Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Η γιαγιά μου έλεγε... Μην αφήνετε τα τηγάνια σας να λάμπουν περισσότερο από εσάς! Μην παίρνετε τόσο σοβαρά την καθαριότητα του σπιτιού! Όταν παντρεύτηκα, περνούσα 24 ώρες της ημέρας προσπαθώντας να κρατήσω τα πάντα καθαρά και τακτοποιημένα σε περίπτωση που «ερχόταν κάποιος να με επισκεφτεί», αλλά μετά διαπίστωσα ότι είναι όλοι πολύ απασχολημένοι, περπατούν, διασκεδάζουν, εργάζονται και απολαμβάνουν τη ζωή .... - Κι αν εμφανιστεί κάποιος ξαφνικά; Δεν χρειάζεται να εξηγήσω την κατάσταση στο σπίτι μου σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για αυτό που κάνετε όλη μέρα, οι άνθρωποι περπατούν, διασκεδάζουν και απολαμβάνουν τη ζωή. Η ζωή είναι μικρή, απολαύστε! Ξεσκονίστε… αν χρειάζεται. Αλλά αφιερώστε χρόνο για να ζωγραφίσετε μια εικόνα ή να γράψετε ένα ποίημα, να κάνετε μια βόλτα ή να επισκεφτείτε έναν φίλο, να μαγειρέψετε ό,τι θέλετε, να ποτίσετε τα φυτά σας ... δώστε στον εαυτό σας ελεύθερο χρόνο για να πιείτε μια μπύρα, να κολυμπήσετε στην παραλία (ή στην πισίνα) . ), σκαρφαλώστ...

 Με ρώτησες πόσο χρονών είμαι... Κι απαντώ: Χμμ... Εξαρτάται... Είμαι 5 όταν μου λένε καλά νέα και χοροπηδάω από τη χαρά μου. Είμαι 10 όταν πακετάρω ανέμελη τη βαλίτσα μου για αναχώρηση. Είμαι 15 όταν πιάνω το κινητό μου με την ελπίδα πως κάποιος με ψάχνει. Είμαι 20 όταν νιώθω πως ήδη τα έχω δει και τα έχω δοκιμάσει όλα σε αυτή τη ζωή. Είμαι 30 όταν νομίζω ότι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Είμαι 40 όταν νομίζω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα μόνη μου. Είμαι 50 όταν δεν παραπονιέμαι και δέχομαι παθητικά τα πάντα. Είμαι 60 όταν αρχίζω να μετανιώνω για κάτι. Είμαι 70 όταν νιώθω μόνη και θέλω τους πάντες γύρω μου. Είμαι 80 όταν μου λένε κάτι και συνειδητοποιώ ότι δεν το θυμάμαι. Είμαι 90 όταν λέω ξανά το ίδιο πράγμα. Είμαι 100 όταν φτάνω σε ένα ορόσημο που θεωρούσα αδύνατο. Μα είμαι ήδη νεκρή κάθε φορά που κάποιος φεύγει από τη ζωή μου. (Ένα εξαιρετικό κείμενο από το διαδίκτυο)

 ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ... Αφήστε τους να γεράσουν με την ίδια αγάπη που μεγάλωσαν και εσάς... αφήστε τους να μιλάνε και να λένε ιστορίες ξανά και ξανά με την ίδια υπομονή και ενδιαφέρον με το οποίο άκουγαν τη δική σας σαν παιδί... αφήστε τους να κερδίσουν, οπως σας έχουν αφήσει να κερδίσετε πολλές φορές.... αφήστε τους να απολαύσουν τους φίλους τους, συνομιλώντας με τα εγγόνια τους.. αφήστε τους να χαρούν να ζουν ανάμεσα στα αντικείμενα που τον συντροφεύουν για πολύ καιρό, γιατί υποφέρουν νιώθοντας ότι σκίζει κομμάτια της ζωής τους... ας κάνουν λάθος, όπως έκανες κι εσύ λάθος τόσες φορές... ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ και προσπάθησε να τους κάνεις ευτυχισμένους την τελευταία έκταση του μονοπατιού που τους λείπει να περπατήσουν, με τον ίδιο τρόπο που σου έδωσαν το χέρι τους όταν ξεκίνησες το δικό σου...

 Πώς θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους Πνευματικούς μας Πατέρες,; Να αγαπήσεις τους πνευματικούς πατέρες. Αυτοί σε μετέφεραν από την απλή ζωή στη ζωή της αρετής, σου μετέδωσαν το φωτισμό της γνώσεως, σου δίδαξαν την αλήθεια, σε αναγέννησαν με το λουτρό της παλιγγενεσίας, έβαλαν μέσα σου την ελπίδα της αναστάσεως και της αθανασίας και της αδιάδοχης βασιλείας και κληρονομίας, και από ανάξιο σ' έκαναν άξιο των αιωνίων αγαθών.  Σ' έκαναν ακόμη ουράνιο και αιώνιο, από επίγειος και πρόσκαιρος που ήσουν, και υιό και μαθητή όχι ανθρώπου, αλλά του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού που σου χάρισε το Πνεύμα της υιοθεσίας και που είπε: Μην ονομάσετε κανένα <<πατέρα>> ή <<καθηγητή>> σας στη γη, γιατί ένας είναι ο πατέρας και ο καθηγητής σας ο Χριστός. Οφείλεις λοιπόν κάθε τιμή και αγάπη στους πνευματικούς πατέρες, γιατί η τιμή σε αυτούς αναφέρεται στο Χριστό και στο Πανάγιο Πνεύμα, από το οποίο πήρες την υιοθεσία, και στον επουράνιο Πατέρα, από τον οποίο παίρνει το όνομα ...

 Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου.  Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. Μα τι έκανε ; Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια . Τραγουδούσαν , πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί . Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα . Φιλονικούσαν , σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου , κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. Ήταν τρισευτυχισμένα . Τα καημένα σχολίασε η γριά μάνα μου . Εδώ και χρόνια , τα ταΐζω κάθε μεσημέρι . Πεινούν κι αυτά . Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό. Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν , ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι , δοξολογούν τον Πλάστη τους … Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω . Την μάνα μου την καλόψυχη , την ...

 "Όταν περνούσε η Παναγία σιωπηλή κάτου απ' τα δέντρα κανένας δεν την άκουσε Τα σκυλιά δε γαυγίσαν στις αυλόπορτες. Μονάχα τα τριζόνια τη χαιρέτισαν, κι ένα μεγάλο αστέρι χτύπησε σε μια χορδή κάποιο άγνωστο τραγούδι που τ' ακούσαν μόνο τα παιδιά στον ύπνο τους και γύρισαν απ' τα' άλλο τους πλευρό χαμογελώντας." Γιάννης Ρίτσος “Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ” Δεν έχει σταματήσει η Μεγαλόχαρη να δακρύζει, βλέποντας ότι δεν λέμε να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε το Έλεος Του Υιού Της. Ό,τι λέει και ζητάει η Παναγία από το Χριστό, γίνεται!  Ποτέ δεν αστόχησε η Παναγία, να ζήτησε δηλ. κάτι και να μην έγινε.  Πάντα γίνεται!  Και αυτό γιατί η Παναγία πριν ζητήσει κάτι, το δουλεύει καλά το θέμα, θα το σκεφτεί πολύ καλά πριν το ζητήσει από τον Υιό και Θεό Της, αρκεί εμείς να Την αναπαύουμε, σε αυτό που θέλει να δει μέσα μας, στο νου και στη καρδιά μας. Η Παναγία είναι το τελευταίο δημιούργημα, που θα αποφασίσει κάτι για εμάς.  Καθώς αποφασίζει ο Χριστός κάτι για εμάς, θα πρέπει κα...

 Στην κόρη μου: (μου το μετέδωσε η μάνα μου..) Δεν σε θέλω αδύναμη, δεν θέλω να σε βρω κλαίγοντας στις γωνίες, Σε θέλω δυνατή! Δεν σε θέλω πριγκίπισσα, από εκείνες που δεν κουνάνε το δάχτυλο, κλειδωμένες στο κάστρο τους. Σε θέλω γυναίκα ! Γενναία. Υποφέρουμε ναι στη ζωή! Η ζωή φέρνει τόση χαρά αλλά και πόνο αλλά να τα κρύψεις όλα γενναία πίσω από ένα χαμόγελο. Δεν σε θέλω πικρόχολη. Θέλω να είσαι ευτυχισμένη!  Θέλω να σε δω να πολεμάς τις δυσκολίες σου, μόνο τότε θα χτίσεις το παλάτι σου με τα χέρια σου. Δεν σε θέλω αιχμάλωτη, σιωπηλή, στην άβυσσο, Σε θέλω ελεύθερη! Πες ό,τι νιώθεις, Και ουρλιάζοντας γιατί συνήθως δεν ακούνε.. Σε προτιμώ "τρελή"! Με το γέλιο της ζωής.. Χορεύοντας μαζί της, για να ξέρει η ζωή ποια είσαι! Δεν σε θέλω βασίλισσα, Ήδη είσαι! Σε θέλω πολεμηστρια...μαχήτρια για τα όνειρά σου τρομάζοντας τον κόσμο βλέποντας σε να πετάς με φτερά ή χωρίς φτερά δεν έχει σημασία... Πρέπει να είσαι πάντα αποφασισμένη, πρόθυμη να πολεμήσεις για ό,τι είναι δικό σου πρέπει...