Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Πώς να αγαπάμε έναν κακό άνθρωπο;(Όσιος Γαβριήλ ο Ομολογητής) — Γέροντα, πώς να αγαπάμε έναν κακό άνθρωπο; — Κατανοώ την ερώτηση σας. Να μισείτε την κακία και την αμαρτία, όμως τον άνθρωπο πρέπει να τον λυπάστε και να τον αγαπάτε. Μόνον ο Θεός ξέρει. Μπορεί αυτός που εμείς μισούμε σήμερα, αύριο, με προσευχή, με δάκρυα, με νηστεία, με μετάνοια, να καθαριστεί και ο Κύριος να τον συμπεριλάβει στους Αγγέλους. Υπήρξαν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στην ιστορία. Όταν έβριζαν ή κατηγορούσαν τον άγιο, τον ρωτούσαν με ειλικρινή απορία: — Στ' αλήθεια, Γέροντα, ακόμη τους αγαπάς; — Τώρα πιο πολύ τους αγαπώ και τους λυπάμαι, απαντούσε μελαγχολικά. Όταν δεν έβλεπε στον άνθρωπο αγάπη, η καρδιά του πονούσε και παραπονιόταν: — Εκεί που δεν υπάρχει η αγάπη βρίσκεται η κόλαση. Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου για να δει πώς θα αντιδράσεις. Θα προσευχηθείς για τον πλησίον σου; Θα τον βοηθήσεις; Και με αυτό τον τρόπο σε καλεί να εκπαιδεύεσαι στην αγάπη και να την καλλιεργείς. Ο π. Γαβριήλ κατέβαι...

 Όταν νιώθεις ότι ο Θεός σε έχει ξεχάσει!!! Ο πόνος του ανθρώπου όταν νιώθει ότι τον ξέχασε ο Θεός, είναι εξαιρετικά επίπονος. Εκείνες τις στιγμές μπορεί να παλεύεις με τον εαυτό σου να διατηρήσεις την λίγη πίστη που σου έχει απομείνει και της απόλυτης απόρριψης της πίστης, γιατί στην προσπάθεια να διατηρήσεις την πίστη σου, σου  υπενθυμίζει όλα αυτά που  δεν έχεις!! Παρόλο που κάποιες στιγμές μπορεί να νιώθουμε ξεχασμένοι από τον Θεό θα πρέπει να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί..... "μπορεί να μας ξεχάσει ο Θεός;" Διαβάζοντας τον Ησαΐα και στο κεφάλαιο 49:15 μας λέει: "Mπoρεί η γυναίκα να λησμoνήσει τo βρέφoς της πoυ θηλάζει, ώστε να μην ελεήσει τo παιδί της κoιλιάς της;  Aλλά, και αν αυτές λησμoνήσoυν, εγώ όμως δεν θα σε λησμoνήσω". Συμπερασματικά λοιπόν είναι αδύνατο να σε ξεχάσει ο Θεός!! Δεν είναι στη φύση Του να το κάνει!! Έχε εμπιστοσύνη στο Λόγο του!! Ο Θεός δεν αλλάζει!! Μπορεί να νιώθουμε εγκαταλειμμένοι από Τον Κύριο σε διάφορες χρονικές περιόδους, αλλά π...

 Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης «Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» Η εμφάνιση της σατανικής υπερηφάνειας στους ανθρώπους Η υπερηφάνεια συνηθέστατα κάνει την εμφάνισή της στον άνθρωπο με τον εξής τρόπο: Ο άνθρωπος που δέχτηκε τη μόλυνσή της, εξισώνει με τον εαυτό του τους πάντες ή τουλάχιστον πολλούς ανωτέρους ή μεγαλύτερούς του στην ηλικία, την εξουσία ή τις ικανότητες, και δεν ανέχεται να βρίσκεται χαμηλότερά τους.  Αν ο υπερήφανος άνθρωπος είναι υφιστάμενος, δεν σέβεται – όπως και πρέπει – τον προϊστάμενό του, δεν θέλει να του υποκλίνεται με σεβασμό, δεν σέβεται τις εντολές του και τις εκτελεί απρόθυμα, από φόβο: εξισώνει τον εαυτό του με όλους τους μορφωμένους ανθρώπους και δεν παραχωρεί την υπεροχή πάνω από τον εαυτό του σε κανένα ή, αν το κάνει αυτό, το κάνει για πολύ λίγους ανθρώπους.  Αν είναι είτε μορφωμένος είτε αμόρφωτος, είτε γιός είτε κόρη, δεν αποδίδει τον προσήκοντα σεβασμό στους γονείς και τους ευεργέτες του, ιδιαίτερα τους απλοϊκού...

       Ως ο κατ’ εξοχήν «άνθρωπος του Θεού», αξιώθηκε να χαρακτηρισθεί μόνον ένας άγιος, ο άγιος Αλέξιος. Κι’ αυτό διότι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αποτέλεσε γνήσιος τύπος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του αιωνίου προτύπου ανθρώπου.         Γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395-408) και Ονωρίου (395-423). Οι γονείς του ήταν ευλαβείς άνθρωποι και πλούσιοι. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ευφημιανός και ήταν συγκλητικός. Αγαπούσε τους φτωχούς και γι’ αυτό παρέθετε καθημερινά τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους φτωχούς ξένους. Η μητέρα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Παρακαλούσαν και οι δυο τους το Θεό, νυχθημερόν, να τους χαρίσει γιο. Ο Θεός άκουσε την δέησή τους και τους χάρισε ένα χαριτωμένο αγόρι. Το μεγάλωσαν με αγάπη και του ενέπνευσαν πίστη στο Θεό. Του προσέφεραν επίσης σπουδαία μόρφωση, ώστε είχε  γίνει μια σπουδαία προσωπικότητα, ένας σοφός άνδρας.        Όταν...

 "Μου λείπει η μυρωδιά των καλών ανθρώπων...   Θα με ρωτήσεις, ′′ - Μα πώς μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι:". Και θα χαμογελάω. Δεν θα βιαστώ να σου απαντήσω για να μην εξορίσω τις στιγμές και τη γλύκα της ψυχής τους. ′′-Σαν ζεστό ψωμί! Έτσι μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι! Σαν τα χεράκια της γιαγιάς όταν είσαι μικρή! Σαν το πουλόβερ του παππού όταν σε αγκάλιαζε! Σαν το χαμόγελο της μαμάς! Σαν το γέλιο σου όταν ήσουν παιδί!". Ναι, μου λείπουν εκείνες οι στιγμές που στην ψυχή μου δεν καταλάβαινα την έννοια του κακού. Δεν το καταλαβαίνω τώρα, αλλά τώρα δυστυχώς ξέρω ότι υπάρχει. Μου λείπει η μυρωδιά των ζεστών χεριών... Θα με ρωτήσεις: ′′ - Μα πώς μυρίζουν τα ζεστά χέρια?". Θα κλάψω κι εγώ. Δεν θα βιαστώ να απαντήσω για να μην φύγει η ζέστη των δακρύων από το μάγουλο μου. ′′-Σαν παιδί! Σαν τη γιαγιά μου! Σαν τον μπαμπά μου! Σαν εκείνα τα μέρη όπου πάντα ένιωθα ασφαλής!". Και ακόμα νιώθω. Αλλά κάποιοι έφυγαν." Μου λείπει η μυρωδιά της αγάπης... Θα με ρωτήσεις: ′′ Μα πω...

 Πριν εξομολογηθείς ψάξε. Λέει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Όταν θέλεις να κοινωνήσεις, βρες μια εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου, πρόσεχε, που και σε ποιόν θα πας. Να ιδρώσεις πριν επιλέξεις το πρόσωπο που θα δει και θα ακούσει τις πιο εσώτερες παρθενικές φωνές σου. Εγώ δεν είμαι άγιος, μα θα πω κάτι επιπλέον. Εαν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εαν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εαν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές. Προσευχήσου, αναζήτησε, οχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον «αγιορείτη», τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε απο αυτά. Έναν παπά που να ζεί τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του. Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λεει το γεροντικό, να έχει καρδιά!!! Καρδιά ανθρώπου!!! Άκου τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακ...

 "Τα νερά του Ουρανού έφυγαν από τας Ευρώπας και στάθηκαν πάνω από την Ελλάδα για να την δροσίσουν από τα δεινά που τις επέφεραν αδίκως"..  "Θα δούμε και άλλα τέτοια" είπε Γέροντας. [Πηγή: Δρ. Κ. Βαρδάκας] === Για τα επερχόμενα: -Πότε θα γίνουν αυτά, γιαγιά; -Είναι πολύ κοντά. Δεν ξέρω τι παράταση θα δώσει ο Κύριος, γιατί περιμένει μετάνοια. Η μητέρα σου θα σκάβει με τα χέρια της, για να φυτέψει καλαμπόκι, να φάνε τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Αμέσως σκέφτηκα: “Μα εμείς έχουμε τρακτέρ.” Και η γιαγιά διαβάζοντας τη σκέψη μου, μου απαντάει: “Δε θα μπορέσετε να κινήσετε τίποτε τότε.” Η μητέρα μου το 2002 ήταν 58 ετών. Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου + === “Θα δουλεύει τότε το αλέτρι το ξύλινο και η ζωή θα είναι καλή.” Αγία Ματρώνα της Ρωσίας === “Οι αυλές μια μέρα θα γεμίσουν παλιοσίδερα”.. ΄Αγιος Κοσμάς Αιτωλός === Η ησυχία που επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται.  Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τί χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε.  Δεν ξέρω τί θα γίνε...

 Από την διδασκαλία του Αγίου Παϊσίου.     O Χριστός δεν θέλει ούτε δούλους, ούτε ευγενείς, ούτε ένδοξους, ούτε προ πάντων "αγίους". Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους -καθ' ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς. Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για να 'χεις την καλή τους γνώμη. Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν -δεν κάνεις γι' "άγιος". Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά -ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ. Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο. Το μόνο που τους δεσμεύει, τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων. Διότι ο Χριστός τους κάνει πριγκιπόπουλα κι αναλαμβάνει να διευθετεί ο ίδιος την κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους υπό έναν όρο: 'Ότι θα οικειοποιούνται πλέον οι ίδ...

 Το θαύμα της Παναγίας. Αληθινή ιστορία Ένα Μικρό παιδάκι, βρέθηκε με τους γονείς και την γιαγιά του στο μοναστήρι της Παναγίας στην Κλεισούρα. Η γιαγιά του στην έξω αυλή συζητούσε. Αυτός της ξεφεύγει και ανεβαίνει μόνος του στον γυναικωνίτη της εκκλησίας.Η ασκήτισσα Σοφία ακούει την συζήτηση αλλά δεν επεμβαίνει Ξαφνικά Ξεκαρφώθηκε το ξύλινο κάγκελο στον γυναικωνίτη και ο μικρός Γιώργος κάπως γλίστρησε και πέφτει κατακέφαλα στις πλάκες της εκκλησίας. Το αίμα από το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια του μικρού τρέχει, και μέσα στην φασαρία μαζεύεται ο κόσμος. Έρχεται και η γιαγιά, που αρχίζει να επικαλείται την Παναγία. Η Σοφία όμως λέει: "Το παιδίν τι δεν κέχει, η Παναΐα έσωσεν" (Το παιδί δεν έχει τίποτε, το έσωσε η Παναγία)». Οι άλλοι όμως το αρπάζουν και τρέχουν στην Πτολεμαΐδα, στο νοσοκομείο. Εκεί ο γιατρός ράβει το τραύμα και κάνουν ακτινογραφία. Τα πάντα βαίνουν καλώς, χωρίς κανένα κίνδυνο. Θαύμα της Παναγίας είπαν όλοι και επιβεβαιώθηκαν τα λόγια της Σοφίας. Η γιαγιά, μετά...

 ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.. Υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν τη σιωπή σου, πιο πολύ από τα λόγια σου. Άνθρωποι, που στη προσευχή τους λένε το όνομά σου, πριν από το δικό τους. Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμάνε να αρρωστήσουν οι ίδιοι καταπίνοντας τα όσα είχαν να σου πουν, παρά να σε στεναχωρήσουν. Υπάρχουν άνθρωποι, που στύβουνε το λίγο τους και βγάζουνε πολύ.  Άνθρωποι, που πατάνε κάτω την κούρασή τους, για να μπορείς να δεις στο τέλος της ημέρας, ένα χαμόγελό τους. Υπάρχουν άνθρωποι, που είναι πάντοτε εκεί.  Μπορεί όχι με τυμπανοκρουσίες και φωνές. Αλλά είναι εκεί… Παρόντες. Πάντοτε.  Εκεί στο πόνο. Εκεί και στη χαρά. Υπάρχουν άνθρωποι, που παλεύουνε καθημερινά για να είσαι εσύ καλά… Βαρέθηκα να σου λέω, ξανά και ξανά, ότι πρέπει να τους εκτιμάς. Προσπάθησε τουλάχιστον να είσαι καλά για χάρη τους. Αυτό θέλουν αυτοί οι άνθρωποι. Να είσαι καλά… Προσπάθησε να μαζέψεις λίγο τα μούτρα σου και να πεις ένα ‘’δόξα τω Θεώ’’ για ό,τι έχεις… Αυτά για απόψε. Καλό βράδυ. Ελευθεριάδης...