Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Αγάπησε την, όχι επειδή είναι γυναίκα σου, αλλά επειδή την διάλεξες εσύ. Αγάπα την, αν και συχνά την θέλεις διαφορετική. Αγάπα την, όταν έχει πονοκέφαλο. Αγάπα την όταν ουρλιάζει. Αγάπα την όταν εινει σιωπηλή και κλαίει κρυφά. Αγάπα την όταν είναι κουρασμένη. Αγάπα την όταν είναι χαρούμενη και τραγουδά τραγούδια που δεν σου αρέσουν. Αγάπα την όταν σε σαγηνεύει. Αγάπα την όταν φοράει σέξι φούστα και παπούτσια με τακούνια. Αγάπα την όταν είναι στον καναπέ με φούτερ και κάλτσες. Αγάπα την όταν θέλει να δραπετεύσει. Αγάπα την και μην την αποκαλείς "μαμά". Είναι η μαμά των παιδιών σου, όχι η δική σου. Αγάπα την όταν είναι ευτυχισμένη. Αγάπα την όταν είναι απελπισμένη, και κοιτάζει τις ρυτίδες και τα ακατάστατα μαλλιά. Αγάπα την όταν παλεύει. Αγάπα την όταν κοιμάται και την κοιτάς χωρίς να την αγγίζεις. Πάντα να την αγαπάς. Αγάπα την όταν χτυπάς την πόρτα και φεύγεις, σε έναρξη ενός ακόμα καθημερινού αγώνα. Αγάπα την κάθε μέρα. Αγάπα την ανεπιφύλακτα, χωρίς όρια, χωρίς φόβο. Αγάπα...

 Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου Η μοίρα μιας μητέρας είναι να περιμένει τα παιδιά της. Τους περιμένεις όταν είσαι έγκυος. Τους περιμένεις όταν τελειώσουν το σχολείο. Περιμένεις να γυρίσουν σπίτι μετά από μια νύχτα έξω. Τους περιμένεις όταν ξεκινήσουν τη δική τους ζωή. Τους περιμένεις όταν επιστρέψουν από τη δουλειά για να γυρίσουν σπίτι για ένα ωραίο δείπνο. Τους περιμένεις με αγάπη, με αγωνία και μερικές φορές με θυμό που περνάει αμέσως όταν τους δεις και μπορείς να τους αγκαλιάσεις. Σιγουρέψου ότι η μαμά σου δεν θα χρειαστεί να περιμένει άλλο. Επισκεφθείτε την, αγαπήστε την, αγκάλιασε αυτόν που σας αγάπησε όσο κανείς άλλος δεν θα το κάνει ποτέ. Μην την κάνεις να περιμένει, αυτό το περιμένει από σένα. Γιατί οι μεμβράνες παλιώνουν αλλά η καρδιά της μάνας δεν γερνάει ποτέ. Αγαπήστε την όσο μπορείτε. Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου.

 Μια μέρα η μαμά δεν θα σου τηλεφωνεί πια, Μια μέρα θα εύχεσαι να ζούσε περισσότερες μέρες για να απολαύσεις τον χρόνο σου μαζί της. Μια μέρα θα σταματήσει να σου λέει να σταματήσεις τα βίτσια σου. Μια μέρα θα σταματήσει να σου δίνει τις συμβουλές που πιστεύει ότι είναι σωστές για σένα. Μια μέρα θα βρεις εκείνο το σπίτι όπου πάντα σε περίμενε με ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ κατά την άφιξή σου,αδειο. Μια μέρα η φωνή της δεν θα ακούγεται πια. Μια μέρα θα υπάρχουν μόνο αναμνήσεις. Ο χρόνος κυλά γρήγορα και δεν περιμένει Τίποτα και κανέναν. Και εκείνη τη μέρα θα νιώσεις ένα κενό τόσο μεγάλο που τίποτα και κανείς δεν θα μπορεί να γεμίσει. 🥲♥️ R.ca

 Μια ιστορία που θα σας συγκινήσει.... 7 ψέματα που μου είπε η πάμφτωχη μάνα μου…........και ένα τελευταίο πριν κλείσει τα μάτια της! Ήμασταν μια πολύ φτωχή οικογένεια “Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω». Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου. . Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια».. Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα . Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα για να καλύψουμε τις ανά...

 Χίλιες εκκλησίες να χτίσεις αν δεν μπεις μέσα δεν σώζεσαι! Ἤμουν στὸ λεωφορεῖο καὶ δίπλα μου καθόταν μία κυρία. Περνῶντας ἔξω ἀπὸ ἕναν Ἱερὸ Ναὸ ἔκανα τὸ σταυρό μου. Παρακινούμενη ἀπὸ ἐμένα ἔκανε καὶ ἐκείνη κάτι σὰν σταυρό -γρήγορα -γρήγορα- κάτι σὰν ἀνακάτεμα! Τῆς λέω..”αὐτὸν τὸν σταυρὸ ποὺ κάνεις δὲν τὸν φοβᾶται ὁ διάβολος” ἔτσι ὅπως τὸν κάνεις εἶναι σὰν νὰ κοροϊδεύεις. Θίχτηκε τότε ἐκείνη καὶ μοῦ λέει… -”τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; τὸ ξέρετε πὼς ἐγὼ εἶμαι πολὺ πιστὴ καὶ βοηθάω τὴν ἐκκλησία ὅσο μπορῶ; ” Τῆς ἀπάντησα πὼς δὲν τὸ ἤξερα καὶ συνέχισα …. ”Δηλαδὴ ἐκκλησιάζεστε, ἐξομολογείστε, κοινωνάτε, καὶ συμμετέχετε στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας;” -Δὲν ἐκκλησιάζομαι συχνά, μοῦ λέει, οὔτε συμμετέχω ἰδιαίτερα, ἀλλὰ βοηθάω ὅσο μπορῶ τὴν ἐκκλησία. Ἔχω δώσει ἕνα σωρὸ λεφτὰ γιὰ νὰ χτιστοῦν ἐκκλησίες, γιὰ νὰ ἐξοπλιστοῦν μὲ τὰ ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ ἁγιογραφηθοῦν τόσοι Ἅγιοι….!!! -Χίλιες ἐκκλησίες νὰ χτίσεις, ἂν δὲν μπεῖς μέσα, δὲ σώζεσαι…της ἀπάντησα! Ἡ Εκκλήσία σὰν κιβωτὸς ποὺ εἶναι, τὸ ξέρεις πὼς πρ...

 Σε ξέχασαν! Σε ξέχασαν όλοι τους, μα εσύ δεν ξέχασες ποτέ κανέναν. Σε αφήσανε μοναχή σου, όλοι εκείνοι που εσύ δεν τους παράτησες ποτέ σου. Σε ξέχασαν σε έναν καναπέ, μπροστά από μια οθόνη, με ανόητες σαπουνόπερες, ανιαρά δελτία ειδήσεων, άθλιες κουτσομπολίστικες εκπομπές και λίγο διαδίκτυο και social media, που τώρα πια είναι η μόνη συντροφιά σου, κι όλοι αυτοί που θα έπρεπε να σε συντροφεύουν, τραβήξανε τον δρόμο τους, που εσύ δεν έχεις θέση. Κάποτε σε φωνάζαν μαμά, κι εσύ ήσουνα εκεί πριν καν τελειώσουνε την λέξη του; Κάποτε ήσουνα σύντροφος, μα τώρα ο σύντροφος σου δεν θυμάται, ποια ήσουνα, τι σήμαινες, τι του έδωσες, πόσες φορές τον στήριξες, κι εσένα τώρα σε αφήνει να αιωρείσαι στο κενό σου. Περάσανε τα χρόνια μάτια μου θλιμμένα, κι αφού όλοι τους σου πήρανε ό,τι είχες να τους δώσεις, αφού σε στύψανε, τώρα δεν σε χρειάζονται άλλο. Πέρασε γαμώτο σχεδόν όλη η ζωή σου, κι όλοι εκείνοι που δικαίως σε αποκαλούσαν ουρανό τους, σε πέταξαν στα χώματα, σε αφήσανε εκεί. κι αυτοί άνοιξ...

 Το άγαλμα του Διογένη στη Σινώπη της Τουρκίας, είναι ένα μνημείο αφιερωμένο στον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο, γνωστός και ως Διογένης ο Σινωπεύς ή Κύων, ή Κυνικός. Ο Διογένης φέρεται ότι γεννήθηκε περίπου το 412 π.Κ.Ε. στη Σινώπη της Τουρκίας και είναι ένας από τους διασημότερους κυνικούς φιλοσόφους. Το άγαλμα στήθηκε από τον δήμο της Σινώπης το 2006, στην είσοδο της πόλης και φιλοτεχνήθηκε από τον Turan Baş, λέκτορα στο Τμήμα Καλών Τεχνών στο πανεπιστήμιο Ondokuz Mayiz στη Σαμψούντα. Το άγαλμα με ύψος 5,50 μέτρα, απεικονίζει τον Διογένη να στέκεται με τον σκύλο του πάνω σε ένα πιθάρι, μέσα στο οποίο σύμφωνα με διάφορες αφηγήσεις που γράφτηκαν γι’ αυτόν, ζούσε ώστε να αποδείξει την ανεξαρτησία του από τις υλικές ανάγκες. Ο Έλληνας φιλόσοφος επίσης, παρουσιάζεται να κρατά στο χέρι του ένα λυχνάρι το οποίο σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο (6ο βιβλίο, κεφάλαιο 41 «Βίοι επιφανών φιλοσόφων») αναφέρει ότι με το φως του λυχναριού προσπαθούσε να βρει έναν άνθρωπο, δηλαδή έναν ενάρετο/έντιμο άνθρ...