Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 «Δύο είναι τα μεγάλα πάθη των ανθρώπων σήμερα. Η σάρκα και το χρήμα. Τα σαρκικά τους κατεβάζουν πιο χαμηλά από τα ζώα. Τους κάνουν κόπρανα, λάσπη, βρωμιά, μαυρόπηλα με γλίτσα γεμάτη σκουλήκια, πώς να το περιγράψω δεν ξέρω… Το χρήμα όμως, τους κάνει σκληρούς σαν το ατσάλι. Ένας έκφυλος είναι πιο εύκολο να μετανοήσει. Νοιώθει κάποτε την βρώμα, την αηδία των πράξεών του, την παραμόρφωση, τις πληγές που βασανίζουν την ψυχή του και αποφασίζει και καθαρίζει το χοιροστάσιο.  Κάνει απολύμανση στο στάβλο της ζωής του. Πώς; Με τον ποταμό των δακρύων της μετανοίας του… Λίγο καυτό δάκρυ σκοτώνει όλα τα μικρόβια της αμαρτίας, εξομολόγηση μετά και επουλώνει πλήρως η πληγή, λίγος αγώνας έπειτα και σβήνουν και οι κακές εικόνες από το νου! Όλα γίνονται λαμπίκος! Μη με παρεξηγήσετε που θα πω, πως υπήρξαν πόρνες που και τί δεν είχαν κάνει πάνω στο κορμί τους… Όμως, μπροστά στον ανθρώπινο πόνο λύγιζαν…Έδιδαν τα υλικά που κέρδιζαν για να φάνε πεινασμένα παιδιά την κατοχή στην Αθήνα! Ο Θεός τους τ...

 Μία από τις ωραιότερες ιστορίες για την Παναγία μας!! Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η Παναγία κοιμήθηκε και πριν μεταβεί στον παράδεισο, την ρώτησε ο Χριστός: «Τι θα ήθελες πρώτα Μητέρα Μου να δεις;» Ξέρετε τι ζήτησε η Παναγία; Να επισκεφθεί τους τόπους της κολάσεως! Παραξενεύτηκαν οι Προφήτες!  Παραξενεύτηκαν οι Δίκαιοι! Παραξενεύτηκαν οι Άγγελοι! Το μόνο που ζήτησε να δει, πριν μεταβεί στον παράδεισο, ήταν τον τόπο που βασανίζονται οι ψυχές εκείνες που δεν φέρθηκαν σωστά στο Θεό και Τον πλήγωσαν βαθιά και με πολλές αμαρτίες στερήθηκαν την αιώνια ζωή. Δεν της χάλασε το χατίρι ο Χριστός, μόνο που θα την συνόδευαν οι Αγγελοι και οι Άγιοι στην διαδρομή αυτή, στο Βασίλειο του Άδη, εκεί που οι ψυχές είναι θλιμμένες και ταλαιπωρημένες. Και όταν μπήκε στου Άδη το Βασίλειο, τρόμαξαν οι δαίμονες με το φως που έλαμπε και φοβισμένοι έκαναν στην άκρη.  Και Εκείνη προχώρησε να δει όλους τους τόπους της κολάσεως.  Και τον πρώτο που ζήτησε να δει ξέρετε ποιος ήταν; Ήταν να δει το...

 «’Ωπ πόρνη του ευαγγελίου πόσο σε ζηλεύω. Όχι την αμαρτία αλλά τη μετάνοιά σου. Εγώ είμαι χειρότερη από σένα. Τι κι αν δεν πόθησα άνδρα στη ζωή μου. Φυσιολογική κοπέλα ήμουν. Όμως έζησα ένα συνταρακτικό γεγονός στα δεκαοκτώ μου χρόνια. Είπα κάτι άπρεπο στον μακαρίτη τον πατέρα μου. Ανάμεσα στις τέσσερις κόρες του εγώ η μαγάρισσα ήμουν η αδυναμία του. Και κάποτε ένα δάκρυ έτρεξε από τα μάτια του λόγω μιας κουβέντας μου. Δεν είπε τίποτα. Το δάκρυ εκείνο σημάδεψε τη ζωή μου. Εξομολογήθηκα αμέσως στον αγιασμένο παππού μου τον παπά-Νικόλα. Δεν έφθανε για μένα η συγχωρητική ευχή. Το δάκρυ του πατέρα μου μ’ έκαιγε. Νύχτες ολόκληρες πέρασα μπρούμητα κάτω στον οντά και παρακαλούσα το Άγιο Πνεύμα να με συγχωρέσει, να το αισθανθώ μέσα στην καρδιά μου. Ένα πρωϊνό μπήκα στην αποθήκη αμέριμνη κι έσκυψα κάτι να πάρω. Κατέβηκε μια φλόγα από τον ουρανό. Κάθισε στο κεφάλι μου. Το διαπέρασε γλυκά- γλυκά κι έφθασε στην καρδιά μου. Έφυγαν αστραπιαία οι αμαρτίες μου, όπως φεύγουν οι φλετζακούδες από το...

 Προσευχή: «Ο Κύριος, δεν ευαρεστείται με την προσευχή των υπερηφάνων. Όταν όμως θλίβεται η ψυχή του ταπεινού ανθρώπου, ο Κύριος πάντα την εισακούει. Ένας γέρος ασκητής, που ζούσε στις πλαγιέςτου όρους Άθω, είδε ότι οι προσευχές των μοναχών ανέβαιναν στους ουρανούς· και εγώ δεν εκπλήττομαι γι’ αυτό. Και τα σύννεφα κάλυψαν τον ουρανό και κατέβηκε η βροχή και πότισε την γη.Ο ίδιος γέροντας, όταν ήταν μικρός και έβλεπε την στεναχώρια του πατέρα του για την ανομβρία που απειλούσε να καταστρέψει την συγκομιδή, απομακρύνθηκε στο βάθος του κήπου και προσευχήθηκε: ‘‘Κύριε, Εσύ είσαι Ελεήμων, Εσύ μας δημιούργησες, Εσύ μας τρέφεις και μας ενδύεις όλους. Βλέπεις, Κύριε, πώς στενοχωριέται ο πατέρας μου για την ανομβρία. Ρίξε τώρα βροχή στην γη!’’. Ένας άλλος γέροντας που ζούσε κοντά στην θάλασσα, μου διηγήθηκε το εξής: ‘‘Ήταν μια νύχτα σκοτεινή… Ο αρσανάς, ήταν γεμάτος από ψαρόβαρκες. Ξέσπασε θύελλα και πολύ γρήγορα δυνάμωσε. Οι βάρκες, άρχισαν να χτυπούν η μία την άλλη. Οι άνθρωποι προσπαθούσ...

 Ξυπνάτε!   Κόσμε, γλέντα, διασκέδαζε, ὀργίαζε, μοίχευε, μάζευε λεπτά. Ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, Ἰοῦδαι τῆς ἀνθρωπότητος, κτίζετε κατοικίες, πολυκατοικίες καὶ διαμερίσματα· ἀγοράζετε αὐτοκίνητα, κόττερα καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλετε. Μαζεύετε λοιπόν, γλεντᾶτε καὶ διασκεδάζετε· ἀλλὰ πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας κρέμεται ἡ σπάθη τοῦ Δαμοκλέους. Ἀπὸ μία κλωστὴ κρέμεται ἡ ζωὴ τοῦ κόσμου· καὶ ἐὰν αὐτὴ κοπῇ, οὐαί τῷ κόσμῳ. Ξυπνᾶτε! Ξύπνα, κόσμε. Ξυπνᾶτε, πλούσιοι καὶ φτωχοί. Ξυπνᾶτε, ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς τοῦ Ὑψίστου. Ξύπνα κ᾿ ἐσύ, Αὐγουστῖνε, διότι τὸ τέλος σου ἐγγίζει – ποιός ξέρει ἂν τὸ ἔτος αὐτὸ δὲν εἶνε τὸ τελευταῖο τῆς ζωῆς μου; Ξύπνα κ᾿ ἐσύ, Ἑλλάς, ποὺ κοιμᾶσαι ἐνῷ οἱ ἐχθροὶ ἑτοιμάζονται... Ἁμαρτήσαμε ὅπως οἱ Νινευῖται, καὶ πρέπει νὰ μετανοήσουμε ὅπως οἱ Νινευῖται. Καὶ ὁ Θεός, ποὺ εἶνε πατέρας, θὰ κάνῃ τὸ ἔλεός του…. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ +

 Οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος Γέροντα, όταν δεν αισθάνομαι την ανάγκη για εξομολόγηση, τι φταίει; - Μήπως δεν παρακολουθείς τον εαυτό σου; Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Να πηγαίνης και απλά να λες τις αμαρτίες σου. Γιατί, τι νομίζεις; Πείσμα δεν έχεις; Εγωισμό δεν έχεις;  Δεν πληγώνεις την αδελφή; Δεν κατακρίνεις; Μήπως εγώ τι πηγαίνω και λέω; «Θύμωσα, κατέκρινα… » και μου διαβάζει ο πνευματικός την συγχωρητική ευχή. Αλλά και οι μικρές αμαρτίες έχουν και αυτές βάρος. Όταν πήγαινα στον Παπα-Τύχωνα να εξομολογηθώ, δεν είχα τίποτε σοβαρό να πω και μου έλεγε: «Αμμούδα, παιδάκι μου, αμμούδα»!  Οι μικρές αμαρτίες μαζεύονται και κάνουν έναν σωρό αμμούδα, που όμως είναι βαρύτερη από μία μεγάλη πέτρα. Ο άλλος που έχει κάνει ένα αμάρτημα μεγάλο, το σκέφτεται συνέχεια, μετανοεί και ταπεινώνεται. Εσύ έχεις πολλά μικρά. Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

 Κατανυκτικές διηγήσεις για ανάλωτες καρδιές...   Ήταν μία γυναίκα παντρεμένη, ενάρετη και θεοσεβής. Δεν έλειπε από την εκκλησία, έκανε πολλές ελεημοσύνες, νήστευε και κατόρθωνε πολλές άλλες αρετές. Μόνο ένα σοβαρό αμάρτημα έπραξε και δεν εξομολογήθηκε από ντροπή. Πολλές φορές πήγαινε στον πνευματικό και έλεγε τα άλλα αμαρτήματα, αλλά αυτό ντρεπόταν να το πει.  Ευλαβούταν πολύ την Παναγία και προσευχόταν πολλές φορές μπροστά στην εικόνα της και παρακαλούσε να της συγχωρήσει αυτό το ανόμημα. Τέλος, πέθανε χωρίς να εξομολογηθεί αυτή την αμαρτία. Καθώς όμως την έψαλαν στην Εκκλησία αναστήθηκε, ανακάθισε στο φέρετρο και είπε : «Μεγάλη η δύναμή Σου Αειμακάριστε Δέσποινα» και ζήτησε να της φέρουν τον Πνευματικό και εξομολογήθηκε το κρυφό αμάρτημά της. Στη συνέχεια, είπε: «Εγώ, η ταλαίπωρη από ντροπή δεν εξομολογήθηκα μία αμαρτία που έκανα, για την οποία έκανα κάθε μέρα δέηση στην Κυρία Θεοτόκο να μου κάμει έλεος και να μην με κολάσει για την αμαρτία αυτή. Όταν όμως πέθανα και χ...

 ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ. -Δεν πονάει η πλάτη σου, αλλά το αφόρητο βάρος που σέρνεις στη ζωή! -Τα μάτια σου πονάνε γιατί κοιτάς με αγανάκτηση. - Δεν πονάει το κεφάλι σου, αλλά οι σκέψεις σου. - Δεν είναι ο λαιμός που πονάει, αλλά το ότι δεν μιλάς και όταν μιλάς με θυμό. - Δεν πονάει το στομάχι σου, αλλά αυτό που δεν μπορείς να χωνέψεις. - Δεν πονάει το συκώτι, αλλά ο θυμός σου! - Δεν είναι η καρδιά σου που πονάει, αλλά η αγάπη σου. Και είναι η ΑΓΑΠΗ που μπορεί να γίνει θεραπεία για όλες τις πληγές του σώματος. apantaortodoxias

 Άγιος Παΐσιος: Όσο περισσότερο προσεύχεται κανείς, τόσο περισσότερη πνευματική σιγουριά νιώθει.   Να νοιώσουμε την προσευχή ως ανάγκη. Όπως το σώμα για να ζήσει χρειάζεται τροφή, έτσι και η ψυχή για να ζήσει, πρέπει να τραφεί. Αν δεν τραφεί αποδυναμώνεται και έρχεται ο πνευματικός θάνατος. Όποιος όμως δεν θεωρεί την προσευχή ως ανάγκη, αλλά ως αγγαρεία, μοιάζει με ανόητο παιδάκι που αποστρέφεται το μαστό της μητέρας του και όλη τη γλυκειά της στοργή και έτσι είναι αρρωστιάρικο και κακορίζικο. Να ζητάς συγχώρηση από τον Θεό, για τα σφάλματα που έκανες μέσα στην ημέρα και ύστερα να σκέφτεσαι την αμαρτωλότητά σου γενικά. Έτσι ταπεινώνεσαι και μετά αρχίζεις τα αιτήματα που έχεις. Εγώ αρχίζω την προσευχή με το «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Το λέω λίγες φορές ψιθυριστά και μετά συνεχίζω με την ευχή. Κάποτε είχα παρακαλέσει τον Θεό, να με μάθει να προσεύχομαι. Και τότε είδα σε όραμα ένα παιδί δεκαεπτά χρονών να προσεύχεται. Ω, με είχε διαλύσει! Έκλαιγε και προσευχόταν με τέτοιο...

 Μέχρι να διαβείς τους δρόμους του Ουρανού.... Μην στενοχωριέσαι....!! Μην απελπίζεσαι  ψυχή μου,για όλες τις δυσκολίες που σε βρίσκουν... Είσαι κάτω από το άγρυπνο Θεϊκό βλέμμα.. Που ξέρει τι επιτρέπει... Που σε αγαπά τόσο πολύ κ όταν νιώσεις πως λυγίζεις από το ασήκωτο βάρος της λύπης,κοίταξε το σταυρό Του Χριστού.. Εκεί μόνο μπορείς να βρείς την πιο μεγάλη παρηγοριά.... Αγωνίσου όσο αντέχεις ψυχή μου....!!! Πονάς..;; Σφίξε τα δόντια σου κ ξέχασε τον πόνο...!! Ματώνεις..;; Πάρε το μαντήλι της παρηγοριάς κ σκούπισε τα δάκρυά σου... Αυτά τα όμορφα διαμάντια που κυλούν αστραφτοκοπώντας... Σκοντάφτεις στο πετρώδες μονοπάτι της ζωής..;; Δεν πειράζει... Καθάρισε με χαρά το δρόμο σου κ σήκωσε τις πέτρες που γίνονται αιτία να πέφτεις.... Κοίταξε τες....!!! Κάτω από κάθε πέτρα,όσο κοφτερή κ αν είναι γράφει"σ'αγαπώ.." Δοκιμασίες είναι,γιατί Εκείνος που κείτεται Σταυρωμένος,σου έχει τεράστια εμπιστοσύνη...!! Εσύ Τον εμπιστεύεσαι..;;; Αν η απάντησή σου είναι θετική,τότε σήκω ξανά, ...

 Μην κλαίς για τον Χριστό! Αυτός είναι Άρχοντας, Αθάνατος, Υπέροχος,  Αιώνιος,  Ανεξίκακος, Αληθινός, Αγαπών. Καθώς Τον βλέπεις να ανεβαίνει τον Γολγοθά, καθώς Τον βλέπεις να απλώνει τα Πανάχραντα χέρια Του πάνω στον Σταυρό, καθώς Τον βλέπεις να υψώνεται πάνω στο Ξύλο ως κακούργος…μην Τον κλάψεις. Κλάψε για σένα και για μένα που αρνούμαστε να αλλάξουμε, που προδίδουμε την Αγάπη Του, που εμμένουμε στην αμαρτία μας και στον εγωισμό μας. Μην κλαις για τον Χριστό, διότι ο Χριστός δεν θέλει να Τον λυπηθείς, αλλά θέλει να Τον δεις κατάματα και να μετανοήσεις. Ο Χριστός δεν θέλει την συμπάθειά μας για τα πάθη Του αλλά τα δάκρυα της προσωπικής μας μετάνοιας. Όσο κι αν συγκινούμαστε από τον Σταυρό Του εάν δεν μετανοήσουμε, εάν δεν ταπεινωθούμε, εάν δεν μπούμε στην διαδικασία να ζήσουμε πλέον με υπακοή στην Εκκλησία Του τότε μάταια είναι η συγκίνησή μας, στείρο το δάκρυ μας, κούφια η κατάνυξή μας. Ο Χριστός δεν θέλει την λύπησή μας. Ανεβαίνει στον Σταυρό όχι επειδή θέλει να τραβήξε...

 ΓΙΑΤΙ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΕΝΑΡΕΤΟΙ ; Δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι πού διερωτῶνται, γιατί ὑποφέρουν οἱ δίκαιοι καί ἐνάρετοι; Ἀφοῦ ὅλα στή ζωή τά ρυθμίζει ὁ Θεός, γιατί ἐπιτρέπει τά δυσάρεστα στούς ἀνθρώπους, πού τηροῦν τίς ἐντολές του καί ἔχουν πνευματικό ἀγώνα; Ποῦ εἶναι ἡ πρόνοιά του, γιατί ἐπιτρέπει νά ἀφαιρεῖται ἀπό τή ζωή τῶν δικῶν του ἀνθρώπων ἡ χαρά καί ἡ μακαριότητα; Στά ἐρωτήματα αὐτά οἱ Γέροντες ἔδιναν διάφορες ἀπαντήσεις, προσπαθώντας νά δείξουν τή μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Εἶναι ἐνδιαφέρον νά σημειώσω ἐπιγραμματικά μερικές. . Ὁ πόνος καί οἱ θλίψεις, ὅταν ἀντιμετωπίζονται μέ πίστη καί ὑπομονή ἔχουν θετικά ἀποτελέσματα στήν πνευματική ζωή. Ὁ Γέροντας Ἐπιφάνιος ἔλεγε ὅτι καθαρίζουν καί τά ελάχιστα ἴχνη τῶν παθῶν μας καί μᾶς ἑτοιμάζουν μεγαλύτερο στεφάνι στόν οὐρανό. Μᾶς καθιστοῦν καθαρούς, μᾶς φέρνουν πιό κοντά στό Θεό καί νιώθουμε τήν ἀδυναμία μας. Αὐτό ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά αὐξάνεται ἡ προσευχή μας. Δέν πρέπει δέ καθόλου νά γογγύζουμε, ἀντίθετα πρέπει νά θυμόμαστε ὅ...

 Εἶμαι ἀνάξιος νὰ Κοινωνήσω; λένε μερικοί. Μὰ γιὰ τοὺς ἀξίους εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία; Καὶ ποιός εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μπορεῖ νὰ τολμήσει καὶ νὰ πεῖ, ὅτι «ἐγὼ ἀξίως Μεταλαμβάνω»;  Ὁ Θεὸς δὲν ἦρθε γιὰ Ἁγίους στὸν κόσμο. Ἦρθε γιὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς τὸν κόσμο. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν δέχεται τὸν Χριστὸ ὡς Σωτῆρα, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός, ὁ Χριστὸς γι᾿αὐτὸν δὲν ἦρθε.  Θὰ τοῦ πεῖ ὁ Χριστός: «Ἐσὺ εἶσαι Ἅγιος, πήγαινε. Ἐγὼ ἦρθα γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς…  Ἂν ὅμως παραδέχεσαι, ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ἐὰν παραδέχεσαι ὅτι εἶσαι ἀνάξιος… ἦρθα γιὰ σένα!  Γιὰ σένα ποὺ εἶσαι ἄξιος καὶ Ἅγιος, δὲν ἦρθα γιὰ σένα…».  Ἀλλὰ καὶ πῶς καὶ πότε θὰ γίνεις ἄξιος;  Μὲ τὸ νὰ μένεις μακριὰ ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία, οὐδέποτε θὰ γίνεις ἄξιος, ἐφόσον δὲν παίρνεις τὸ φάρμακο, ποὺ θὰ σὲ κάνει κάποια μέρα ἄξιο. Μοιάζεις μὲ ἐκεῖνον ποὺ θὰ πάει στὴ θάλασσα γιὰ κολύμπι, ὅταν μάθει νὰ κολυμπάει. Μὰ στὴ θάλασσα θὰ μάθει κολύμπι…  Μοιάζει μὲ ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἄρρωστος καὶ περιμένει μόλις γίνει καλά, νὰ πάει στὸ ν...