Το εικονοστάσι της μάνας, στο πατρικό μας σπίτι…
Το εικονοστάσι της μάνας, στο πατρικό μας σπίτι… Η μάνα πάντα φρόντιζε το καντηλάκι του να καίει ήταν δεν ήταν γιορτή, θεωρούνταν ευλογία για το σπίτι και προστασία απο όλα τα κακά. Πόσες προσευχές δεν είχε ακούσει το παλιό εικονοστάσι… Όταν δεν είχαμε να φάμε, όταν το μεροκάματο στα χωράφια του πατέρα δεν έφτανε ούτε για ψωμί, όταν τα τρια μοναδικά ζώα της οικογένειας δεν έβγαζαν γάλα, και τι θα πίναμε τα μικρά, όταν έβρεχε καταρακτωδώς και οι τρύπες στην σκέπη έσταζαν, η μάνα έπιανε με λεκάνη τσίγκινες τα νερά και προσευχόταν μην πλημμυρίσει το σπίτι, όταν αρρωσταίναμε και μας έκαιγε ο πυρετός ήθελε η παναγία να κάνει το θάυμα της γιατί που λόγος για γιατρούς και φάρμακα…και όλες οι προσευχές από μέσα της να μην ακούσει κανείς και στεναχωρηθεί… όλα να τα αντέχει… όλα να τα υπομένει… έτσι μεγάλωσε τα παιδιά της… με βοήθεια το παλιό εικονοστάσι και την ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ! Στα χρόνια της τουρκοκρατίας τα εικονοστάσια ήταν πολύ απλά. Ήταν ένα μικρό ράφι από σανίδι και ένα υποστήρ...