Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου Η μοίρα μιας μητέρας είναι να περιμένει τα παιδιά της. Τους περιμένεις όταν είσαι έγκυος. Τους περιμένεις όταν τελειώσουν το σχολείο. Περιμένεις να γυρίσουν σπίτι μετά από μια νύχτα έξω. Τους περιμένεις όταν ξεκινήσουν τη δική τους ζωή. Τους περιμένεις όταν επιστρέψουν από τη δουλειά για να γυρίσουν σπίτι για ένα ωραίο δείπνο. Τους περιμένεις με αγάπη, με αγωνία και μερικές φορές με θυμό που περνάει αμέσως όταν τους δεις και μπορείς να τους αγκαλιάσεις. Σιγουρέψου ότι η μαμά σου δεν θα χρειαστεί να περιμένει άλλο. Επισκεφθείτε την, αγαπήστε την, αγκάλιασε αυτόν που σας αγάπησε όσο κανείς άλλος δεν θα το κάνει ποτέ. Μην την κάνεις να περιμένει, αυτό το περιμένει από σένα. Γιατί οι μεμβράνες παλιώνουν αλλά η καρδιά της μάνας δεν γερνάει ποτέ. Αγαπήστε την όσο μπορείτε. Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου.

 Ο δικός μας καστανάς! Κάθε Νοέμβρη στην πλατεια Με τη φουφού του συνοδεία Έπιανε θέση ο καστανάς Και γινόταν χαμός μεμιάς. Όλα τα παιδιά τριγύρω Κάστανα από ένα γύρο Σε λαδόκολλας χωνάκια Μιας δεκάρας καστανάκια. Μα έχει χρόνια να φανεί Τον κυνηγήσαν οι καιροί Τα παιδια πως νοσταλγούν Όταν θα τον θυμηθούν. Στης καρδιάς μας την πλατεία Καστανάς σε μια γωνία Μόλις έρθουνε τα χιόνια Μας προσμενει με συμπόνοια. Τι χαρά σαν τον σκεφτούμε Τις ιστορίες του ακούμε Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια Μέσα μας θα ζει αιώνια. Όλη αυτή η νοσταλγία Μας γεμίζει με μαγεία Και καθένας από εμάς Γίνεται νέος καστανάς. Stamatios Remis Frantzis

 Πήρε τον πατέρα του στο μπάνιο και άρχισε να του πλένει τα χέρια. Τότε συνειδητοποίησε κάτι το συγκλονιστικό. Ένας νεαρός άντρας ήθελε να πάρει μία σημαντική θέση σε μία μεγάλη εταιρία εκτυπώσεων. Είχε περάσει την αρχική συνέντευξη και τώρα θα γνώριζε τον διευθυντή για την τελική συνέντευξη. Όταν εκείνος είδε το βιογραφικό του, τον ρώτησε: – Έχεις πάρει υποτροφία; – Όχι – Ο πατέρας σου πλήρωσε τις σπουδές σου; – Ναι. – Που δουλεύει ο πατέρας σου; – Ο πατέρας μου είναι σιδηρουργός. Ο διευθυντής ζήτησε τότε από τον νεαρό άντρα να του δείξει τα χέρια του. Εκείνος του τα έδειξε και ήταν πολύ μαλακά και τέλεια. – Έχεις βοηθήσει ποτέ τον πατέρα σου στην δουλειά; – Όχι, οι γονείς μου πάντα ήθελαν να σπουδάσω και να διαβάζω περισσότερα βιβλία. Εκτός απ’ αυτό, είναι πολύ καλύτερος από μένα στην δουλειά του. Τότε, ο διευθυντής είπε: – Θέλω να κάνεις κάτι. Όταν θα πας σπίτι, θέλω να πλύνεις τα χέρια του πατέρα σου και μετά να έρθεις να με δεις ξανά αύριο το πρωί. Ο νεαρός ένιωσε πως είχε καλ...

Ένας φουκαράς γέρος πήγε να μείνει με τον γιο του, τη νύφη του και τον τετράχρονο εγγονό του . Τα χέρια του γεροντάκου έτρεμαν, τα μάτια του δεν έβλεπαν καλά κι η περπατησιά του ήταν διστακτική . Η οικογένεια έτρωγε όλη μαζί στο τραπέζι, όμως τα πράγματα τα έκαναν δύσκολα τα τρεμουλιάρικα χέρια και η αδύνατη όραση του παππού . Απ’ το κουτάλι του έπεφτε στο πάτωμα φαγητό, όταν έπιανε το ποτήρι με το νερό πιτσίλιζε το τραπεζομάντιλο κι ο γιος κι νύφη ταράζονταν με όλη αυτή την ανακατωσούρα .... " Πρέπει να κάνουμε κάτι με τον παππού " είπε ο γιος . " Φτάνει πια το λερωμένο τραπεζομάντιλο, το μάσημα όλο σαματά και το φαγητό στο πάτωμα ". Κι έτσι το ζευγάρι έβαλε ένα μικρό τραπεζάκι σε μια γωνιά όπου ο παππούς έτρωγε μόνος του την ώρα που η υπόλοιπη οικογένεια απολάμβανε το φαγητό της . Κι όταν πια ο παππούς έσπασε ένα – δύο πιάτα, του σερβίριζαν το φαγητό του σ’ ένα ξύλινο μπολ . Όταν οι υπόλοιποι έριχναν καμιά ματιά προς τη μεριά του παππού έβλεπαν μερικές φορές ένα δ...

 ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ... Αφήστε τους να γεράσουν με την ίδια αγάπη που μεγάλωσαν και εσάς... αφήστε τους να μιλάνε και να λένε ιστορίες ξανά και ξανά με την ίδια υπομονή και ενδιαφέρον με το οποίο άκουγαν τη δική σας σαν παιδί... αφήστε τους να κερδίσουν, οπως σας έχουν αφήσει να κερδίσετε πολλές φορές.... αφήστε τους να απολαύσουν τους φίλους τους, συνομιλώντας με τα εγγόνια τους.. αφήστε τους να χαρούν να ζουν ανάμεσα στα αντικείμενα που τον συντροφεύουν για πολύ καιρό, γιατί υποφέρουν νιώθοντας ότι σκίζει κομμάτια της ζωής τους... ας κάνουν λάθος, όπως έκανες κι εσύ λάθος τόσες φορές... ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ και προσπάθησε να τους κάνεις ευτυχισμένους την τελευταία έκταση του μονοπατιού που τους λείπει να περπατήσουν, με τον ίδιο τρόπο που σου έδωσαν το χέρι τους όταν ξεκίνησες το δικό σου...