίνει όμως τούτο το «Κύριε ελέησον», είναι πολύ λίγοι σήμερα που το ξέρουν, κι έτσι φωνάζουν καθημερινά ανωφελώς, αλλοίμονο, και ματαίως το «Κύριε ελέησον», και το έλεος του Κυρίου δεν το λαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν τι ζητούν. Γι’ αυτό πρέπει να ξέρομε πως ο Υιός και Λόγος του Θεού, αφότου σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος και υπέμεινε τόσα πάθη και σταυρώθηκε και χύνοντας το πανάγιο αίμα Του εξαγόρασε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου, από τότε έγινε Κύριος και εξουσιαστής της ανθρώπινης φύσεως.  Και προτού βέβαια σαρκωθεί ήταν Κύριος όλων των κτισμάτων, ορατών και αοράτων, ως δημιουργός και ποιητής τους, όμως των ανθρώπων και των δαιμόνων που δε θέλησαν από μόνοι τους να τον έχουν Κύριο και εξουσιαστή τους, δεν ήταν και Αυτός Κύριος τους, ο Κύριος όλου του κόσμου. ...

 🍂Η Αγία Εσθήτα της Υπεραγίας Θεοτόκου ημών , δηλαδή το Άγιο επανωφόριο που φορούσε στο Πανάγιο σώμα της η Παναγία μας!!!  Η εσθής της Θεοτόκου εν αργυρά επίχρυσω σορώ και εν ιδιαιτέρω παρεκκλήσιω, το όποιον εκαλείτο δια τούτο και «Αγία Σορός», κείμενον προς βορρά του Αγίου Βήματος, και κιτισθέν υπό Λέοντος του Μεγάλου, η εσθής αύτη ήτις ονομάζεται και «Μαφόριο» εκ του εβραϊκού μαφορά, δηλούντος σκέπασμα της κεφαλής, δεν ήτο κυρίως φόρεμα. Αλλά σκέπασμα – πέπλος, κεφαλής επικάλυμμα. Μαζί δε με άλλα κειμήλια μετακομίσθη εκ Κωνσταντινουπόλεως εις Ευρώπη, όπου εσώζετο εν τη “μονή των Τριβήρων” εν Γαλλία, ην δε εξ ερίων εύφθαρτων εξειργασμένον και η κρόκη και ο στημων ομοειδή και ομόχροα. και αδιάλυτο επί τοσαύτους αιώνας. Και διαμένει πάντως και μέχρι του νύν όπου και αν σώζεται. Εφερον δε αυτό οι αυτοκράτορες μεθ’ εαυτών στρατεύοντες και “το εκράτουν εν είδει σημαίας»  Ἦχος πλ. δ’. Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰ...

 Οι δαίμονες πολεμούν τους σθεναρούς αγωνιστές, ενώ αδιαφορούν για τους αμελείς.  Όσοι αγωνίζονται, βρίσκουν συνεργό το Θεό στους πολέμους που παραχωρούνται για το πνευματικό τους συμφέρον. Ένας αδελφός, που πειραζόταν από τους δαίμονες, πήγε σε κάποιον γέροντα και του φανέρωσε τους πειρασμούς που δοκίμαζε.  Κι ο γέροντας του λέει: -Αδελφέ, να μη σε φοβίζουν οι πειρασμοί που σού συμβαίνουν, γιατί όσο βλέπουν οι εχθροί την ψυχή ν᾿ ανεβαίνει και να ενώνεται με το Θεό, τόσο οργίζονται και λιώνουν από το φθόνο τους. Είναι, άλλωστε, αδύνατον να μην παραβρίσκονται ο Θεός και οι άγγελοί Του, όταν ο άνθρωπος πειράζεται και ζητάει χέρι βοήθειας. Εσύ λοιπόν μη σταματάς να σηκώνεις πάντα το βλέμμα σου προς Αυτόν και να ζητάς τη βοήθειά Του με ταπείνωση, έχοντας συνάμα στο νού σου, κατά την ώρα του πειρασμού, την ακαταμάχητη δύναμη Εκείνου, τη δική μας αδυναμία και του εχθρού μας τη σκληρότητα. Έτσι σύντομα θα σε βοηθήσει ο Θεός. Γεροντικό

 «Εγώ ειμί ο Ων». Το βλέπετε γραμμένο στην εικόνα του Χριστού; Τι θα πει «Εγώ ειμί ο Ων»; «Εγώ είμαι Αυτός που είναι». Αυτό προσδιορίζει τον Θεό: Είναι!  Τι θα πει υπάρχω; «Άρχω κάτω από κάποιον άλλον». Ε λοιπόν, ο Θεός δεν υπάρχει, ο Θεός είναι! Δεν είναι σχήμα λόγου, είναι μια τρομακτική αλήθεια αυτή. Επειδή ο Θεός είναι, γιʼαυτό εγώ μπορώ να υπάρχω.   Αν ο Θεός «δεν είναι» τότε κι εγώ είμαι ένα «μη ον» ή αν θέλετε- έστω και αν σοκάρει- ένα σκουπίδι. Γιατί εγώ δεν μπορώ να «είμαι»; Γιατί υπάρχει ο θάνατος. Ποιό είναι το μέλλον του ανθρώπου χωρίς τον Θεό;  Θα μεταβληθεί σε ένα ψόφιο κουφάρι· κι αυτοί που τον αγαπάμε ακόμα, θα τρέξουμε να τον θάψουμε γρήγορα γιατί θα βρωμάει. Άρα το μέλλον χωρίς τον Θεό είναι η σκουπιδοποίηση μας. Αυτή είναι η αξία μας. Κι εκείνοι που αρνούνται τον Χριστό, δεν κατάλαβαν ότι αρνούνται τον ίδιο τον εαυτό τους» († Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος)

 Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε καί αναρωτήθηκε: Άραγε σώζονται αυτοί τούς οποίους μνημονεύω;  Νοιώθουν τίποτε; Άραγε ό ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς πού έφυγαν από τήν παρούσα γή; Βοηθούνται άραγε οί νεκροί; Καί τήν ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στό στασίδι του, έκλεισε λίγο τά μάτια του, καί ανάμεσα σέ ύπνο καί ξύπνιο, σέ μιά εγρήγορση τού νού του αλλά καί κόπωση τής σάρκας, σηκώνει τά μάτια επάνω καί βλέπει, βλέπει. Πώ!, πώ! Τί γίνεται εκεί; Πνεύματα κεκοιμημένων αναρίθμητα καί μαζί με αυτά καί οί άγιοι, μαζί καί άγγελοι. Καί μπροστά, μπροστά Στόν θρόνο Τού Χριστού ή Υπεραγία Θεοτόκος μέ τό ωραιότατο ένδυμά της, μέ τό πρόσωπό της φωτεινό έδειχνε τά πνεύματα, κοιτούσε Τόν Χριστό, καί Τού έλεγε: Υιέ μου καί Θεέ μου, γιά όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω.  Δέξου τίς φωνές τής αγίας Εκκλησίας σου. Καί τότε όλοι οί νεκροί άρχισαν νά ψάλλουν: Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία….ότι Σωτήρα έτεκες τών ...

 Ο πόλεμος των λογισμών...το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις Όταν, κάποια φορά ρωτήσαμε για τον πόλεμο των λογισμών τον Γέροντα Πορφύριο, μας είπε:  " Εσείς προχωράτε στο δρόμο σας. Ο διάβολος έρχεται με τους λογισμούς και σας τραβά από το μανίκι, για να σας αποπροσανατολίσει. Εσείς να μη γυρίζετε να πιάνετε κουβέντα μαζί του ή ν' αντιδικείτε μαζί του. Εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας. Αυτός θα σας τραβά από το μανίκι, αλλά εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας και κάπου θα βαρεθεί και θα σας αφήσει ". " Για οποιαδήποτε άδικη κατηγορία εις βάρος σου να μην αγανακτείς, ούτε από μέσα σου. Είναι κακό!  Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα.  Εμποδίζεις το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό ". Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

 Όταν μέσα σου ξεσηκώνεται πόλεμος με πολύ άσχημους λογισμούς...  «Όταν μέσα σου ξεσηκώνεται πόλεμος με πολύ άσχημους λογισμοὺς καί μετά σέ πιάνει στεναχώρια ἤρεμα να μεταφέρεσαι νοερά κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Νὰ γονατίζεις καὶ νὰ ἀγκαλιάζεις τὰ πόδια του λέγοντας τὴν εὐχή. Ἐὰν αἰσθανθεῖς νὰ σὲ πλησιάζει τὸ κακὸ πνεῦμα, προσπάθησε νὰ μὴν πιάσεις κουβέντα μαζί του. Πρὶν σὲ πιάσει, γύρισε τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά σου στον Χριστό.  Όπως τὸ παιδάκι, ποὺ θὰ δεῖ ξαφνικά μπροστά του τὰ δόντια ἀπὸ ἕνα ἄγριο σκυλὶ καὶ ἀμέσως θὰ γυρίσει στὸν μπαμπά του καὶ θὰ πέσει στὴν ἀγκαλιά του γιὰ νὰ γλιτώσει. Καὶ ὅταν εἶσαι ἄρρωστος, κι ὅταν πονάει τὸ σῶμα σου, κι ὅταν ἔχεις στεναχώρια… τὸ ἴδιο νὰ κάνεις.   Ὅσο μποροῦμε περισσότερο να προσευχόμαστε μὲ ἀγάπη. Νὰ λέμε μία-μία τις λέξεις: «Κύριε, Ἰησοῦ, Χριστέ, ἐλέησόν με…!», καὶ νὰ τὶς προσέχουμε. Όχι μηχανικὰ καὶ βιαστικά. Ἐὰν συγκεντρώνουμε τὸ νοῦ μας καὶ τὶς λέμε μὲ λατρεία, τότε προσευχόμαστε μὲ τὴν καρδιά μας». ΠΗΓΗ: “Ο πάνσ...