Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

Θέλω να σου το πω καθαρά. Ο Θεός δεν είναι εκδικητής. Δεν στήνει παγίδες για να «πληρώσουμε». Δεν μετρά λάθη για να στείλει πόνο. Δεν χαίρεται όταν σε βλέπει να λυγίζεις. Αυτός είναι ο φόβος μας. Όχι ο Θεός. Ο Θεός είναι Πατέρας. Και ο Πατέρας δεν τιμωρεί για να ικανοποιηθεί. Πονά όταν πονάς. Μερικά πράγματα που ζεις δεν είναι θέλημά Του. Είναι επιλογές ανθρώπων. Είναι αδικίες. Είναι τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Είναι η σκληρότητα ενός κόσμου που δεν έγινε ακόμη Βασιλεία. Μην τα χρεώνεις όλα στον Θεό. Αλλά άκου το πιο δύσκολο: Ο Θεός δεν τα προκάλεσε. Όμως δεν θα τα αφήσει να σε καταπιούν. Μπαίνει μέσα στο σκοτάδι. Δεν το κοιτά από μακριά. Το διασχίζει μαζί σου. Η υπομονή δεν είναι να κάθεσαι και να διαλύεσαι. Δεν είναι να βαφτίζεις την κακοποίηση «σταυρό». Δεν είναι να σιωπάς όταν συνθλίβεσαι. Υπομονή είναι να μη χάσεις την πίστη σου την ώρα που ψάχνεις την έξοδο. Είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ενώ κάνεις βήματα προς το φως. Δεν είσαι αχάριστη που πονάς. Δεν είσαι αδύναμ...

 Όταν το ρολόι σημαίνει μεσάνυχτα και η σιωπή απλώνεται πάνω από τις στέγες των σπιτιών, μια γλυκιά παρουσία αρχίζει την περιπλάνησή της.Δεν ακούγεται βήμα, μόνο μια ανεπαίσθητη ευωδιά από τριαντάφυλλο και λιβάνι που τρυπώνει από τις χαραμάδες. Είναι η Παναγία, που αφήνει για λίγο τον θρόνο της και κατεβαίνει στις γειτονιές των ανθρώπων.Περνάει έξω από τις πόρτες,εκεί που τα φώτα έχουν σβήσει και οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη ,τις έγνοιες και τους φόβους της ημέρας. Σταματάει στο προσκεφάλι των αρρώστων και ακουμπά το χέρι της στο μέτωπό τους, δροσίζοντας τον πυρετό. Περνάει από τα δωμάτια των παιδιών και κάνει το σημείο του σταυρού πάνω από τα όνειρά τους, διώχνοντας κάθε σκοτεινή σκιά. Στέκεται δίπλα σε εκείνους που κοιμούνται με δάκρυα στα μάτια, ψιθυρίζοντας στην ψυχή τους πως «αύριο είναι μια νέα μέρα». Μάλιστα,αν τύχει και ξυπνήσεις μέσα στη νύχτα και νιώσεις μια ξαφνική ειρήνη να πλημμυρίζει το δωμάτιο,είναι γιατί μόλις πέρασε από εκεί.Δεν ζητάει τίποτα, μόνο να αγαπούμε τον...

 Από την Άλωση της Πόλεως έως τη σύγχρονη δοκιμασία της Κύπρου. Η ευθύνη της ομολογίας και το χρέος της πίστεως «Στήκετε και κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἃς ἐδιδάχθητε» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2,15). Ο λόγος αυτός του Αποστόλου δεν αποτελεί απλή προτροπή, αλλά εντολή ζωής. Η Εκκλησία του Χριστού δεν οικοδομήθηκε πάνω σε διπλωματικές ισορροπίες ούτε σε πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά πάνω στην αλήθεια της Αποκαλύψεως και στο αίμα των ομολογητών. Όταν η αλήθεια αυτή φυλάσσεται, η Εκκλησία ακτινοβολεί. Όταν όμως επιχειρείται η αλλοίωσή της, τότε η ιστορία μαρτυρεί ότι ακολουθούν δοκιμασίες, όχι ως εγκατάλειψη του Θεού, αλλά ως παιδαγωγία και κρίση. Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως δεν υπήρξε μόνο στρατιωτική κατάρρευση, αλλά φανέρωση μιας βαθύτερης πνευματικής τραγωδίας. Η ψευδής ένωση της Φλωρεντίας δεν γεννήθηκε από την εμπειρία της θεώσεως, αλλά από τον φόβο και την ανθρώπινη ελπίδα σε ξένες δυνάμεις. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο μόνος που δεν υπέγραψε, διεκήρυξε με παρρησία ότι «οὐδὲν οὕτω τὸν ...

 Άγιος Άνθιμος εν Χίω 15 Φεβρουαρίου  Μια μέρα, ενώ ο Άγιος Άνθιμος βρισκόταν στο μοναστήρι της Παναγίας Βοήθειας, τον επισκέφθηκε ένας φτωχός οικογενειάρχης από ένα χωριό της Χίου. Ο άνθρωπος αυτός ήταν σε απόγνωση: δεν είχε ούτε ένα κομμάτι ψωμί να δώσει στα παιδιά του και χρωστούσε παντού. Ντρεπόταν όμως να ζητήσει βοήθεια ανοιχτά. ​Ο Άγιος Άνθιμος, χωρίς να τον αφήσει να πει λέξη για την ένδειά του, τον υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο. Τον κέρασε ένα γλυκό και άρχισε να του μιλάει για την εμπιστοσύνη στον Θεό. ​Πριν ο άνθρωπος φύγει, ο Άγιος του έδωσε ένα δεμένο δέμα και του είπε: ​"Πάρ’ το αυτό, παιδί μου, για την ευλογία της Παναγίας. Αλλά σε παρακαλώ, μην το ανοίξεις μέχρι να φτάσεις στο σπίτι σου και να κλειστείς μέσα με τη γυναίκα σου." ​Ο άνθρωπος πήρε το δέμα, το οποίο ένιωθε ελαφρύ, και αναρωτιόταν τι μπορεί να περιείχε. Καθώς περπατούσε στον δρόμο, η απελπισία τον κυρίευσε ξανά. Σκεφτόταν: "Τι να το κάνω ένα δέμα με ευλογίες; Ψωμί χρειάζομαι!" ​Μόλις έ...

 

 ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΟ Ο ΙΗΣΟΥΣ. Δεν θα καβαλάει το πράο και ταπεινό πουλάρι αλλά θα καβαλάει ένα μεγαλοπρεπές λευκό άλογο. Δεν θα είναι αρνί θυσίας αλλά λιοντάρι κατακτητής. Δεν θα έρθει ντυμένος με απλά ρούχα, αλλά ντυμένος με ένα ένδυμα αιματοβαμμένο, και με την Ουράνια Μεγαλειότητα. Δεν θα φοράει αγκάθινο στεφάνι αλλά πολλά διαδήματα και ένα όνομα γραμμένο που κανείς δεν ξέρει παρά μόνο ο ίδιος.  Δεν θα είναι με άδεια χέρια ούτε ακίνδυνος, αλλά με μια σιδερένια ράβδο θα κυβερνήσει τα έθνη. Δεν θα έχει ματιά γεμάτα γλυκύτητα, αλλά μάτια γεμάτα άγια φωτιά και δίκαιη κρίση.