Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

  του μακαριστού αρχιμ. Χερουβείμ Καράμπελα Η μόνη ευκαιρία για να δούμε τους συνασκητάς μας ήταν η συγκέντρωσις στον αρσανά της σκήτης. Μετα την αναχώρησι του μικρού πλοιαρίου, που έκανε την γραμμή από την Δάφνη μέχρι την Αγία Άννα ή και μέχρι την Λαύρα, αν το επέτρεπε ο καιρός, οι πατέρες επέστρεφαν στις καλύβες τους, ακολουθώντας τα ανηφορικά μονοπάτια. Ήσαν όλοι φορτωμένοι με τους ντορβάδες τους, άλλος λιγώτερο, άλλος περισσότερο. Πάντως όλοι κάτι έπρεπε να μεταφέρουν στην πλάτη. Εκατόν πενήντα μέτρα από το μουράγιο, συναντούσαμε ένα προσκυνητάρι και δίπλα του ένα πεζούλι. Εκεί κατεβάζαμε λίγο το φορτίο μας για να ξεκουρασθουμε και να πάρουμε δύναμι για την ανάβασι. Από κεί και πέρα άρχιζε ο δύσκολος ανήφορος. Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι… Στο σημείο αυτό, στο οποίο είναι κτισμένο το προσκυνητάρι, η αγάπη του Θεού επέτρεψε να γίνη κάτι θαυμαστό. Το γεγονός αυτό είναι γραμμένο κάτω από τον Εσταυρωμένο με το καντηλάκι. Παραθέτουμε το κείμενο:«Γέροντος τινος υποτακτικός μεταφέρων εκ τη...

– Γέροντα, έχω ζήλεια, μνησικακία, κατακρίνω, θυμώνω…. – Η ζήλεια, η κατάκριση, ο θυμός, η μνησικακία κ.λ.π…όλα από την υπερηφάνεια ξεκινούν. Η υπερηφάνεια είναι το Γενικό επιτελείο όλων των παθών. Αν λοιπόν χτυπήσης την υπερηφάνεια, χτυπάς όλα τα πάθη και έρχεται μέσα σου η ταπείνωση και η αγάπη. Γι΄ αυτό νομίζω, αρκετό είναι να ασχοληθής ή μάλλον να ανοίξης μέτωπο μάχης με την υπερηφάνεια. Να στρέψης όλα τα πυρά προς το κάστρο της υπερηφάνειας, το οποίο μας χωρίζει απο τον Θεό. Βλέπεις, όταν ο εχθρός πολεμάη ένα κράτος, τις περισσότερες δυνάμεις θα τις στείλη να χτυπήσουν την πρωτεύουσα. Μία βόμβα αν ρίξη στην πρωτεύουσα και την καταστρέψη, πάει μετά, κατέστρεψε όλο το κράτος. – Γέροντα, με ποιόν συγγενεύει ο υπερήφανος ; – Με τον έξω από “δώ, με τον διάβολο… Αν και ευκολότερα κάμπτεται ο διάβολος παρά ο υπερήφανος. Γιατί τον δαίμονα τον κάμπτεις, αν ταπεινωθής, ενώ τον υπερήφανο, ακόμη και να ταπεινωθής και να του ζητήσης συγνώμη, δεν τον κάμπτεις , θα σου πή : “υποκρίνεσαι!”. Όποιο...

 ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΙ ΟΙ ΑΠΙΣΤΟΙ. ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ, Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ. ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ ΒΙΟΣ ΤΟΥΣ· ΝΑ ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ. ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Πεντηκοστάριο 1974 Ἀδικαιολόγητοι οἱ ἄπιστοι – στ. … Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΘ΄ Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2477 Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ (Ἰω. 9,1-38) 29 Μαΐου 2022 Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Αδικαιολογητοι οι απιστοι Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, στὸν κό­σμο ἄ­πιστοι· ὅπως στὸ χωράφι ὑπάρχουν ἀγ­κάθια, ἔτσι καὶ μέσα στὴν κοινωνία ὑπάρχουν οἱ ἄπιστοι. Αὐτοί, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀ­πιστία τους, λένε τὸ «τροπάριο»· «Ἐγὼ γιὰ νὰ πιστέψω θέλω νὰ δῶ θαῦμα». Θέλουν θαύματα. Ἀλλ᾽ ἐὰν ὑπάρχῃ στὸν κόσμο μιὰ θρησκεία πού ᾽νε γεμάτη θαύματα, αὐτὴ εἶνε ἡ δική μας. Πιὸ εὔκολο εἶνε νὰ μετρήσῃς τὰ ἄ­στρα τοῦ οὐ­­ρανοῦ ἢ τὶς σταγόνες τῆς λίμνης τῶν Πρεσπῶν ἢ τοὺς κόκκους τῆς ἄμ­μου τῆς θαλάσσης, παρὰ νὰ μετρήσῃς τὰ θαύ­ματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι σ...

    Τὸ εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς του Τυφλοῦ, ἀποτελεῖ μία ἀδιάψευστη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦταν μόνο τέλειος ἄνθρωπος ἀλλὰ καὶ τέλειος Θεός.   Ὅπως διαβάζουμε στὸ Κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιον (κεφ. θ, 1 – 38), ὁ Χριστός, περνώντας μέσα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, συναντάει ἕναν ἐκ γενετῆς τυφλό. Ὁ Κύριος, ἔκανε πυλό, ἀφοῦ ἔφτυσε στὸ χῶμα, τοῦ ἄλειψε τὰ μάτια καὶ τὸν ἔστειλε στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ.    Ὁ τρόπος αὐτὸς θεραπείας, μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν τρόπο ποὺ ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, πλάθοντάς τον. Ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, πλάθει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ χῶμα, τώρα ὁ Χριστός, πλάθει τὰ μάτια τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πάλι ἀπὸ χῶμα. Ὁ ἴδιος Θεός! Δοκιμάζει τὴν πίστη τοῦ τυφλοῦ καὶ τὸν στέλνει στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ζητάει τὴ δική του ἑκούσια καὶ ἐλεύθερη συμμετοχή του στὸ θαῦμα. Ὁ τυφλὸς ὅμως μὲ πίστη, ὑπακούει στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, πηγαίνει καὶ πλένεται καὶ ἐπιστρέφει βλέποντας.   Ὅμως, ἡ ζωὴ τοῦ θεραπευμένου τυφλοῦ, δὲ ἔγινε ε...

    Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους. Γι᾿ αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγώνα σου.  Ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία. Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός μας καὶ παραχωρεῖ τοὺς πειρασμοὺς κατὰ τὸ μέτρο τῶν δυνάμεών μας.  Νὰ φροντίζουμε ὅμως κι ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, γιὰ νὰ μὴ βάλουμε μόνοι μας τὸν ἑαυτό μας σὲ πειρασμό. Ἐμπιστευτεῖτε στὸ Θεὸ τὸν Ἀγαθό, τὸν Ἰσχυρό, τὸν Ζῶντα, καὶ Αὐτὸς θὰ σᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀνάπαυση. Μετὰ τὶς δοκιμασίες ἀκολουθεῖ ἡ πνευματικὴ χαρά.  Ὁ Κύριος παρακολουθεῖ ὅσους ὑπομένουν τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις γιὰ τὴ δική Του ἀγάπη. Μὴ λιποψυχεῖτε λοιπὸν καὶ μὴ δειλιάζετε. Αγίου Νεκταρίου

  Πάτερ Φιλόθεος Φάρος Ασχολούμενοι διαρκώς και αποκλειστικά με το κακό που μας κάνουν οι άλλοι, κατασπαταλάμε όχι μόνο τις δυνατότητες και τα χαρίσματά μας, αφήνοντας αναξιοποίητες πολύτιμες ευκαιρίες, αλλά κατασπαταλάμε αυτήν την ίδια τη ζωή μας. Την ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου δεν την καθορίζει το κακό που του κάνουν οι άλλοι, την ποιότητα της ζωής του την καθορίζει το κακό που κάνει εκείνος στους άλλους,γιατί το κακό που κάνει εκείνος στους άλλους διαφθείρει την ίδια του την υπόσταση.. πηγή:proskynitis.blogspot.com

  Ανοίγοντας ό άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματα του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια ή Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται! Γέροντα, ό Όσιος Μάρκος ό Ασκητής λέει: Ό γνωστικός εξομολογείται στόν Θεό όχι μέ τήν απαρίθμηση τών παραπτωμάτων του, αλλά μέ τήν υπομονή τών επερχομένων θλίψεων. Τί εννοεί; – Καί τό ενα πρέπει νά γίνεται καί τό άλλο. Εξομολογείται ό πιστός στόν πνευματικό, εξομολογείται καί πριν από τήν προσευχή ταπεινά στόν Θεό, απογυμνώνοντας τον εαυτό του: Θεέ μου, έσφαλα, είμαι τέτοιος, τέτοιος. Συγχρόνως όμως δέχεται καί τις θλίψεις πού του συμβαίνουν σάν φάρμακο. Η ανάγκη για εξομολόγηση Ό Άγιος δέν λέει νά μήν κάνης τήν πρώτη καί τήν δεύτερη εξομολόγηση, άλλά μόνο νά ύπομένης τις θλίψεις. Τί θά πή εξομολογούμαι;. Δέν θά πή ομολογώ έξω αυτό πού έχω μέσα μου; Αν έχης μέσα σου καλά, εξομολογείσαι τω Κυρίω, δηλαδή δοξολογείς τον Θεό. Αν έχης κακά, εξομολογείσαι τις αμαρτίες σου. – Γέροντα, την πρώτη φορά πο...

  Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης: Αὐτὴ ἡ θεία προσευχή, ἡ ἐπίκλησις τοῦ Σωτῆρος μας, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», εἶναι καὶ προσευχὴ καὶ εὐχὴ καὶ ὁμολογία πίστεως. Παρέχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι χορηγὸς θείων δωρεῶν κάθαρσις τῆς καρδίας, ἐκδίωξις τῶν δαιμόνων, κατοίκησις μέσα μας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πηγὴ πνευματικῶν ἐννοιῶν καὶ θείων λογισμῶν, ἀπολύτρωσις ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, θεραπεία τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, χορηγὸς θείου φωτισμοῦ, βρύσις τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, δωρητὴς θείων ἀποκαλύψεων εἰς τὸν ταπεινὸν ἄνθρωπον, καὶ τὸ μόνον σωτήριον, διότι περιέχει τὸ σωτήριον Ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας, ποὺ εἶναι τὸ μόνο ὄνομα ποὺ μᾶς ἐδόθη. Αὐτὸ εἶναι τὸ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθοῦμε μὲ κανένα ἄλλο ὄνομα, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος (Πράξ. δ΄ 12) Φιλοκαλία, ἔκδ. Περιβόλι τῆς Παναγίας.  Θεσσαλονίκη 1993, τ. 5, σελ. 281

Το 1549 μ.Χ. σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές, οι Αρμένιοι δωροδόκησαν τον σουλτάνο Μουράτ για να τους δώσει την άδεια να εισέλθουν στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως και να βγάλουν αυτοί από τον Πανάγιο Τάφο το Άγιο Φως. Πράγματι, ο σουλτάνος τους έδωσε την άδεια και οι Αρμένιοι μπήκαν μέσα στον Ναό και τον κλείδωσαν. Γεμάτος απελπισία ο Ορθόδοξος Πατριάρχης όταν είδε τους Αρμένιους να βρίσκονται μέσα στον Πανάγιο Τάφο, γονάτισε έξω στην είσοδο του Ναού κοντά σε μία από τις κολόνες. Ξαφνικά η κολόνα σχίστηκε και βγήκε το Άγιο Φως ανάβοντας τις λαμπάδες του Πατριάρχη. Ο Εμίρης παρακολουθούσε τα γεγονότα από τον μιναρέ του τζαμιού που βρίσκονταν απέναντι από τον Ναό. Μόλις είδε τα γεγονότα φώναξε “Μεγάλη η πίστη των Χριστιανών! Ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Θεός των Χριστιανών. Πιστεύω στον Αναστάντα εκ νεκρών Χριστόν. Τον προσκυνώ ως Θεό μου”. Μετά από αυτή την ομολογία του πήδησε από τον μιναρέ, ή κατά μια άλλη πιο πιθανή εκδοχή, μαινόμενο πλήθος μουσουλμάνων ανέβηκε και τον γκρέμισε ...

  Έ χουμε ἕνα Θεὸ μὲ φιλόστοργα θεϊκὰ σπλάγχνα, ποὺ μᾶς ὑπομένει καὶ συνεχίζει νὰ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ νὰ μᾶς φροντίζει, καὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τὸν ἀρνούμεθα, τὸν ὑβρίζουμε, καὶ δὲν ξέρουμε τί λέμε καὶ τί κάνουμε. Τυπικὰ τὸν πιστεύουμε καὶ ὁμολογοῦμε, ἐνῶ μὲ τὴν ἀπρόσεκτη ζωή μας γινόμαστε ἀπαίσιοι καὶ ἐλεεινοὶ οἱ δυστυχεῖς, ἀπὸ τὰ μυαλά μας, τὶς ἐπιλογές μας, τὸν ἐγωισμό μας, τὴν κοσμικοφροσύνη μας. * Μὲ τὴν εἰλικρινῆ μας μετάνοια μποροῦμε νὰ πάρουμε καὶ πάλι τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, νὰ καθαρίσουμε τὸ βεβαρυμένο ποινικό μας, ἀρκεῖ νὰ τηροῦμε τοὺς ὅρους τῆς πίστεως, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε τὸ πῦρ τῆς χάριτος θὰ μᾶς θερμάνη, δροσίζη, χαροποιῆ καὶ θεοποιῆ κατὰ χάρι καὶ μέθεξι. * Ἡ μετάνοια ἔχει μεγάλη δύναμι. Παίρνει τὸ κάρβουνο καὶ τὸ κάνει διαμάντι. Παίρνει τὸν λύκο καὶ τὸν κάνει ἀρνί. Παίρνει τὸν ἄγριο καὶ τὸν κάνει ἅγιο. Παίρνει τὸν αἱματοβαμμένο ληστὴ καὶ τὸν κάνει πρῶτο κάτοικο τοῦ Παραδείσου. Ἀκριβῶς, ἐπειδὴ ἔχει τέτοια δύναμι ἡ μετάνοια, γι᾿ αὐτὸ ὁ Διάβολος ἀγωνίζεται ν᾿ ἀποτρέψ...

  Η μνήμη του θανάτου δίνει μεγάλη θέρμη στον πνευματικό ζήλο. Και όταν κανείς σκέπτεται ότι ίσως πεθάνει μετά από μία στιγμή, μετά από λίγη ώρα, μετά από μία μέρα, ένα μήνα, ένα χρόνο, η σκέψη αυτή είναι μία θέρμανση του ζήλου, ώστε να προσέχει τον εαυτό του, να μην αμαρτήσει, να μη σκεφθεί κακό, να μη μιλήσει άσχημα και να μην πράξει κακό. Γνωρίζουμε ότι όλα τα αμαρτήματά μας είναι γνωστά στον Θεό, αλλά και στον διάβολο. Ο πειρασμός καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια όλα μας τα έργα, όλους μας τους λογισμούς και τα λόγια στα κατάστιχά του. Έτσι, την ώρα που θα πρόκειται να φύγουμε ή και όταν θα ανεβαίνουμε προς τον Θεό, τα ειδικά τελώνια θα μας παρουσιάσουν όλο αυτό το πλήθος των αμαρτιών, που εμείς τις έχουμε λησμονήσει. Και όταν τις δούμε όλες γραμμένες και μας δοθεί η δυνατότητα να τις θυμηθούμε, τότε θα απορήσουμε για το πλήθος και το μέγεθος που θα έχουν εκεί γραμμένα οι δαίμονες. Τότε θα έρθει το μυαλό στην θέση του. Τότε θα σκεφθούμε ώριμα και σωστά. Το όφελος ποιο θα είναι; Θ...