Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε καί αναρωτήθηκε: Άραγε σώζονται αυτοί τούς οποίους μνημονεύω;

 Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε καί αναρωτήθηκε: Άραγε σώζονται αυτοί τούς οποίους μνημονεύω; 

Νοιώθουν τίποτε; Άραγε ό ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς πού έφυγαν από τήν παρούσα γή; Βοηθούνται άραγε οί νεκροί;

Καί τήν ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στό στασίδι του, έκλεισε λίγο τά μάτια του, καί ανάμεσα σέ ύπνο καί ξύπνιο, σέ μιά εγρήγορση τού νού του αλλά καί κόπωση τής σάρκας, σηκώνει τά μάτια επάνω καί βλέπει, βλέπει. Πώ!, πώ! Τί γίνεται εκεί; Πνεύματα κεκοιμημένων αναρίθμητα καί μαζί με αυτά καί οί άγιοι, μαζί καί άγγελοι.

Καί μπροστά, μπροστά Στόν θρόνο Τού Χριστού ή Υπεραγία Θεοτόκος μέ τό ωραιότατο ένδυμά της, μέ τό πρόσωπό της φωτεινό έδειχνε τά πνεύματα, κοιτούσε Τόν Χριστό, καί Τού έλεγε:

Υιέ μου καί Θεέ μου, γιά όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω. 

Δέξου τίς φωνές τής αγίας Εκκλησίας σου. Καί τότε όλοι οί νεκροί άρχισαν νά ψάλλουν: Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία….ότι Σωτήρα έτεκες τών ψυχών ημών.

Άς φωνάζομε, άς παρακαλούμε Τόν Θεό γιά μάς και τούς νεκρούς μας. 

Καί νά ξέρετε, οί νεκροί μας, όταν προσευχόμαστε συνεχώς, πλησιάζουν πιό κοντά Στόν Θεό καί φθάνουν έν τέλει στήν δόξα, εφόσον δέν Τόν αρνούνται.

+ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ~