Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 Η ζωή μας πάνω στη γη είναι πόλεμος,  αδιάκοπος πόλεμος.  Αδυσώπητα μας πολεμούν οι νοητοί εχθροί μας  με τα διάφορα πάθη…  Σχεδόν κάθε καλή μου σκέψη,  κάθε καλό μου αίσθημα,  πρέπει να το υπερασπίζομαι με αγώνα…  Το ληστρικό πλήθος των πονηρών πνευμάτων ενεργεί μέσα μου πρωί και βράδυ, νύχτα και μέρα,  ακόμα και στα όνειρα! Τι άντρο νοητών ληστών είναι η ψυχή μου!  Πόσο μολυσμένη είναι η καρδιά μου!  Πόσο παραμορφωμένη είναι μέσα μου η εικόνα του Θεού!  Τι θύελλες ξεσηκώνουν τα πάθη μου! Κύριε, βοήθησέ με στον αγώνα μου!  Δυνάμωσε, παντοδύναμε Αρχηγέ, τους στρατιώτες Σου!  Χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

 Η θειάκω η Τάτα η καμαροφρύδα, που παράγγελνε να μην κακολογούν και να μην κρίνουν κανένα, που ορμήνευε πως περισσότερο ψωμί τρώγεται με το μέλι παρά με το ξίδι κι όταν έσμιγε με τα κούτσικα έλεγε κι έλεγε και δεν έβαζε γλώσσα μέσα της κι ανέβαινε η χαρά της κείνες τις λίγες στιγμές σαν τa δαχτυλίδια του καπνού στον ουρανό. Η θειάκω, με το ρυτιδιασμένο σαν σταφίδα πρόσωπο και τα παχουλά σαν φρατζολάκια χέρια. Η θειάκω, που τις μικρές ώρες κρατούσε την αναπνοή της για ν’ ακούσει τα μυστικά που έφερνε ο άνεμος όταν είχε ολόγιομο φεγγάρι και τα αινίγματα του κόσμου όταν έπεφτε η βροχή στα φύλλα και στον τσίγκο της καλύβας και παρακάλαγε τη Μοίρα να μην της έχει γραμμένα άλλα βάσανα κι αν της είχε, νά ’κανε μια αβαρία να τά ’ριχνε στο ποτάμι να τα πάρει το ρέμα. Ήταν χορτασμένη από φτώχεια, από ορφάνια, από σκοτωμούς, από πολέμους κι από τα φαρμάκια όχι μόνο της ζωής που έζησε, μα κι εκείνης που δεν έζησε, εκείνης που γλίστρησε σαν την άμμο μέσα απ’ τα χέρια της και πέρασε. Βάσανα, βά...

 Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου Η μοίρα μιας μητέρας είναι να περιμένει τα παιδιά της. Τους περιμένεις όταν είσαι έγκυος. Τους περιμένεις όταν τελειώσουν το σχολείο. Περιμένεις να γυρίσουν σπίτι μετά από μια νύχτα έξω. Τους περιμένεις όταν ξεκινήσουν τη δική τους ζωή. Τους περιμένεις όταν επιστρέψουν από τη δουλειά για να γυρίσουν σπίτι για ένα ωραίο δείπνο. Τους περιμένεις με αγάπη, με αγωνία και μερικές φορές με θυμό που περνάει αμέσως όταν τους δεις και μπορείς να τους αγκαλιάσεις. Σιγουρέψου ότι η μαμά σου δεν θα χρειαστεί να περιμένει άλλο. Επισκεφθείτε την, αγαπήστε την, αγκάλιασε αυτόν που σας αγάπησε όσο κανείς άλλος δεν θα το κάνει ποτέ. Μην την κάνεις να περιμένει, αυτό το περιμένει από σένα. Γιατί οι μεμβράνες παλιώνουν αλλά η καρδιά της μάνας δεν γερνάει ποτέ. Αγαπήστε την όσο μπορείτε. Κανένας άνθρωπος δεν θα σε αγαπήσει όπως η μητέρα σου.

 Ο δικός μας καστανάς! Κάθε Νοέμβρη στην πλατεια Με τη φουφού του συνοδεία Έπιανε θέση ο καστανάς Και γινόταν χαμός μεμιάς. Όλα τα παιδιά τριγύρω Κάστανα από ένα γύρο Σε λαδόκολλας χωνάκια Μιας δεκάρας καστανάκια. Μα έχει χρόνια να φανεί Τον κυνηγήσαν οι καιροί Τα παιδια πως νοσταλγούν Όταν θα τον θυμηθούν. Στης καρδιάς μας την πλατεία Καστανάς σε μια γωνία Μόλις έρθουνε τα χιόνια Μας προσμενει με συμπόνοια. Τι χαρά σαν τον σκεφτούμε Τις ιστορίες του ακούμε Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια Μέσα μας θα ζει αιώνια. Όλη αυτή η νοσταλγία Μας γεμίζει με μαγεία Και καθένας από εμάς Γίνεται νέος καστανάς. Stamatios Remis Frantzis

 Πήρε τον πατέρα του στο μπάνιο και άρχισε να του πλένει τα χέρια. Τότε συνειδητοποίησε κάτι το συγκλονιστικό. Ένας νεαρός άντρας ήθελε να πάρει μία σημαντική θέση σε μία μεγάλη εταιρία εκτυπώσεων. Είχε περάσει την αρχική συνέντευξη και τώρα θα γνώριζε τον διευθυντή για την τελική συνέντευξη. Όταν εκείνος είδε το βιογραφικό του, τον ρώτησε: – Έχεις πάρει υποτροφία; – Όχι – Ο πατέρας σου πλήρωσε τις σπουδές σου; – Ναι. – Που δουλεύει ο πατέρας σου; – Ο πατέρας μου είναι σιδηρουργός. Ο διευθυντής ζήτησε τότε από τον νεαρό άντρα να του δείξει τα χέρια του. Εκείνος του τα έδειξε και ήταν πολύ μαλακά και τέλεια. – Έχεις βοηθήσει ποτέ τον πατέρα σου στην δουλειά; – Όχι, οι γονείς μου πάντα ήθελαν να σπουδάσω και να διαβάζω περισσότερα βιβλία. Εκτός απ’ αυτό, είναι πολύ καλύτερος από μένα στην δουλειά του. Τότε, ο διευθυντής είπε: – Θέλω να κάνεις κάτι. Όταν θα πας σπίτι, θέλω να πλύνεις τα χέρια του πατέρα σου και μετά να έρθεις να με δεις ξανά αύριο το πρωί. Ο νεαρός ένιωσε πως είχε καλ...

 "Πόσους άντρες έχω ακούσει ότι θέλουν  μια «έξυπνη γυναίκα» στη ζωή τους! Θα τους ενθαρρύνω να το σκεφτούν καλά ... Οι έξυπνες γυναίκες παίρνουν αποφάσεις για τον εαυτό τους,  έχουν τις δικές τους επιθυμίες και βάζουν όρια. Ποτέ δεν θα είσαι το κέντρο της ζωής της γιατί περιστρέφεται  γύρω από τον εαυτό της. Μια έξυπνη γυναίκα δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της να χειραγωγηθεί  ή να εκβιαστεί, αναλαμβάνει την ευθύνη. Οι έξυπνες γυναίκες αμφισβητούν, αναλύουν, παλεύουν, δεν συμβιβάζονται, προχωρούν. Αυτές οι γυναίκες είχαν μια ζωή πριν από σένα και ξέρουν  ότι θα συνεχίσουν να την έχουν μόλις φύγεις. Προειδοποιεί, δεν ζητά άδεια. Αυτές οι γυναίκες δεν αναζητούν στο ζευγάρι έναν ηγέτη που πρέπει να ακολουθήσουν, έναν πατέρα που δίνει λύσεις για τη ζωή,  ούτε έναν γιο για να σώσουν. Δεν θέλουν να σε ακολουθήσουν ή να σηματοδοτήσουν  το μονοπάτι κανενός. Θέλουν να περπατήσουν δίπλα σου. Γνωρίζουν ότι η ζωή χωρίς βία είναι δικαίωμα, όχι πολυτέλεια ή προν...

Ένας φουκαράς γέρος πήγε να μείνει με τον γιο του, τη νύφη του και τον τετράχρονο εγγονό του . Τα χέρια του γεροντάκου έτρεμαν, τα μάτια του δεν έβλεπαν καλά κι η περπατησιά του ήταν διστακτική . Η οικογένεια έτρωγε όλη μαζί στο τραπέζι, όμως τα πράγματα τα έκαναν δύσκολα τα τρεμουλιάρικα χέρια και η αδύνατη όραση του παππού . Απ’ το κουτάλι του έπεφτε στο πάτωμα φαγητό, όταν έπιανε το ποτήρι με το νερό πιτσίλιζε το τραπεζομάντιλο κι ο γιος κι νύφη ταράζονταν με όλη αυτή την ανακατωσούρα .... " Πρέπει να κάνουμε κάτι με τον παππού " είπε ο γιος . " Φτάνει πια το λερωμένο τραπεζομάντιλο, το μάσημα όλο σαματά και το φαγητό στο πάτωμα ". Κι έτσι το ζευγάρι έβαλε ένα μικρό τραπεζάκι σε μια γωνιά όπου ο παππούς έτρωγε μόνος του την ώρα που η υπόλοιπη οικογένεια απολάμβανε το φαγητό της . Κι όταν πια ο παππούς έσπασε ένα – δύο πιάτα, του σερβίριζαν το φαγητό του σ’ ένα ξύλινο μπολ . Όταν οι υπόλοιποι έριχναν καμιά ματιά προς τη μεριά του παππού έβλεπαν μερικές φορές ένα δ...