Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Ας μιλάμε στον Χριστό!   «Νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸν Κύριο. Τὸν Τριαδικό μας Θεό. Ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν Παναγία μας καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους. Εἶναι οἱ πραγματικοὶ καὶ ἀληθινοὶ καὶ παντοτινοὶ φίλοι καὶ συγγενεῖς μας. Αἰσθανόμεθα, πολλὲς φορές, μόνοι. Ἀποξενωμένοι. Περιφρονημένοι. Ἂν θέλετε, στὰ ἀζήτητα καὶ στὸ περιθώριο. Καὶ νομίζομε πὼς δὲν ἔχομε καμμία ἀξία. Καὶ πιστεύομε πὼς κανένας δὲν μᾶς θέλει. Κανένας δὲν μᾶς ἀγαπᾶ. Καὶ κανένας δὲν νοιάζεται καὶ δὲν φροντίζει γιὰ μᾶς. Τότε, ἀδελφοί μου, ἂς ἀνοιγόμαστε στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Παναγία καὶ στοὺς ἁγίους καὶ στοὺς ἀγγέλους. Κι ἂς τοὺς μιλᾶμε. Σταματήσαμε νὰ μιλᾶμε. Χαζέψαμε, πολλὲς φορές, καὶ μὲ τὴν τηλεόραση καὶ μὲ τόσα ἄλλα, καὶ σταματήσαμε νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ ἐκφραζόμεθα, ἀδελφοί μου. Σκεπτόμεθα μόνο καὶ παίρνει ἀνάποδες ὁ νοῦς καὶ διαστρέφονται καὶ τὰ αἰσθήματα καὶ συναισθήματά μας. Ἂν μιλᾶμε στὸν Χριστὸ καὶ στοὺς ἁγίους μας, κάνομε πολύ-πολὺ μεγάλο καλὸ στὴν ψυχὴ καὶ στὴ ζωή μας. Καὶ τί νὰ τοὺς ποῦμε; Ὅ,τι ἔχομε, ἀδελφοί μου, ν...

 Ἕνας ἀληθινὰ φωτεινὸς Ἅγιος Ἡ Ἐκκλησία μας τιμάει στὶς 27 Αὐγούστου τὴν μνήμη ἑνὸς φωτεινοῦ Ἁγίου, ὅπως φανερώνει καὶ τὸ ὄνομά του, τοῦ Ἁγίου Φανουρίου, γιὰ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ ὁποίου δὲν γνωρίζομε πολλά, οὔτε πότε ἀκριβῶς ἔζησε. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ κάποιους ἀμφισβητεῖται ἡ ὕπαρξή του ἤ θεωρεῖται ὅτι ἡ μνήμη του συγχέεται μὲ τὴν μνήμη τοῦ ἐπίσης στρατιωτικοῦ Ἁγίου Γεωργίου, οἱ εἰκονογραφικοὶ τύποι τῶν ὁποίων, ὡστόσο, δὲν ὁμοιάζουν. Πάντως δὲν ἐκκινοῦν ὅλοι οἱ μελετητὲς ἀπὸ ἀγαθὴ προαίρεση στὴν ἔρευνά των, ἀλλὰ κάποιοι ἐπιχειροῦν πεισματικὰ νὰ σπιλώσουν τὴν μνήμη ἑνὸς ἰδιαιτέρως ἀγαπητοῦ στὸν λαὸ Ἁγίου. Πράγματι, ὁ λαὸς περιβάλλει τὸν Ἅγιο μὲ ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ τιμή. Οἱ εὐλαβεῖς μάλιστα χριστιανοὶ προσφέρουν, κατὰ τὴν ἑορτή του, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες ἡμέρες, κατὰ τὸν ὑπόλοιπο χρόνο, τὴν παραδοσιακὴ φανουρόπιττα, εἴτε γιὰ νὰ τοὺς φανερώσῃ ὁ Ἅγιος κάποιο χαμένο ἀντικείμενο εἴτε γιὰ νὰ φανερώσῃ τὴν ὑγεία σὲ κάποιον ἀσθενῆ εἴτε, κατὰ κάποια ἄλλη παράδοση, «γιὰ νὰ συγχωρηθῆ ἡ μητέρα ...

 ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ! "Χειρότερο από το να αμαρτάνει κανείς είναι να απελπίζεται. Ο Ιούδας ο προδότης ήταν μικρόψυχος και δεν είχε πείρα του πολέμου και γι’ αυτό απελπίστηκε. Έπεσε πάνω του με ορμή ο διάβολος και τον έβαλε να απαγχονιστεί. Ο Πέτρος, όμως, ως στερεά πέτρα, έπεσε σε σοβαρό παράπτωμα, της αρνήσεως του Χριστού, ως εμπειροπόλεμος που ήταν δεν παρέλυσε, ούτε απελπίστηκε από τη λύπη του. Αφού σηκώθηκε προσέφερε πικρά δάκρυα μέσα από την καρδιά θλιμμένη και ταπεινωμένη. Και αμέσως ο εχθρός, όταν τα είδε αυτά, σαν να τον έκαψαν δυνατές φλόγες στο πρόσωπο έφυγε με ορμή μακριά, με φοβερούς θρήνους". Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

 Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΡΩΜΑΛΕΟΥΣ "Όπως η φωτιά κάνει το σίδερο τέτοιο ώστε δεν μπορεί κανείς να το αγγίξει, έτσι οι πυκνές προσευχές κάνουν πιο ρωμαλέο το νου στον πόλεμο του εχθρού.  Γι’ αυτό με όλη τους τη δύναμη προσπαθούν να μας προκαλέσουν οκνηρία στην επιμονή μας στην προσευχή, γιατί γνωρίζουν ότι η προσευχή είναι γι’ αυτούς μεγάλος εχθρός, ενώ είναι υπερασπιστής του νου". Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

 Τι σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός   Υπάρχουν ορισμένοι – ακόμη από τα παλιά χρόνια και αργότερα και σήμερα προπαντός – οι οποίοι στηρίζονται πάρα πολύ όχι βέβαια στο ότι είναι πολύ σοφοί, δεν είναι αυτό, αλλά στο δικό τους το μυαλό, το οποίο όμως ένεκα της αμαρτίας έχει αχρειωθεί. Άμα το ξεχάσει αυτό κανείς, κινδυνεύει. Άμα έχεις αίσθηση ότι έχεις μέσα σου την αμαρτία και αυτό σε κάνει να είσαι ταπεινός, σε φυλάει ο Θεός. Όταν όμως το ξεχάσεις αυτό και κρατηθείς καλά στις πατερίτσες της εξυπνάδας σου, της σοφίας σου, της επιστήμης σου, του δεν ξέρω τι, τότε αρχίζεις να σκέπτεσαι διαφορετικά και, χωρίς να το καταλάβεις, ξεφεύγεις. Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει ότι, αν κάποιος ως άνθρωπος αδύναμος πλανηθεί, ύστερα από λίγο ο Θεός κάτι θα επιτρέψει να του συμβεί και θα βρει την αλήθεια. Αν όμως ο άνθρωπος πλανηθεί, και πλανηθεί όχι κατά λάθος αλλά ενσυνείδητα – δεν δέχεται βέβαια ότι πλανάται, αλλά πιστεύει στις απόψεις του και επιμένει – αυτός δεν βγαίνει από την πλάνη το...

 "Όπως ο Κύριος θέλει ο άνθρωπος να σώζεται μέσω άλλου ανθρώπου, έτσι και ο σατανάς σπεύδει τον άνθρωπο μέσω άλλου ανθρώπου να τον κολάσει. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να προσκολλάται κανείς σε άνθρωπο που καταφρονεί τα θεία και είναι πονηρός και δεν κρατεί τη γλώσσα του, για να μην πάει μαζί του στην κόλαση. Γιατί και δίκαιο άνθρωπο να συναναστρέφεται κανείς, μόλις και μπορεί να σωθεί. Aν όμως συναναστραφεί με πονηρό απρόσεκτα, είναι σαν να κόλλησε λέπρα και θα οδηγηθεί σε ναυάγιο. Και ποιός λοιπόν θα ελεήσει εκείνον που πλησιάζει χαρούμενος το φίδι; Ν’ αποφεύγεις λοιπόν εκείνους που είναι άτακτοι στη γλώσσα τους και φιλόνικοι και ταράζονται εσωτερικά και εξωτερικά". Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

 Κανεις δεν τον υπερασπίστηκε στο τέρμα της ζωής του ενώ εκείνος μας υπερασπίστηκε όλους!! Ακόμα ένα μελανό σημείο της ιστορίας μας. Έτος 1843... Ο Νικηταράς ζητιανεύει στον Πειραιά. Του είχαν δώσει το «δικαίωμα» να ζητιανεύει μια φορά την εβδομάδα έξω απο τον Ι.Ν της Ευαγγελιστρίας, ετσι πλήρωνει η Ελληνική Πολιτεία τους αγωνιστές της! (Και στην Μαντώ Μαυρογένους δεν έδωσαν ούτε σύνταξη αγωνιστή.) Ο Νικηταράς,ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ... ένας "αμόρφωτος" στην άκρη του δρόμου με κατεβασμένο το κεφάλι απο ντροπή κι απλωμένο το χέρι στο διαβάτη. Τον έβγαλαν στην επαιτεία οι προύχοντες και οι "μορφωμένοι" Δανδήδες. Η κόρη του δεν αντεξε να βλέπει σε άθλια κατάσταση τον πατέρα της και έχασε τα λογικά της,την έκλεισαν στο τρελάδικο. Ο Νικηταράς, ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ, αυτουνού που με δυσκολία πήραν το σπαθί απο το χέρι του μετα την καταστροφή του Δράμαλη. Αυτουνού του ήρωα χρειάστηκαν 201 χρόνια για να γίνει (με ιδιωτική πρωτοβουλία) ενα κενοτάφιο δίπλα στον Κολοκοτρώνη. Και ο τάφος του χαμ...