Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου Η μοίρα μιας μητέρας είναι να περιμένει τα παιδιά της. Τους περιμένεις όταν είσαι έγκυος. Τους περιμένεις όταν τελειώσουν το σχολείο. Περιμένεις να γυρίσουν σπίτι μετά από μια νύχτα έξω. Τους περιμένεις όταν ξεκινήσουν τη δική τους ζωή. Τους περιμένεις όταν επιστρέψουν από τη δουλειά για να γυρίσουν σπίτι για ένα ωραίο δείπνο. Τους περιμένεις με αγάπη, με αγωνία και μερικές φορές με θυμό που περνάει αμέσως όταν τους δεις και μπορείς να τους αγκαλιάσεις. Σιγουρέψου ότι η μαμά σου δεν θα χρειαστεί να περιμένει άλλο. Επισκεφθείτε την, αγαπήστε την, αγκάλιασε αυτόν που σας αγάπησε όσο κανείς άλλος δεν θα το κάνει ποτέ. Μην την κάνεις να περιμένει, αυτό το περιμένει από σένα. Γιατί οι μεμβράνες παλιώνουν αλλά η καρδιά της μάνας δεν γερνάει ποτέ. Αγαπήστε την όσο μπορείτε. Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου.

 ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΤΗΣ Δεν θα υπάρξει ποτέ μέρα που να μην σου λείπει. Ποτέ μια μέρα, όπου δεν εύχεσαι να μπορούσες να ακούσεις τη φωνή της ή να ζητήσεις τη συμβουλή της για άλλη μια φορά. Δεν θα υπάρξει ποτέ στιγμή που δεν θα μετανιώσεις για όλες τις φορές που έλεγξες την κλήση της ή έχασες μια επίσκεψη, απλά επειδή η ζωή σου ήταν πολύ απασχολημένη. Και τώρα συνειδητοποιείς ότι η δουλειά είναι ψεύτικη, δεν είναι αληθινή. Εκείνη ήταν αληθινή και έφυγε.... Και είσαι μόνη. Και το αίσθημα της εγκατάλειψης και της μοναξιάς είναι τεράστιο. Συγκλονιστικό, ανεξάρτητα από το πόσο αγαπητή ή περιτριγυρισμένος από οικογένεια μπορεί να είσαι. Τίποτα από αυτά δεν είναι αυτή. Όταν η γυναίκα που σε έφερε στον κόσμο δεν είναι πια εδώ, είναι ένα μοναχικό μέρος. Και τώρα είσαι εκείνη. Τώρα είσαι αυτή που αναμένεται να καθοδηγήσει, να πειθαρχήσει, να αγαπήσει, να χειριστεί τα πάντα, για όλους. Και αυτό είναι ένα σοκ. Αλλά έχεις αυτό. Επειδή σε δίδαξε καλά. Σε έκανε σωστή και σε έκανε δυ...

 ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ... Αφήστε τους να γεράσουν με την ίδια αγάπη που μεγάλωσαν και εσάς... αφήστε τους να μιλάνε και να λένε ιστορίες ξανά και ξανά με την ίδια υπομονή και ενδιαφέρον με το οποίο άκουγαν τη δική σας σαν παιδί... αφήστε τους να κερδίσουν, οπως σας έχουν αφήσει να κερδίσετε πολλές φορές.... αφήστε τους να απολαύσουν τους φίλους τους, συνομιλώντας με τα εγγόνια τους.. αφήστε τους να χαρούν να ζουν ανάμεσα στα αντικείμενα που τον συντροφεύουν για πολύ καιρό, γιατί υποφέρουν νιώθοντας ότι σκίζει κομμάτια της ζωής τους... ας κάνουν λάθος, όπως έκανες κι εσύ λάθος τόσες φορές... ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ και προσπάθησε να τους κάνεις ευτυχισμένους την τελευταία έκταση του μονοπατιού που τους λείπει να περπατήσουν, με τον ίδιο τρόπο που σου έδωσαν το χέρι τους όταν ξεκίνησες το δικό σου...

 Στην κόρη μου: (μου το μετέδωσε η μάνα μου..) Δεν σε θέλω αδύναμη, δεν θέλω να σε βρω κλαίγοντας στις γωνίες, Σε θέλω δυνατή! Δεν σε θέλω πριγκίπισσα, από εκείνες που δεν κουνάνε το δάχτυλο, κλειδωμένες στο κάστρο τους. Σε θέλω γυναίκα ! Γενναία. Υποφέρουμε ναι στη ζωή! Η ζωή φέρνει τόση χαρά αλλά και πόνο αλλά να τα κρύψεις όλα γενναία πίσω από ένα χαμόγελο. Δεν σε θέλω πικρόχολη. Θέλω να είσαι ευτυχισμένη!  Θέλω να σε δω να πολεμάς τις δυσκολίες σου, μόνο τότε θα χτίσεις το παλάτι σου με τα χέρια σου. Δεν σε θέλω αιχμάλωτη, σιωπηλή, στην άβυσσο, Σε θέλω ελεύθερη! Πες ό,τι νιώθεις, Και ουρλιάζοντας γιατί συνήθως δεν ακούνε.. Σε προτιμώ "τρελή"! Με το γέλιο της ζωής.. Χορεύοντας μαζί της, για να ξέρει η ζωή ποια είσαι! Δεν σε θέλω βασίλισσα, Ήδη είσαι! Σε θέλω πολεμηστρια...μαχήτρια για τα όνειρά σου τρομάζοντας τον κόσμο βλέποντας σε να πετάς με φτερά ή χωρίς φτερά δεν έχει σημασία... Πρέπει να είσαι πάντα αποφασισμένη, πρόθυμη να πολεμήσεις για ό,τι είναι δικό σου πρέπει...

 Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου Η μοίρα μιας μητέρας είναι να περιμένει τα παιδιά της. Τους περιμένεις όταν είσαι έγκυος. Τους περιμένεις όταν τελειώσουν το σχολείο. Περιμένεις να γυρίσουν σπίτι μετά από μια νύχτα έξω. Τους περιμένεις όταν ξεκινήσουν τη δική τους ζωή. Τους περιμένεις όταν επιστρέψουν από τη δουλειά για να γυρίσουν σπίτι για ένα ωραίο δείπνο. Τους περιμένεις με αγάπη, με αγωνία και μερικές φορές με θυμό που περνάει αμέσως όταν τους δεις και μπορείς να τους αγκαλιάσεις. Σιγουρέψου ότι η μαμά σου δεν θα χρειαστεί να περιμένει άλλο. Επισκεφθείτε την, αγαπήστε την, αγκάλιασε αυτόν που σας αγάπησε όσο κανείς άλλος δεν θα το κάνει ποτέ. Μην την κάνεις να περιμένει, αυτό το περιμένει από σένα. Γιατί οι μεμβράνες παλιώνουν αλλά η καρδιά της μάνας δεν γερνάει ποτέ. Αγαπήστε την όσο μπορείτε. Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου.

 Μια ιστορία που θα σας συγκινήσει.... 7 ψέματα που μου είπε η πάμφτωχη μάνα μου…........και ένα τελευταίο πριν κλείσει τα μάτια της! Ήμασταν μια πολύ φτωχή οικογένεια “Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω». Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου. . Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια».. Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα . Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα για να καλύψουμε τις ανά...

 Η μάνα – Μια συγκλονιστική ιστορία.   Σηκωνόταν κάθε πρωί και πριν κάνει οτιδήποτε άλλο κατευθυνόταν προς το προσκυνητάρι. Έκανε τον σταυρό της, αργά, ευλαβικά. Έπιανε με το δεξί της χέρι το μικρό ποτηράκι που χρησιμοποιούσε για καντήλι το έφερνε στο αριστερό της χέρι και ξανάκανε το σταυρό της. Το άφηνε απαλά πάνω στο τραπέζι που βρισκόταν εκεί δίπλα, άνοιγε μια μικρή μπιζουτιέρα που μέσα αντί για χρυσαφικά είχε θυμίαμα, καρβουνάκια, φυτιλάκια. Πρόσθετε λίγο λάδι, άλλαζε το φυτιλάκι, το άναβε ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», το τοπετούσε και πάλι στο κέντρο του προσκυνηταριού. Το παλιό φυτιλάκι με την χαρτοπετσέτα δεν τα πετούσε στα σκουπίδια, είχε μια ειδική σακούλα, όταν γέμιζε την έπαιρνε και την έκαιγε σε μια άκρη της αυλής του σπιτιού της. Κάθε μέρα ο γιος της την πετύχαινε σε κάποιο σημείο αλλαγής του φυτιλιού. Αυτός πήγαινε πάντα βιαστικά στο μπάνιο, να πλυθεί, να ντυθεί να πάει στην δουλειά. Ο πατέρας του τους είχε αφήσει εδώ και χρόνια, μάλλον καλύτερα που έφυγε μιας και...