«ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΙΛΑΤΟΙ»

 «ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΙΛΑΤΟΙ»

Κήρυγμα Μεγάλης Παρασκευῆς τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

[...] Πιλᾶτοι ζοῦνε σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ σὲ κάθε κοινωνία. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς σκοπιμότητας καὶ τῆς ἰδιοτέλειας. Εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ὑπεράνω πάντων τοποθετοῦν τὸ συμφέρον τους. 

Πιλᾶτοι σύγχρονοι εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι χάριν τοῦ συμφέροντός των ὀνομάζουν τὸ φῶς σκότος καὶ τὸ σκότος φῶς, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὴν γίνουν στόχοι ἐπιθέσεων.

Πιλᾶτοι σύγχρονοι εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι σιωποῦν μπροστὰ στὴν ἀδικία, ἡ ὁποία προσγίνεται στὸν διπλανό, ἀρκεῖ τὸ ὅτι αὐτοὶ δὲν θίγονται ἀπὸ αὐτήν, γι' αὐτὸ καὶ ἀδιαφοροῦν. 

Πιλᾶτοι σύγχρονοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ νίπτουν τὰς χεῖρας των μπροστὰ εἰς τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον κυριαρχεῖ στὴν κοινωνίαν, ἀρκεῖ τὸ ὅτι δὲν εὑρέθη κανεὶς νὰ ἀποδόσει εἰς αὐτοὺς τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ὕπαρξιν αὐτοῦ τοῦ κακοῦ. 

Πιλᾶτοι σύγχρονοι εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀρέσκονται εἰς τὴν προσωπικήν των εὐτυχίαν, ἔστω καὶ ἄν δίπλα των ὁ κόσμος στενάζει καὶ ὑποφέρει. Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ πορεύονται μὲ τὸ ρεῦμα τῶν πολλῶν, νὰ μὴν ἀντιστέκονται γιὰ νὰ μὴν πολεμοῦνται. 

Πιλᾶτοι σύγχρονοι εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἐνῷ ἀναγνωρίζουν τὸ δίκαιον δὲν τὸ διαλαλοῦν, μόνον καὶ μόνον διότι ἐνδιαφέρονται διὰ τὸν ἑαυτόν τους. 

Πιλᾶτοι σύγχρονοι εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἐνῷ ἰσχυρίζονται ὅτι ἔχουν καὶ πιστεύουν σὲ ἠθικὲς ἀρχές, ἐν τούτοις ὅταν βρεθοῦν σὲ περιβάλλοντα τὰ ὁποῖα ἀπαρνοῦνται αὐτὲς τὶς ἀρχές, δὲν διστάζουν καὶ αὐτοὶ νὰ ὑποχωρήσουν, καὶ ἴσως καὶ νὰ ὑποκριθοῦν πρὸς στιγμὴν ὅτι συμφωνοῦν μὲ ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἔχουν ἐνώπιόν των. 

Αὐτοὶ εἶναι οἱ σύγχρονοι Πιλᾶτοι, καὶ μαζί μ' αὐτοὺς τόσοι ἄλλοι πολλοί, ἰδιοτελεῖς, καιροσκόποι, συμφεροντολόγοι, δειλοί, ἐνδοτικοί, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ὀντότητα, ἄνθρωποι γιὰ τοὺς ὁποίους μόνον τὸ προσωπικό τους συμφέρον ἔχει ἀξίαν. 

Ὦ, οἱ Πιλᾶτοι τῆς σύγχρονης ἐποχῆς, μὲ πόσην εὐκολίαν ἀποσείουν τὶς εὐθύνες των, μὲ πόσην εὐκολίαν ἐμφανίζονται νὰ μὴν γνωρίζουν τίποτε γιὰ ὅ,τι συμβαίνει κακὸ σ' αὐτὴν τὴν κοινωνία καὶ σ' αὐτὴν τὴν ἀνθρωπότητα. 

Καὶ ὁ μὲν Κύριός μας στάθηκε μὲ περισσὴ περιφρόνηση ἀπέναντι στὸν Πιλᾶτο. Σὲ ὁρισμένες μάλιστα στιγμὲς δὲν τὸν ἀξίωσε μιᾶς ἀπαντήσεως, γιατὶ ἔβλεπε ὅτι θὰ ματαιοπονοῦσε. Καὶ τοῦτο διότι ὁ Χριστὸς μᾶς θέλει ὁρμητικοὺς σὰν τὸν Πέτρο, μᾶς θέλει γενναίους σὰν τὸν Δαυΐδ, μὲ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Σολομῶντος, μὲ τὴν παρρησίαν τοῦ Παύλου, μὲ τὴν πιστότητα τῆς Μαρίας, μὲ τὴν εὐθύτητα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, μὲ τὴν αὐτοθυσίαν τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου. 

Πόσοι ὅμως ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἀνθρώπους μποροῦν πράγματι νὰ παραβληθοῦν μπροστὰ σ' αὐτὲς τὶς προσωπικότητες; 

Ἐπλεόνασαν καὶ εἰς τὴν κοινωνίαν μας οἱ Πόντιοι Πιλᾶτοι. Καὶ αὐτοὶ χρωματίζουν τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων μέσα στὴν ὁποίαν ζοῦμε. 

Καὶ ἐκεῖνος μὲν ὁ Πόντιος Πιλᾶτος ἔνιψε κάποτε τὰς χεῖρας του, πιστεύοντας ὅτι μὲ αὐτὴν τὴν πρᾶξιν ἀποσείει ἀπὸ ἐπάνω του τὴν ἐνοχήν του. Ὅμως ἠπατήθη, διότι ἡ ἱστορία ἐκύρωσεν ἐπάνω του τὴν ἰδιότητα τοῦ καιροσκόπου, τοῦ ἀνθρώπου ποὺ δὲν ἔχει ἀρχές, ἤ μᾶλλον ποὺ ἔχει μίαν ἀρχήν: νὰ ὑπηρετεῖ μόνον τὸν ἑαυτόν του. 

Ποῖος ὅμως θὰ ἐπικρίνει καὶ θὰ κατακρίνει τοὺς σύγχρονους Πιλάτους; Ἐὰν ὁμίλει καὶ σήμερον ὁ Χριστός, ἀσφαλῶς θὰ εἶχε νὰ ἀπευθύνει τὰ οὐαὶ ποὺ ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς ὑποκριτὰς τῆς ἐποχῆς του καὶ θὰ ἐκάλει τὸν καθέναν ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μάθουμε νὰ ἀναλαμβάνουμε τὶς εὐθύνες μας, γιατὶ μόνον ἔτσι μποροῦν νὰ διορθωθοῦν τὰ πράγματα τῶν ἀνθρώπων. 

Ἐὰν καὶ σήμερα ὁμίλει ὁ Χριστός, τότε ὅλοι αὐτοὶ θὰ ἀνεζήτουν ἕναν χῶρο γιὰ νὰ κρυφθοῦν, μιὰ καὶ δὲν ἐντρέπονται τοὺς ἀνθρώπους. Θὰ ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ φοβηθοῦν τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ. 

Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀνέχεται. Ἀνέχεται μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων καὶ ἀναμένει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀποκτήσει τὴν ὀντότητα τῆς προσωπικότητός του, νὰ γίνει ἄνθρωπος εἰλικρινής, ἀνιδιοτελής, ἄνθρωπος ἀρχῶν καὶ πίστεων, ἄνθρωπος ἀγωνιστὴς ὑπὲρ τῶν ἰδεῶν του, ὑπὲρ τῶν ἀξιῶν τοῦ πολιτισμοῦ του, ὑπὲρ τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν τῆς ζωῆς. 

Θὰ διερωτηθεῖ ὅμως κανεὶς σήμερα: τί λόγος εἶναι αὐτός ποὺ ἀναφέρεται σὲ μία κατηγορία ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς μας ποὺ ἀνήκουν σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς κοινωνίας, ἀπὸ τοὺς μικροὺς μέχρι τοὺς μεγάλους, ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες μέχρι τοὺς ἀρχόμενους, τί νόημα καὶ τί σημασία μπορεῖ νὰ ἔχει σήμερα ἕνα ἠθικολογικὸ κήρυγμα ποὺ ἀναφέρεται στοὺς χαρακτῆρες τῶν ἀνθρώπων; 

Ἀγαπητοί, ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε ὄχι μόνον γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σωτηρία ὅλου τοῦ ἑαυτοῦ μας, καὶ τοῦ χαρακτῆρα μας καὶ τοῦ σώματός μας, μέσα στὴν λυτρωτική Του θυσία τὰ πάντα ὑποτάσσονται καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὰ πάντα εὐλογοῦνται. 

Ἐάν, ἑπομένως, θέλομε νὰ οἰκειοποιηθοῦμε αὐτὴν τὴν θυσίαν τοῦ Λυτρωτοῦ, θὰ πρέπει νὰ ἀφήσομεν τὶς σωστικὲς ἀκτῖνες τῆς Χάριτός Του, ποὺ ἐκπέμπονται ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ, νὰ εἰσέλθουν μέσα μας καὶ νὰ ἀνακαινίσουν  καὶ νὰ ἀναγεννήσουν τὴν ὅλην ὕπαρξίν μας, καὶ τὴν πνευματικὴν καὶ τὴν νοητικὴν καὶ τὴν χαρακτηρολογικὴν καὶ τὴν σωματικήν. 

Εἰς τοῦτο ἀποβλέπουν οἱ ἐπισημάνσεις τῆς σημερινῆς ὁμιλίας. Κι ἄς δώσει ὁ Θεὸς σὲ ὅλους τοὺς ἀκροατές μας σήμερα νὰ ἀναμετρήσουν τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχουν μπροστὰ στὴν ἀδικία καὶ στὸ κακὸ ποὺ ἐπικρατοῦν εἰς τὸν κόσμον αὐτόν. 

Πρέπει ἐπιτέλους νὰ ὀλιγοστεύσουν οἱ Πιλᾶτοι τῆς ἐποχῆς μας καὶ νὰ ἀναλάβει ὁ καθένας μας τὶς εὐθύνες ποὺ ἔχει. 

Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς δικαιώσει ὅσες φορὲς κι ἄν νίψωμεν τὰ χεῖρας μας. Πρωτίστως δὲν θὰ μᾶς δικαιώσει ὁ Θεός. Ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ λαός. 

Σᾶς εὔχομαι Καλὴ Ἀνάσταση! Καὶ ἡ Ἀνάσταση νὰ σημάνει τὴν προσωπικὴ ἀνάσταση τοῦ καθενός μας. Ἀμήν!