Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Ὁ παπᾶ – Τύχων ἔλεγε: «Γλυκό μου Παΐσιο, ἐμεῖς, παιδί μου, θὰ ἔχουμε ἀγάπη εἰς αἰῶνας αἰώνων…» (καὶ ἡ Προσευχὴ ποὺ εἶχε γράψει) Αναγνώσματα της ημέρας - orthodoxia.gr (Ὁ Ἅγιος παπᾶ – Τύχων ὁ Ρῶσσος ἐρημίτης της Καψάλας – Ἐκοιμήθη στὶς 10 Σεπτεμβρίου 1968). Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: Μιὰ μέρα ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς τελευταῖες του, εἶχα βγεῖ ἔξω, γιὰ νὰ τοῦ φέρω λίγο νερό. Ὅταν ἄνοιξα μετὰ καὶ μπῆκα στὸ κελλί του, μὲ κοιτοῦσε παράξενα καὶ μοῦ λέγει: –Ἐσύ, ὁ Ἅγιος Σέργιος εἶσαι; –Ὄχι, Γέροντα, εἶμαι ὁ Παΐσιος. –Τώρα, παιδί μου, ἦταν ἐδῶ ἡ Παναγία, ὁ Ἅγιος Σέργιος καὶ ὁ Ἅγιος Σεραφείμ. Ποὺ πῆγαν; Κατάλαβα ὅτι κάτι γίνεται καὶ τὸν ρώτησα: –Τί σοῦ εἶπε ἡ Παναγία; –Θὰ πέραση ἡ Πανήγυρη καὶ μετὰ θὰ μὲ πάρη. Ἦταν ἀπόγευμα, παραμονὴ τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου τοῦ 1968, καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, στὶς 10 Σεπτεμβρίου, ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ. Τὴν προτελευταία ἡμέρα μου εἶχε πεῖ ὁ Γέροντας: –Αὔριο θὰ πεθάνω καὶ θέλω νὰ μὴ κοιμηθῇς, γιὰ νὰ σὲ εὐλογήσω. Ἐγὼ τὸν λυπόμουνα ἐκεῖνο τὸ βράδυ, πο...

 "Μου εδιηγείτο  ένας   γνωστός   μου,   ευλαβής   δικηγόρος: «Όταν πλησίαζαν Χριστούγεννα και  αποφάσισαν μερικοί   Χριστιανοί  να μαζέψουν   διάφορα πράγματα, να τα κάνουν δέματα και να τα μοιράσουν στην πλατεία στους πτωχούς, διότι τότε ήταν λίγο μετά την Κατοχή, όπου οι άνθρωποι είχαν ανάγκη, Τους είπα: “Αφού ξέρουμε ποιοί είναι οι πτωχοί, καλλίτερα να τα πάμε εμείς σ’ αυτούς και να τα προσφέρουμε αθόρυβα”. “Όχι”, μου απάντησαν, “να τα μοιράσουμε εμείς στην πλατεία ‘προς δόξαν Θεού’, γιά να πουν ότι ενδιαφερόμασθε”. “Μα δεν επιτρέπεται” τους απάντησα και συνέχισα, “πού το ευρήκατε γραμμένο να γίνεται έτσι η ελεημοσύνη;”. Το δικό τους εκείνοι, “Όχι, να γίνει εις  ‘δόξαν Θεού’ ”. Με κανένα τρόπο δεν μπορούσα να τους πείσω... Αφού είδα και απόειδα, τους άφησα... Συγκέντρωσαν, λοιπόν, τα δέματα στην μεγάλη πλατεία της πόλεως και ανακοίνωσαν, ότι εκεί θα τα μοιράσουν. Το έμαθαν όλοι και ώρμησαν κάτι άνθρ...

 Άγιος Παΐσιος: «Να προσεύχεσθε να αναδείξει ο Θεός πνευματικούς ανθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί υπάρχει μεγάλη ανάγκη». Μήπως υπάρχει τόπος χωρίς πόλεμο; Τι θα πη “εδώ” και “εκεί”; Και εκεί που τώρα έχουν πόλεμο αδελφοί μας είναι. Από τον Αδάμ και την Εύα δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι; Μοιράστηκε όμως η οικογένειά μας, άλλοι είναι εδώ, άλλοι εκεί. Με τους Ορθοδόξους είμαστε αδελφοί και κατά σάρκα και κατά πνεύμα, ενώ με τους άλλους είμαστε αδελφοί μόνον κατά σάρκα. Επομένως, για έναν λόγο παραπάν, πρέπει να προσευχόμαστε με περισσότερο πόνο γι’ αυτούς, γιατί αυτοί είναι πιο ταλαίπωροι. -Γέροντα, αυτό το διάστημα που τα πράγματα είναι δύσκολα για την Ελλάδα, κάνω πολύ κομποσχοίνι, αλλά σκέφτομαι και ότι η σωτηρία της Ελλάδας δεν κρέμεται από το κομποσχοίνι μου. -Δεν είναι ότι η σωτηρία της Ελλάδας κρεμάστηκε από το κομποσχοίνι σου, αλλά το να σκέφτεσαι συνέχεια την δυσκολία που περνάει η Ελλάδα σημαίνει ότι πονάς την πατρίδα και ζητάς την επέμβαση του Θεού, ο Οποίος είναι ο μόνος που…...

«Ο φιλότιμος βομβαρδίζεται από ευλογία, ενώ ο γκρινιάρης από κακομοιριά» Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης Η γκρίνια που φέρνει τα καταστροφικά αποτελέσματα της κακομοιριάς, δηλαδή της μιζέριας, της θλίψης, του άγχους, της ταραχής, του «όλα μου φταίνε», δεν προβάλλεται από τον μεγάλο όσιο της εποχής μας Παΐσιο παρά για να τονίσει την αξία του φιλότιμου στη ζωή του ανθρώπου. Για τον άγιο τα πράγματα ήταν πολύ σαφή: ο γκρινιάρης άνθρωπος επειδή έχει ως κέντρο το «εγώ» του αρρωστημένου εαυτού του περιστρέφεται αέναα γύρω ακριβώς από τον ίδιο – κατά κάποιο τρόπο θεωρεί ότι αποτελεί το κέντρο του «σύμπαντος», σαν τους παλαιούς ανθρώπους που ελλείψει γνώσεως και επιστημονικής κατάρτισης θεωρούσαν ότι η γη είναι το κέντρο του πλανητικού μας συστήματος και ο ήλιος και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από αυτήν! Για τον λόγο αυτό έχει αφήσει έξω από τη ζωή του τον Θεό και τον συνάνθρωπό του – δεν χωράνε μέσα στην καρδιά του που είναι πλήρης του εαυτού του – οπότε καταλαβαίνει κανείς ποιος… πονηρός πανηγυ...

 Οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος Γέροντα, όταν δεν αισθάνομαι την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει; - Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου; Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνης και απλά να λες τις αμαρτίες σου. Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις;  Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; «Θύμωσα, κατέκρινα… » και μου διαβάζει ο πνευματικός την συγχωρητική ευχή. Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαινα στον Παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτε σοβαρό να πω και μου έλεγε: «Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα»!  Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν έναν σωρό αμμούδα, που όμως είναι βαρύτερη από μία μεγάλη πέτρα. Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται. Εσύ έχεις πολλά μικρά. Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

 Γέροντας Παϊσιος Όλάρου: Είναι πολύ ακριβός ο παράδεισος.   Ένα από τα πρώτα βράδια μετά την κοίμηση του Γέροντος Παισίου Όλάρου, του φημισμένου πνευματικού της Μονής Συχαστρία στη Ρουμανία, ό μαθητής του από την κούραση αποκοιμήθηκε στα γόνατα. Τότε, είδε το γέροντα, ντυμένο στα ράσα, με το Σχήμα, το πετραχείλι, καθισμένο στην άκρη του κρεβατιού του, με το σταυρό στο χέρι, καί να κλαίει. Ό μαθητής του ,μοναχός Γεράσιμος, φίλησε το Σταυρό, ύστερα το χέρι καί λυπημένος ρώτησε: – Γιατί κλαις, πάτερ Παίσιε; Σέ πονάει κάτι; – Όχι, αγαπητέ μου. Επειδή εσείς δεν κλαίτε, κλαίω εγώ για εσάς, διότι είναι πολύ δύκολο να φθάση κανείς στον παράδεισο. Ω, πόση αγωνία, πόση δυσκολία καί φόβο έχει τότε ή ψυχή! Καί, εάν δεν κλάψης εσύ για τον εαυτό σου εδώ, ποιος θα κλάψη τότε έκεί μετά θάνατον; Διότι μόνο αυτός πού έχει πόνο στην καρδιά καί έχει καθαρή συνείδηση, μπορεί να κλάψη. Βλέπεις πώς περνάει ό καιρός! Αλλοίμονο, άλλοίμονο, μην αφήνετε να περνάη ό καιρός ανώφελα, διότι δεν θα τόν βρήτ...

 Ο ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ ΠΟΥ ΑΝΕΣΤΗΣΕ ΝΕΚΡΟ!   (Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου) Εγώ γνώρισα έναν αχθοφόρο που είχε αναστήσει νεκρό. Όταν ήμουν δικαίος, στην Σκήτη των Ιβήρων, με επισκέφθηκε μια μέρα κάποιος που ήταν περίπου πενήντα πέντε χρονών. Είχε έρθει αργά το απόγευμα και δεν χτύπησε, για να μην ενοχλήσει τους Πατέρες και κοιμήθηκε έξω. Όταν τον είδαν οι Πατέρες, τον πήραν μέσα και με ειδοποίησαν. «Καλά, του είπα, γιατί δεν χτύπησες το καμπανάκι, για να σού ανοίξουμε και να σε τακτοποιήσουμε;». «Τί λές, Πάτερ μου, πώς να ενοχλήσω τους Πατέρες;», μου είπε. Βλέπω, το πρόσωπό του είχε μία λάμψη. Κατάλαβα ότι θα ζούσε πολύ πνευματικά. Μου είπε μετά ότι είχε μείνει μικρός ορφανός από πατέρα και γι᾿ αυτό, όταν παντρεύτηκε, αγαπούσε πάρα πολύ τον πεθερό του. Πρώτα περνούσε από το σπίτι των πεθερικών του και μετά πήγαινε στο σπίτι του. Στενοχωριόταν όμως, γιατί ο πεθερός του έβριζε πολύ. Πολλές φορές τον είχε παρακαλέσει να μη βρίζει, αλλά εκείνος γινόταν χειρότερος. Κάποτε αρρώστησε βαριά ο π...

 Η τιμη στις εικονες!   Οι Ιεχωβάδες δεν έχουν εικόνες. Την τιμή που αποδίδουμε στις εικόνες την θεωρούν ειδωλολατρία.  Είπα σε έναν Ιεχωβά μια φορά: «Εσείς δεν έχετε φωτογραφίες στα σπίτια σας;». «Έχουμε», μου λέει. «Ε, καλά, η μάνα, όταν το παιδί της λείπη μακριά, δεν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της;».    «Την φιλάει», μου λέει. «Το χαρτί φιλάει ή το παιδί της;». «Το παιδί της», μου λέει. «Ε, όπως εκείνη, όταν φιλάη την φωτογραφία του παιδιού της, του λέω, φιλάει το παιδί της και όχι το χαρτί, έτσι και εμείς τον Χριστό φιλούμε· δεν φιλούμε το χαρτί ή το σανίδι». (Λόγοι Αγίου Παϊσίου, τόμος Β' Πνευματική Αφύπνιση)

 Άγιος Παΐσιος - Ο Χριστός έχει αφαιρέσει από τον διάβολο το δικαίωμα να κάνη κακό...... Πολύς δαιμονισμός υπάρχει σήμερα στον κόσμο. Ο διάβολος αλωνίζει, γιατί οι σημερινοί άνθρωποι του έχουν δώσει πολλά δικαιώματα και δέχονται δαιμονικές επιδράσεις φοβερές. Έλεγε ένας πολύ σωστά: “Ο διάβολος παλιά ασχολείτο με τους ανθρώπους, τώρα δεν ασχολείται! Τους έβαλε στον δρόμο και τους λέει: “Ώρα καλή!” και τραβάνε οι άνθρωποι!” Είναι φοβερό! Βλέπετε, τα δαιμόνια στην χώρα των Γαδαρηνών (1), για να πάνε στα γουρούνια, ζήτησαν άδεια από τον Χριστό, γιατί τα γουρούνια δεν είχαν δώσει δικαίωμα στον διάβολο και αυτός δεν είχε δικαίωμα να μπη σ' αυτά. Ο Χριστός επέτρεψε να μπη, για να τιμωρηθούν οι Ισραηλίτες, επειδή απαγορευόταν να τρώνε χοιρινό κρέας. - Γέροντα, είναι μερικοί που λένε ότι δεν υπάρχει διάβολος. - Ναι, κι εμένα μου είπε κάποιος: “Να βγάλης από την γαλλική μετάφραση του βιβλίου “Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης” αυτά που αναφέρονται στους δαιμονισμένους, γιατί οι Ευρωπαίοι δεν θα ...

 "Τα νερά του Ουρανού έφυγαν από τας Ευρώπας και στάθηκαν πάνω από την Ελλάδα για να την δροσίσουν από τα δεινά που τις επέφεραν αδίκως"..  "Θα δούμε και άλλα τέτοια" είπε Γέροντας. [Πηγή: Δρ. Κ. Βαρδάκας] === Για τα επερχόμενα: -Πότε θα γίνουν αυτά, γιαγιά; -Είναι πολύ κοντά. Δεν ξέρω τι παράταση θα δώσει ο Κύριος, γιατί περιμένει μετάνοια. Η μητέρα σου θα σκάβει με τα χέρια της, για να φυτέψει καλαμπόκι, να φάνε τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Αμέσως σκέφτηκα: “Μα εμείς έχουμε τρακτέρ.” Και η γιαγιά διαβάζοντας τη σκέψη μου, μου απαντάει: “Δε θα μπορέσετε να κινήσετε τίποτε τότε.” Η μητέρα μου το 2002 ήταν 58 ετών. Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου + === “Θα δουλεύει τότε το αλέτρι το ξύλινο και η ζωή θα είναι καλή.” Αγία Ματρώνα της Ρωσίας === “Οι αυλές μια μέρα θα γεμίσουν παλιοσίδερα”.. ΄Αγιος Κοσμάς Αιτωλός === Η ησυχία που επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται.  Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τί χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε.  Δεν ξέρω τί θα γίνε...

-Γέροντα, γιατί σήμερα ο κόσμος ταλαιπωρείται τόσο πολύ; -Γιατί αποφεύγει τόν κόπο. Αυτή η άνεση είναι πού τόν αρρωσταίνει καί τόν ταλαιπωρεί. Οι ευκολίες στήν εποχή μας έχουν αποβλακώσει τόν κόσμο.  Αυτή η μαλθακότητα σήμερα έχει φέρει καί τίς πολλές αρρώστιες. Παλιά τί τραβούσαν γιά νά αλωνίσουν!  Τί κόπος, αλλά καί τί γλυκό ήταν τό ψωμί!  Πού νά έβλεπες ψωμί πεταμένο! Άν εύρισκες κανένα κομματάκι, τό μάζευες καί τό ασπαζόσουν.  Όσοι πέρασαν Κατοχή βλέπουν ένα κομμάτι ψωμί καί τό βάζουν στήν άκρη, ενώ οι άλλοι τό πετούν, δέν καταλαβαίνουν τήν αξία του.  Πετάνε κομμάτια ψωμί στά σκουπίδια, δέν τό εκτιμούν.  Ούτε ένα δόξα σοι ο Θεός δέν λένε οι περισσότεροι γιά τίς ευλογίες πού δίνει ο Θεός. Σήμερα όλα γίνονται μέ άνεση.   Η στέρηση πολύ βοηθάει. Όταν στερούνται κάτι οι άνθρωποι, τότε μπορούν νά αναγνωρίσουν τήν αξία του.  Όσοι στερούνται μέ επίγνωση, μέ διάκριση, μέ ταπείνωση, γιά τήν αγάπη τού Χριστού, αισθάνονται τήν πνευματική χαρά.  Άν π...

 Από την διδασκαλία του Αγίου Παϊσίου.     O Χριστός δεν θέλει ούτε δούλους, ούτε ευγενείς, ούτε ένδοξους, ούτε προ πάντων "αγίους". Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους -καθ' ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς. Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για να 'χεις την καλή τους γνώμη. Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν -δεν κάνεις γι' "άγιος". Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά -ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ. Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο. Το μόνο που τους δεσμεύει, τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων. Διότι ο Χριστός τους κάνει πριγκιπόπουλα κι αναλαμβάνει να διευθετεί ο ίδιος την κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους υπό έναν όρο: 'Ότι θα οικειοποιούνται πλέον οι ίδ...

 Άγιος Παΐσιος: Όσο περισσότερο προσεύχεται κανείς, τόσο περισσότερη πνευματική σιγουριά νιώθει.   Να νοιώσουμε την προσευχή ως ανάγκη. Όπως το σώμα για να ζήσει χρειάζεται τροφή, έτσι και η ψυχή για να ζήσει, πρέπει να τραφεί. Αν δεν τραφεί αποδυναμώνεται και έρχεται ο πνευματικός θάνατος. Όποιος όμως δεν θεωρεί την προσευχή ως ανάγκη, αλλά ως αγγαρεία, μοιάζει με ανόητο παιδάκι που αποστρέφεται το μαστό της μητέρας του και όλη τη γλυκειά της στοργή και έτσι είναι αρρωστιάρικο και κακορίζικο. Να ζητάς συγχώρηση από τον Θεό, για τα σφάλματα που έκανες μέσα στην ημέρα και ύστερα να σκέφτεσαι την αμαρτωλότητά σου γενικά. Έτσι ταπεινώνεσαι και μετά αρχίζεις τα αιτήματα που έχεις. Εγώ αρχίζω την προσευχή με το «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Το λέω λίγες φορές ψιθυριστά και μετά συνεχίζω με την ευχή. Κάποτε είχα παρακαλέσει τον Θεό, να με μάθει να προσεύχομαι. Και τότε είδα σε όραμα ένα παιδί δεκαεπτά χρονών να προσεύχεται. Ω, με είχε διαλύσει! Έκλαιγε και προσευχόταν με τέτοιο...

   

 «Γέροντα, τι ενώνει περισσότερο τον άνδρα με την γυναίκα;». «Η ευγνωμοσύνη», του λέω. Ο ένας αγαπάει τον άλλον γι' αυτό που του χαρίζει. Η γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την υπακοή. Ο άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά ότι μπορεί να την προστατέψει. Η γυναίκα είναι η αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και η μεγάλη υπηρέτρια, ο άνδρας είναι ο κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ο χαμάλης. Μεταξύ τους τα ανδρόγυνα πρέπει να έχουν την εξαγνισμένη αγάπη, για να έχουν αλληλοπαρηγοριά και να μπορούν να κάνουν και τα πνευματικά τους καθήκοντα. Για να ζήσουν αρμονικά, χρειάζεται να βάλουν εξαρχής ως θεμέλιό της ζωής τους την αγάπη, την ακριβή αγάπη, που βρίσκεται μέσα στην πνευματική αρχοντιά, στην θυσία, και όχι την ψεύτικη, την κοσμική, την σαρκική. Αν υπάρχει αγάπη, θυσία, πάντα έρχεται ο ένας στην θέση του άλλου, τον καταλαβαίνει, τον πονάει. Και όταν παίρνει κανείς τον πλησίον του στην πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τον Χριστό, ο οποίος τον γεμίζει και...

 Η απλότητα ξεκουράζεται, ενώ η έλλειψη απλότητας κουράζεται.   «Για να συμπεριφέρεται ο άνθρωπος με απλότητα, πρέπει να βρει ένα κατάλληλο μέσο. Σε αυτόν τον κόσμο, ειδικά σήμερα, πρέπει να προσέχετε πώς συμπεριφέρεστε. Αλλά σε ένα μοναστήρι ή σε μια οικογένεια δεν έχετε καμία δικαιολογία να μην συμπεριφέρεστε απλά. Είναι πολύ κουραστικό όταν δεν υπάρχει απλότητα και εμπιστοσύνη! Σε αυτήν την περίπτωση, για να πεις μια λέξη στον άλλον, χρειάζεται πρόλογος, επίλογος, εξηγήσεις… Με αυτόν τον τρόπο η ζωή γίνεται αγγαρεία, πραγματικό βασανιστήριο. Ενώ, όπου υπάρχει απλότητα, λες στον άλλο «κάτσε τώρα» και κάθεται, «τώρα δεν σε χρειάζονται, φύγε» και φεύγεις, χωρίς φόβο μήν σε στεναχωρήσει. Η απλότητα ξεκουράζεται, ενώ η έλλειψη απλότητας κουράζεται». Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης