ΚΟΙΜΗΣΗ ΟΣΙΟΥ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ

 ΚΟΙΜΗΣΗ ΟΣΙΟΥ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ

Είχε από καιρό πάρει την πληροφορία ότι θα φύγει την ημέρα της Παναγίας και με λαχτάρα περίμενε την ευλογημένη εκείνη στιγμή. 

Αλλά δεν έφυγε την ώρα που υπολόγιζε, δηλαδή τα χαράματα. 

Είπε στον π.Εφραίμ: 

-Ο ήλιος προχωράει, παιδί μου, πώς δεν με πήρε ο Θεός; Η απόφασις είναι παρμένη από τον Θεό, γιατί αργοπορεί να με πάρει; 

Ο ήλιος ψηλώνει, εγώ έπρεπε ήδη να έχω φύγει. 

Ήταν η τελευταία επίσκεψη του πονηρού. Του είπε ο διάβολος: «Πέρασε ο ήλιος, άρα δεν είναι η πληροφορία σου σωστή! Έτσι δεν θα πεθάνεις».

Αν και ο Γέροντας ήταν θεόπτης, εν τούτοις την τελευταία στιγμή κινδύνεψε. Πήγε δηλαδή να τον αποθαρρύνει και ίσως να τον κλονίσει στην πίστη του.

Ο π. Εφραίμ του είπε: 

-Γέροντα, μην στεναχωριέστε, θα κάνουμε εμείς τώρα προσευχή και θα φύγετε εσείς. 

Είπε στον π. Εφραίμ: 

-Βάλε με στην πόρτα, και φώναξε τους πατέρες να βάλουν μετάνοια και να πάρουν την ευχή μου. 

Μετά είπε ο Γέροντας στα μέλη της συνοδείας του:

-Σκορπισθήτε, και όλοι σας κάντε κομποσχοίνι, για να τελειώσω γρήγορα, επείγομαι να μεταβώ εις τον Σωτήρα Χριστόν.

Έφυγαν όλοι.

Ο π. Εφραίμ γονάτισε και παρεκάλεσε: «Αρχάγγελε, έλα να πάρεις τον Γέροντα, γιατί άλλο δεν μπορεί». 

Ο Γέροντας κοιτούσε επιμόνως τον ουρανό πάνω, δύο-τρία λεπτά, έβλεπε ότι κάτι ερχόταν. Θα ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ που του είχε υποσχεθεί ότι θα ξαναέρθει. 

Πήγε να τους μιλήσει, να τους πει τι βλέπει, αλλά σταμάτησε, δέθηκε η γλώσσα του. 

Κατόπιν γυρίζει και πλήρης νηφαλιότητος και ανεκφράστου ψυχικού θάμβους είπε:

-Όλα τελείωσαν, φεύγω, ευλογείτε!

Έγειρε το κεφάλι του δεξιά, ανοιγόκλεισε δυο-τρεις φορές ήρεμα το στόμα και τα μάτια, πήρε τρεις αναπνοές, και αυτό ήταν.

Παρέδωσε την ψυχή του εις χείρας Εκείνου τον Οποίον πόθησε και δούλεψε εκ νεότητος. 

Ήταν 15 Αυγούστου 1959.