Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Πώς θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους Πνευματικούς μας Πατέρες,; Να αγαπήσεις τους πνευματικούς πατέρες. Αυτοί σε μετέφεραν από την απλή ζωή στη ζωή της αρετής, σου μετέδωσαν το φωτισμό της γνώσεως, σου δίδαξαν την αλήθεια, σε αναγέννησαν με το λουτρό της παλιγγενεσίας, έβαλαν μέσα σου την ελπίδα της αναστάσεως και της αθανασίας και της αδιάδοχης βασιλείας και κληρονομίας, και από ανάξιο σ' έκαναν άξιο των αιωνίων αγαθών.  Σ' έκαναν ακόμη ουράνιο και αιώνιο, από επίγειος και πρόσκαιρος που ήσουν, και υιό και μαθητή όχι ανθρώπου, αλλά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού που σου χάρισε το Πνεύμα της υιοθεσίας και που είπε: Μην ονομάσετε κανένα <<πατέρα>> ή <<καθηγητή>> σας στη γη, γιατί ένας είναι ο πατέρας και ο καθηγητής σας ο Χριστός. Οφείλεις λοιπόν κάθε τιμή και αγάπη στους πνευματικούς πατέρες, γιατί η τιμή σε αυτούς αναφέρεται στο Χριστό και στο Πανάγιο Πνεύμα, από το οποίο πήρες την υιοθεσία, και στον επουράνιο Πατέρα, από τον οποίο παίρνει το όνομα ...

 Κάποτε, ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης, ερώτησε δύο νεαρούς που είχαν πνευματικές αναζητήσεις: «Δεν μου λέτε, παιδιά, ποιό έχει περισσότερη δύναμη, το νερό ή η φωτιά;». «Το νερό γέροντα», απάντησε ο ένας. «Εάν έχουμε μία μεγάλη φωτιά και ρίξεις πάνω της, ένα ποτήρι νερό, θα την σβήσει;», ερώτησε πάλι ο γέροντας. «Όχι γέροντα», είπε ο δεύτερος νέος, «η φωτιά έχει περισσότερη δύναμη». «Εάν έχεις μία μικρή φωτιά και ρίξεις έναν τενεκέ νερό, θα την σβήσει;». «Βέβαια γέροντα!», απάντησαν και οι δύο νεαροί. «Οπότε παιδιά μου, ούτε το νερό, ούτε η φωτιά έχεις περισσότερη δύναμη, αλλά η ποσότητα! Έτσι και στα πνευματικά: Εάν μέσα σας υπερισχύσει το κοσμικό φρόνημα, αυτό θα κατανικήσει το πνευματικό και θα κάνετε κοσμική ζωή. Αν όμως ο νους σας είναι στραμμένος στα πνευματικά, θα κατανικηθή το σαρκικό φρόνημα και θα κάνετε πνευματική ζωή!»!!

 Η Πνευματική Σύνταξη Ο Γέροντας Ιωσήφ όταν αγρυπνούσε, καθόταν ώρες στην προσευχή. Ερχόταν ο ύπνος, ο κακός δαίμονας όπως τον έλεγε –και λόγω ασθενείας ήταν και βαρύς και δεν ήταν εύκολο σαν και μένα, που ήμουν παιδί, να τρέχει και να φτιάχνει. Τι έκανε, όταν ερχόταν ο ύπνος ή όταν δεν έβρισκε από την ευχή Χάρη; Άρχιζε κι έψελνε «τροπαριάκια» νεκρώσιμα και του ερχόταν η μνήμη του θανάτου, η μνήμη της εξόδου, η μνήμη της κολάσεως και καθόταν κι έκλαιγε. Και αφού περνούσε ο ύπνος και ξυπνούσε έτσι, γύριζε το φύλλο και έπιανε πάλι την ευχή μέσ’ την καρδιά, και έβγαινε μετά από επτά-οκτώ ώρες προσευχή. Αυτό γινόταν κάθε μέρα! Μου έλεγε; – Παιδί μου, ξέρεις τι κάνω εγώ; – Τι κάνεις, Πατέρα μου; – Κάθομαι και κάνω ταμείο κάθε μέρα. – Τι ταμείο, Γέροντα; – Να, κάθομαι και εξετάζω τον εαυτό μου, και βλέπω πού είμαι εμπαθής, πού υποχωρώ, ποιο πάθος με νικάει· η συνείδηση μού το δείχνει. Η πυξίδα μού το δείχνει, ότι εδώ είσαι αδύνατος. Και παίρνω απόφαση την άλλη μέρα να το πολεμήσω αυτό το...