Ο Θεός δεν είναι εκδικητής

Θέλω να σου το πω καθαρά.

Ο Θεός δεν είναι εκδικητής.

Δεν στήνει παγίδες για να «πληρώσουμε».

Δεν μετρά λάθη για να στείλει πόνο.

Δεν χαίρεται όταν σε βλέπει να λυγίζεις.

Αυτός είναι ο φόβος μας.

Όχι ο Θεός.

Ο Θεός είναι Πατέρας.

Και ο Πατέρας δεν τιμωρεί για να ικανοποιηθεί.

Πονά όταν πονάς.

Μερικά πράγματα που ζεις

δεν είναι θέλημά Του.

Είναι επιλογές ανθρώπων.

Είναι αδικίες.

Είναι τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Είναι η σκληρότητα ενός κόσμου που δεν έγινε ακόμη Βασιλεία.

Μην τα χρεώνεις όλα στον Θεό.

Αλλά άκου το πιο δύσκολο:

Ο Θεός δεν τα προκάλεσε.

Όμως δεν θα τα αφήσει να σε καταπιούν.

Μπαίνει μέσα στο σκοτάδι.

Δεν το κοιτά από μακριά.

Το διασχίζει μαζί σου.

Η υπομονή δεν είναι να κάθεσαι και να διαλύεσαι.

Δεν είναι να βαφτίζεις την κακοποίηση «σταυρό».

Δεν είναι να σιωπάς όταν συνθλίβεσαι.

Υπομονή είναι να μη χάσεις την πίστη σου

την ώρα που ψάχνεις την έξοδο.

Είναι να κρατάς το χέρι του Θεού

ενώ κάνεις βήματα προς το φως.

Δεν είσαι αχάριστη που πονάς.

Δεν είσαι αδύναμη που ζητάς βοήθεια.

Αυτό λέγεται ειλικρίνεια.

Και ο Θεός την αγαπά την αλήθεια.

Ο Χριστός δεν στέκεται απέναντί σου.

Στέκεται δίπλα σου.

Στον πιο κρυφό σου φόβο.

Στη νύχτα που δεν αντέχεται.

Στην προσευχή που δεν βρίσκει λόγια.

Και κάτι ακόμη.

Μπορεί τώρα να βλέπεις μόνο το αδιέξοδο.

Αλλά ο Θεός βλέπει δρόμο εκεί που εσύ βλέπεις τοίχο.

Δεν θα σε αφήσει να χαθείς.

Δεν θα σε παραδώσει στο σκοτάδι.

Θα σου ανοίξει δρόμο.

Ίσως όχι όπως τον φαντάζεσαι.

Αλλά όπως τον χρειάζεσαι.

Και τότε θα καταλάβεις:

Δεν σε τιμωρούσε.

Σε κράταγε.

π. Λίβυος