Ελληνισμός -Ορθοδοξία -Ιησούς -Χριστός

 

 ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΟ Ο ΙΗΣΟΥΣ. Δεν θα καβαλάει το πράο και ταπεινό πουλάρι αλλά θα καβαλάει ένα μεγαλοπρεπές λευκό άλογο. Δεν θα είναι αρνί θυσίας αλλά λιοντάρι κατακτητής. Δεν θα έρθει ντυμένος με απλά ρούχα, αλλά ντυμένος με ένα ένδυμα αιματοβαμμένο, και με την Ουράνια Μεγαλειότητα. Δεν θα φοράει αγκάθινο στεφάνι αλλά πολλά διαδήματα και ένα όνομα γραμμένο που κανείς δεν ξέρει παρά μόνο ο ίδιος.  Δεν θα είναι με άδεια χέρια ούτε ακίνδυνος, αλλά με μια σιδερένια ράβδο θα κυβερνήσει τα έθνη. Δεν θα έχει ματιά γεμάτα γλυκύτητα, αλλά μάτια γεμάτα άγια φωτιά και δίκαιη κρίση.

 Ὁ παπᾶ – Τύχων ἔλεγε: «Γλυκό μου Παΐσιο, ἐμεῖς, παιδί μου, θὰ ἔχουμε ἀγάπη εἰς αἰῶνας αἰώνων…» (καὶ ἡ Προσευχὴ ποὺ εἶχε γράψει) Αναγνώσματα της ημέρας - orthodoxia.gr (Ὁ Ἅγιος παπᾶ – Τύχων ὁ Ρῶσσος ἐρημίτης της Καψάλας – Ἐκοιμήθη στὶς 10 Σεπτεμβρίου 1968). Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: Μιὰ μέρα ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς τελευταῖες του, εἶχα βγεῖ ἔξω, γιὰ νὰ τοῦ φέρω λίγο νερό. Ὅταν ἄνοιξα μετὰ καὶ μπῆκα στὸ κελλί του, μὲ κοιτοῦσε παράξενα καὶ μοῦ λέγει: –Ἐσύ, ὁ Ἅγιος Σέργιος εἶσαι; –Ὄχι, Γέροντα, εἶμαι ὁ Παΐσιος. –Τώρα, παιδί μου, ἦταν ἐδῶ ἡ Παναγία, ὁ Ἅγιος Σέργιος καὶ ὁ Ἅγιος Σεραφείμ. Ποὺ πῆγαν; Κατάλαβα ὅτι κάτι γίνεται καὶ τὸν ρώτησα: –Τί σοῦ εἶπε ἡ Παναγία; –Θὰ πέραση ἡ Πανήγυρη καὶ μετὰ θὰ μὲ πάρη. Ἦταν ἀπόγευμα, παραμονὴ τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου τοῦ 1968, καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, στὶς 10 Σεπτεμβρίου, ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ. Τὴν προτελευταία ἡμέρα μου εἶχε πεῖ ὁ Γέροντας: –Αὔριο θὰ πεθάνω καὶ θέλω νὰ μὴ κοιμηθῇς, γιὰ νὰ σὲ εὐλογήσω. Ἐγὼ τὸν λυπόμουνα ἐκεῖνο τὸ βράδυ, πο...

 Όσο βρίσκεστε στη γη, θεωρήστε τον εαυτό σας ως φιλοξενούμενο στο Πανεπιστήμιο του Χριστού. Αν είσαι σε τραπέζι, σε κερνάει Αυτός. Αν αναπνέεις αέρα, τον αέρα Του αναπνέεις. Αν κάνεις μπάνιο, κάνεις μπάνιο στο νερό Του. Αν ταξιδεύεις, ταξιδεύεις στη χώρα Του. Αν συλλέγεις περιουσία, εισπράττεις την δικιά του. Αν ξοδεύεις, ξοδεύεις την δική Του. Αν είσαι ισχυρός, είσαι ισχυρός με την άδειά Του. Αν είσαι παρέα με ανθρώπους, είσαι στην κοινωνία άλλων φιλοξενούμενων Του. Αν είσαι στη φύση, είσαι στον κήπο Του. Αν είσαι μόνος, είναι παρών. Όπου και να πας, σε βλέπει. Ότι και να κάνεις, θυμάται, Είναι ο πιο προσεκτικός Οικοδεσπότης που έχεις επισκεφθεί ποτέ.  Σε έναν καλό οικοδεσπότη και ο επισκέπτης πρέπει να είναι καλός. Όλα αυτά είναι απλά λόγια, αλλά σου λένε την μεγάλη αλήθεια. Όλοι οι άγιοι ήξεραν αυτή την αλήθεια, και προσάρμοσαν τη ζωή τους σύμφωνα με αυτήν.  Γι' αυτό ο αθάνατος Οικοδεσπότης, τους αντάμειψε με αιώνια ζωή στον ουρανό και δόξα στη γη. - Άγιος Ευστάθιος

 Ένας Αντρας πήγε στον πατέρα του και του είπε: " Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν. Μπορείς να με βοηθήσεις; " Ο πατέρας απάντησε: "Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα... Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε. Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να την αγαπάς, να είσαι λιγότερο εγωιστής, να την ακούς. Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ; Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά. " O γιος ακολούθησε κατά γράμμα ότι του είπε ο πατέρας του. Της μιλούσε ευγενικά, την φρόντιζε περισσότερο, ήταν λιγότερο εγωιστής και της έδειχνε μεγαλύτερη σημασία. Έδινε κι έπαιρνε πολλαπλάσια Αγάπη, από πριν. Έτσι η σχέση του με την γυναίκα του ήταν όπως όταν την πρωτογνώρισε. Τότε που ως νέοι αγαπήθηκαν κι αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Μετά από αρκετές μέρες, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του και λέει: " Δεν θέ...

 Η ζωή μας πάνω στη γη είναι πόλεμος,  αδιάκοπος πόλεμος.  Αδυσώπητα μας πολεμούν οι νοητοί εχθροί μας  με τα διάφορα πάθη…  Σχεδόν κάθε καλή μου σκέψη,  κάθε καλό μου αίσθημα,  πρέπει να το υπερασπίζομαι με αγώνα…  Το ληστρικό πλήθος των πονηρών πνευμάτων ενεργεί μέσα μου πρωί και βράδυ, νύχτα και μέρα,  ακόμα και στα όνειρα! Τι άντρο νοητών ληστών είναι η ψυχή μου!  Πόσο μολυσμένη είναι η καρδιά μου!  Πόσο παραμορφωμένη είναι μέσα μου η εικόνα του Θεού!  Τι θύελλες ξεσηκώνουν τα πάθη μου! Κύριε, βοήθησέ με στον αγώνα μου!  Δυνάμωσε, παντοδύναμε Αρχηγέ, τους στρατιώτες Σου!  Χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

 Η θειάκω η Τάτα η καμαροφρύδα, που παράγγελνε να μην κακολογούν και να μην κρίνουν κανένα, που ορμήνευε πως περισσότερο ψωμί τρώγεται με το μέλι παρά με το ξίδι κι όταν έσμιγε με τα κούτσικα έλεγε κι έλεγε και δεν έβαζε γλώσσα μέσα της κι ανέβαινε η χαρά της κείνες τις λίγες στιγμές σαν τa δαχτυλίδια του καπνού στον ουρανό. Η θειάκω, με το ρυτιδιασμένο σαν σταφίδα πρόσωπο και τα παχουλά σαν φρατζολάκια χέρια. Η θειάκω, που τις μικρές ώρες κρατούσε την αναπνοή της για ν’ ακούσει τα μυστικά που έφερνε ο άνεμος όταν είχε ολόγιομο φεγγάρι και τα αινίγματα του κόσμου όταν έπεφτε η βροχή στα φύλλα και στον τσίγκο της καλύβας και παρακάλαγε τη Μοίρα να μην της έχει γραμμένα άλλα βάσανα κι αν της είχε, νά ’κανε μια αβαρία να τά ’ριχνε στο ποτάμι να τα πάρει το ρέμα. Ήταν χορτασμένη από φτώχεια, από ορφάνια, από σκοτωμούς, από πολέμους κι από τα φαρμάκια όχι μόνο της ζωής που έζησε, μα κι εκείνης που δεν έζησε, εκείνης που γλίστρησε σαν την άμμο μέσα απ’ τα χέρια της και πέρασε. Βάσανα, βά...